Μη βασανίζεστε για μικροπράγματα...γιατί όλα είναι μικροπράγματα

Τετάρτη 29/3/2017


Μήπως η ζωή σας είναι γεµάτη στρες; Φυσικά και είναι. «Χωρίς αµφιβολία, πολλοί από εµάς έχουµε κατακτήσει τη νευρωτική τέχνη τού να περνούµε το µεγαλύτερο µέρος της ζωής µας ανησυχώντας για τα πάντα». Είναι όµως δυνατόν να µην αφήσουµε τα µικροπράγµατα να µας τρελάνουν; Σε αυτό το διορατικό και γεµάτο χιούµορ βιβλίο, ο δηµοφιλής συγγραφέας Richard Carlson µας δείχνει τους τρόπους για να ξεχωρίσουµε τα σηµαντικά από τα ασήµαντα. Οι εκατό στρατηγικές που µας προτείνει (όπως «Mάθετε να ζείτε το παρόν», «Eπιλέξτε σοφά τις µάχες που δίνετε», «Aντί να έχετε δίκιο, επιλέξτε να έχετε καλοσύνη», «Aντισταθείτε στην επιθυµία σας για κριτική», «Σκεφτείτε αυτά που έχετε και όχι αυτά που δεν έχετε», «Aλλάξτε τη σχέση σας µε τα προβλήµατα», «Zήστε τη σηµερινή µέρα σαν να είναι η τελευταία. Mπορεί και να είναι»), όλες δοκιµασµένες και αποτελεσµατικές, µας βοηθούν να αντιµετωπίσουµε προβλήµατα που µας φαίνονταν «άλυτα», να µην εκτροχιαζόµαστε απέναντι στις «δύσκολες προκλήσεις» και να καλλιεργήσουµε έναν πιο ήρεµο και αρµονικό τρόπο ζωής.
Όπως λέει και ο συγγραφέας: «Το ότι δεν θα “βασανίζεστε για µικροπράγµατα” δεν σηµαίνει ότι η ζωή σας θα γίνει τέλεια· σηµαίνει ότι θα µάθετε να αποδέχεστε όσα η ζωή σάς φέρνει, προβάλλοντας µικρότερη αντίσταση (...)
Eίµαι σίγουρος ότι αν δώσετε σ’ αυτές τις στρατηγικές µια ευκαιρία, θα µάθετε τους δύο κανόνες της αρµονίας:
(1) µη βασανίζεστε για µικροπράγµατα, και (2) όλα είναι µικροπράγµατα».
Το βιβλίο αυτό είναι από τους µακροβιότερους σε πωλήσεις τίτλους. Βρισκόταν στη λίστα µπεστ σέλερ του USA Today επί δύο συνεχή χρόνια και στην αντίστοιχη λίστα του New York Times για 101 εβδοµάδες. Μεταφράστηκε επίσης σε περισσότερες από 30 γλώσσες και εκδόθηκε σε 135 χώρες.

Richard Carlson,

ΠΕΔΙΟ Εκδοτική

Πηγή
Read More »

Όλος ο κόσμος ένα βιβλίο!

Πέμπτη 16/3/2017


Στον παγκόσμιο λογοτεχνικό χάρτη που έφτιαξε ο χρήστης Backforward24, κάθε χώρα απεικονίζεται με ένα από τα σημαντικότερα βιβλία που έχει γράψει συγγραφέας της. Το βιβλίο δεν είναι πάντα το πιο κλασικό της κάθε χώρας και μπορεί να έχει γραφτεί από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Πάντως όλες οι επιλογές έχουν πολύ ενδιαφέρον και αξίζει να τους ρίξετε μια ματιά. Για παράδειγμα για την Ελλάδα είναι η «Ιλιάδα» (σίγουρα πολύ ταιριαστό), ενώ έχουμε σημειώσει τις επιλογές για μερικές από τις πιο γνωστές χώρες:


Ρωσία -> «Πόλεμος και Ειρήνη», του Τολστόι
ΗΠΑ -> «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», της Χάρπερ Λι
Γαλλία -> «Άθλιοι», του Ουγκώ
Ηνωμένο Βασίλειο -> «Περηφάνια και προκατάληψη», της Τζέιν Όστεν
Τουρκία -> «Το όνομά μου είναι κόκκινο», του Ορχάν Παμούκ
Ισπανία -> «Η σκιά του ανέμου», του Κάρλος Ρουίς Θαφόν
Γερμανία -> «Η μεταμόρφωση», του Κάφκα
Ιταλία -> «Η υπέροχη φίλη μου», της Έλενα Φεράντε
Σουηδία -> «Το κορίτσι με το τατουάζ», του Στιγκ Λάρσον
Ιρλανδία -> «Οδυσσέας», του Τζέιμς Τζόις
Κίνα -> «Το όνειρο της κόκκινης κάμαρας», του Τσάο Σούε Τσιν
Κολομβία -> «Εκατό χρόνια μοναξιά», του Μάρκες
Ιράν -> «Περσέπολις», της Μαργιάν Σατράπι
Ινδία -> «Ο θεός των μικρών πραγμάτων», της Αρουντάτι Ρόι
Αφγανιστάν -> «Χαρταετοί πάνω απ” την πόλη», του Καλέντ Χοσεϊνί
Δείτε και μια λεπτομέρεια του χάρτη από την Ευρώπη, ενώ μπορείτε να τον κατεβάσετε ολόκληρο σε υψηλή ανάλυση εδώ

Πηγή
Read More »

Θέλεις να σου πω μια ιστορία…;

Θέλεις να σου πω μια ιστορία…; 
Τη δύναμη του μύθου χρησιμοποίησε ο γνωστός ψυχοθεραπευτής
Jorge Bucay για να ωθήσει τον αναγνώστη στο εσωτερικό ταξίδι
της αυτογνωσίας.
Γνωστοί μύθοι όπως “ο αλυσοδεμένος ελέφαντας”, “ο θυρωρός του
πορνείου”, “ο κύκλος του 99”, αλλά και φιλοσοφικά κείμενά του
όπως τα Φύλλα Πορείας θα παρουσιαστούν στην επόμενη
συνάντηση της ομάδας BookSharing.
Μέσα σε αυτούς τους μύθους θα προσπαθήσουμε να
αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας, τις δοκιμασίες μας και ακόμα
παραπάνω αυτό το δρόμο προς τη δική μας πραγμάτωση.
Τι κάνουμε;
Όπως λέει και το όνομά της ομάδας μας, BookSharing,
πραγματοποιούμε συναντήσεις στις οποίες ανταλλάσσουμε βιβλία,
μα πολύ περισσότερο αυτό που ανταλλάσσουμε είναι ιδέες,
σκέψεις και συναισθήματα γύρω από το βιβλίο.
Κάποιος όμως θα αναρωτηθεί, γιατί να το κάνω αυτό;
Γιατί να δώσω τα βιβλία μου;
Σε μία εποχή δύσκολή όπου ο καθένας κλείνεται στον εαυτό του
εμείς έχουμε να προτείνουμε κάτι διαφορετικό. Μία στάση
έμπρακτης αλληλεγγύης και γενναιοδωρίας. 
Τι είναι αυτό που εμένα με βοήθησε; Αυτό είναι που πρέπει να
προσφέρω! Κάτι άξιο και ωφέλιμο για το διπλανό μου.
Άλλωστε η γνώση είναι σα τη φωτιά, όταν τη μοιράζεσαι όχι απλά
δεν χάνεις κάτι από αυτό που ήδη έχεις, αλλά τελικά καταφέρνεις
να δημιουργήσεις μία, δύο ή και περισσότερες φλόγες…
Αναμένουμε να γνωρίσουμε από κοντά τη δική σου αγάπη για το
βιβλίο, τις δικές σου σκέψεις και προβληματισμούς και πολύ
περισσότερο εσένα τον ίδιο!
Και μη ξεχνάς…
…αν αγαπάς τα βιβλία, ελευθέρωσέ τα!
Η επόμενη δραστηριότητα BookSharing θα πραγματοποιηθεί:
 
Πότε; τη Κυριακή 19/03/17 στις 20:00
Πού;  Καφέ Ηλιοτρόπιο, Πλατεία Ναβαρίνου 14
Είσοδος με ένα βιβλίο στο χέρι!

 Τηλ. Επικοινωνίας: 6988 944 171
E-mail.: katerith@gmail.com
Read More »

Το βιβλίο ωφελεί σοβαρά την υγεία

Τετάρτη 15/3/2017

 

Το διάβασμα είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, στην οποία συμμετέχουν όλες οι περιοχές του εγκεφάλου

Γυρίστε σελίδα στην υγεία σας, κάνοντας... βιβλιοθεραπεία. Το βιβλίο... ωφελεί σοβαρά την υγεία, υποστηρίζουν δεκάδες μελέτες. Τόσο που δεν αποκλείεται κάπου παρακάτω να αρχίσει να χορηγείται και με... συνταγή γιατρού.

Το διάβασμα είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, στην οποία συμμετέχουν όλες οι περιοχές του εγκεφάλου (ινιακός, βρεγματικός, μετωπιαίος λοβός κτλ.). Είναι μια δραστηριότητα κατά την οποία χρησιμοποιούμε και τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Επειδή το διάβασμα ενεργοποιεί και το μετωπιαίο λοβό, από τον οποίο εξαρτώνται όλες οι αυτόματες λειτουργίες του οργανισμού, όπως η αναπνοή ή η καρδιακή λειτουργία, το διάβασμα θεωρείται ευεργετικό, ακόμη και για το αναπνευστικό σύστημα ή την καρδιά μας! Ας δούμε όμως αναλυτικότερα, πώς επιδρά το βιβλίο στο μυαλό και στο σώμα μας.

1. Μειώνει το στρες και βελτιώνει τη διάθεση. Το διάβασμα μειώνει σημαντικά το στρες και είναι πολύ πιο χαλαρωτικό από τη μουσική ή μια βόλτα. Για σκεφτείτε το... Τι πιο χαλαρωτικό από το να «χάνεσαι» μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου, φτιάχνοντας εικόνες με το μυαλό σου;
Όταν έχεις ανάγκη από ένα διάλειμμα, ανοίγεις απλώς ένα βιβλίο και μέσα σε μια στιγμή μεταφέρεσαι σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο που φτιάχνεις μόνος, με τις εικόνες του μυαλού σου...

2. Προστατεύει από το έμφραγμα. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Σάσεξ, 6 λεπτά ανάγνωσης ενός βιβλίου την ημέρα, είναι αρκετά για να αποφύγει κάποιος το έμφραγμα!

3. Βοηθά στην ανάρρωση άτομα που έχουν υποστεί εγκεφαλικό. Όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, όσοι «βιβλιοφάγοι» έχουν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο, παρουσιάζουν πιο γρήγορη και θεαματική βελτίωση, σε σχέση με εκείνους που δεν ...ανοίγουν βιβλίο.

4. Ενισχύει την μνήμη και μας προφυλάσσει από την άνοια. Ερευνητές της «Μayo Clinic» διατείνονται πως οι μεσήλικοι που αφιερώνουν χρόνο στο διάβασμα, έχουν 40% μικρότερο κίνδυνο να εμφανίσουν εξασθένηση της μνήμης τους ή Αλτσχάιμερ. Πώς γίνεται αυτό; Το βιβλίο εμποδίζει τα εγκεφαλικά κύτταρα να πεθάνουν, άρα οι... βιβλιοφάγοι προστατεύονται από την άνοια.

Εκτός από τη μνήμη, το διάβασμα βελτιώνει επίσης τη γνωστική και τη μαθησιακή ικανότητα. Το μυαλό είναι σαν τους μύες, λένε οι επιστήμονες. Όσο πιο πολύ το γυμνάζει κανείς λοιπόν, τόσο το καλύτερο. Το διάβασμα διατηρεί τον εγκέφαλο φρέσκο και αναζωογονημένο καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Σε νευροβιολογικούς όρους, μάλιστα, το διάβασμα συνιστά μια εγκεφαλική δραστηριότητα, πολύ πιο απαιτητική, από ό,τι η ομιλία ή η επεξεργασία μιας εικόνας.

Πηγή
Read More »

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Δευτέρα 6/3/2017


Κολομβιανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και σεναριογράφος. Από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους του 20ου αιώνα και ίσως ο σπουδαιότερος συγγραφέας της ισπανόφωνης λογοτεχνίας μετά τον Θερβάντες. Από τους κριτικούς εντάσσεται στο λογοτεχνικό ρεύμα του μαγικού ρεαλισμού. Το 1982 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το αριστούργημά του «Εκατό χρόνια μοναξιάς».
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Gabriel García Márquez) γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1927 στην πόλη Αρακατάκα της Κολομβίας. Ήταν γιος του φαρμακοποιού Γκαμπριέλ Γκαρσία και της Λουίζα Μάρκες, κόρης στρατιωτικού. Ο μικρός Γκάμπο, όπως ήταν το χαϊδευτικό του, μεγάλωσε με τον παππού του, τον συνταγματάρχη Νικολάς Ρικάρντο Μάρκες και τη γιαγιά του Τρανκιλίνα έως τα δέκα του χρόνια, ακούγοντας τις ιστορίες της γιαγιάς του για φαντάσματα και τις ατέλειωτες διηγήσεις του παππού του για τους εμφύλιους πολέμους, ιστορίες που αποτελούν το υλικό των μετέπειτα μυθιστορημάτων του.
Τον πατέρα του τον γνώρισε για πρώτη φορά στα επτά του χρόνια, επειδή ο παππούς δεν τον ήθελε για γαμπρό του, και δεν μπόρεσε ποτέ να κερδίσει μία θέση στην καρδιά του. Αυτή τη θέση την είχε καταλάβει για πάντα ο παππούς Νικολάς. «Ο παππούς ήταν η πιο σημαντική μορφή στη ζωή μου. Από τότε που πέθανε δεν μου έχει συμβεί τίποτε το ενδιαφέρον και ως και σήμερα οι χαρές της ζωής μένουν ανολοκλήρωτες απλώς και μόνο επειδή δεν τις ξέρει ο παππούς» είπε σε μία συνέντευξή του ο Μάρκες, που αποτύπωσε την κωμικοτραγική ιστορία των σχέσεων του πατέρα του με τον παππού του στο μυθιστόρημα «Ο Έρωτας στα χρόνια στα χρόνια της χολέρας» (1985).
Ο μικρός Γκάμπο έμαθε να διαβάζει στα οκτώ του χρόνια κι επειδή εκείνη την εποχή η οικογένειά του αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και ο ίδιος τα κατάφερνε εξαιρετικά στο σχέδιο, κέρδισε τα πρώτα του χρήματα στα 11 χρόνια του, ζωγραφίζοντας επιγραφές για τον ιδιοκτήτη ενός γειτονικού καταστήματος. Το 1947 τελείωσε το σχολείο κι έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά για να σπουδάσει νομικά. Τον επόμενο χρόνο, η Κολομβία ήταν ένα καζάνι που βράζει και οι πολιτικές ταραχές τον ανάγκασαν να μετακομίσει στο Πανεπιστήμιο της Καρθαγένης.
Παράλληλα, άρχισε να γράφει και τις πρώτες ιστορίες του. Χρειαζόταν, όμως, να εξασφαλίσει και την επιβίωσή του κι έτσι συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1954 εγκαταστάθηκε στην Μπογκοτά, όπου κέρδισε βραβείο για το έργο του «Μια μέρα μετά το Σάββατο», και δημοσίευσε τα «Ανεμοσκορπίσματα». Το 1955 η εφημερίδα του τον έστειλε στην Ευρώπη, αλλά έκλεισε αμέσως με απόφαση της κολομβιανής κυβέρνησης, και ο Μάρκες πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια στην Ευρώπη, όπου είδε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.
Το 1958 παντρεύτηκε τη φαρμακοποιό Μερσέδες Μπάρτσα Πάρδο, με την οποία απέκτησε δύο γιους. Με την αρχή της κουβανέζικης επανάστασης, το 1959, που χαιρετίστηκε θερμά από τη λατινοαμερικάνικη διανόηση, έφυγε για να εργαστεί στην Αβάνα και επέστρεψε ξανά στην Κολομβία το 1961, όπου δημοσίευσε το μυθιστόρημά του «Ο Συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει». Την ίδια χρονιά εγκαθίσταται με την οικογένειά του στο Μεξικό, όπου θα περάσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, και εργάζεται ως δημοσιογράφος και σεναριογράφος.
Το 1965 αρχίζει να γράφει το αριστούργημά του «Εκατό χρόνια μοναξιά», που θα κυκλοφορήσει το 1967 και θα του χαρίσει την παγκόσμια αναγνώριση. Το μυθιστόρημα αυτό αποτελεί το χρονικό ενός φανταστικού χωριού, του Μακόντο, χτισμένου στις όχθες ενός ποταμού, κάπου στα βόρεια παράλια της Κολομβίας. Ο Μάρκες διηγείται με χιούμορ, γλαφυρότητα και χειμαρρώδη πρόζα την καθημερινή ζωή αυτής της θαυμαστής χώρας των αντιθέσεων και περιγράφει επεισόδια και καταστάσεις βγαλμένες από την καυτή πραγματικότητα της Κολομβίας. Η παράθεση φανταστικών στοιχείων, που εντάσσονται σε μια ρεαλιστική ατμόσφαιρα για να μας δώσουν μία βαθύτερη αντίληψη της πραγματικότητας, του χάρισαν τον χαρακτηρισμό του «πατριάρχη του μαγικού ρεαλισμού».
Στους 14 μήνες που χρειάστηκαν για να ολοκληρώσει τα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» η οικογένεια Μάρκες πέρασε στιγμές απόλυτης ένδειας, βγάζοντας στο σφυρί σχεδόν τα πάντα, ακόμη και το πιστολάκι για τα μαλλιά. Άξιζε τον κόπο, θα λέγαμε, καθώς μέσα σε μία νύχτα άλλαξε τη ζωή του συγγραφέα και της οικογένειάς του. Από τη στιγμή της έκδοσής του γνώρισε κριτική αποδοχή και μεγάλη εμπορική επιτυχία. Οι πωλήσεις του βιβλίου έχουν ξεπεράσει τα 30 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι σήμερα.
Με τα επόμενα έργα του, οι αναγνώστες του αυξήθηκαν κατακόρυφα, καθιστώντας τον έναν από τους πιο πολυδιαβασμένους λογοτέχνες του κόσμου. Το 1972 κυκλοφορεί το μυθιστόρημα «Η απίστευτη και θλιβερή ιστορία της αθώας Ερέντιρας και της σατανικής γιαγιάς της» στο ύφος του «Εκατό χρόνια μοναξιά», το 1975 «Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη», το μπαρόκ πορτρέτο ενός Νοτιοαμεριανού δικτάτορα, που οδηγείται στην αγιάτρευτη μοναξιά από την άσκηση της απόλυτης εξουσίας και το 1982 «Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου», που το εμπνεύστηκε από την πραγματική ιστορία ενός εγκλήματος. Την ίδια χρονιά τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας «για τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του, στα οποία το φανταστικό και το πραγματικό συνδυάζονται σ' έναν πλούσιο κόσμο φαντασίας, αντανακλώντας τη ζωή και τις συγκρούσεις μιας ηπείρου», όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της επιτροπής.
Το 1999 διαγνώστηκε με καρκίνο στους λεμφαδένες. Στη διάρκεια της θεραπείας του πήρε την απόφαση να συντάξει την αυτοβιογραφία του, η οποία κυκλοφόρησε το 2002 με τίτλο «Ζω για να τη διηγούμαι». Δύο χρόνια αργότερα εξέδωσε το τελευταίο του έργο, τη νουβέλα «Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου», με ήρωα ένα ενενηντάχρονο δημοσιογράφο, που ερωτεύεται ανήμερα των γενεθλίων του μία νεαρή παρθένα, η οποία εκπορνεύεται για να συντηρήσει τη φτωχή οικογένεια της. Από εκείνη τη χρονιά οι εμφανίσεις του αραιώνουν σημαντικά. Το 2012 ο αδελφός του Χάιμε αποκαλύπτει ότι ο Γκάμπο πάσχει από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.
Ο Γκαρμπριέλ Γκαρσία Μάρκες πέθανε στις 17 Απριλίου του 2014, στην Πόλη του Μεξικού, σε ηλικία 87 ετών.
Πηγή
Read More »

Σοπενχάουερ: Η μάζα στοχάζεται ελάχιστα

Πέμπτη 2/3/2017

«Για να κρύψουν την έλλειψη πραγματικών σκέψεων, κάποιοι έχουν εφεύρει μια εντυπωσιακή μηχανή που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, περίπλοκες κοινοτοπίες, ατέλειωτες προτάσεις, νέες και ανήκουστες εκφράσεις, που όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια κατά το δυνατόν δύσκολη γλώσσα, που δίνει την εντύπωση της ευρυμάθειας.
Όμως, με όλα αυτά, στην ουσία δεν λένε τίποτα: όποιος τους ακούει, δεν γίνεται αποδέκτης σκέψεων, δεν νιώθει τη γνώση του να αυξάνει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να αναστενάξει: "Ακούω τον μύλο να γυρίζει, αλεύρι όμως δεν βλέπω" – ή βλέπει επιτέλους καθαρά πόσο λειψοί, πόσο χαμερπείς, πόσο άχρωμοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω απ΄αυτή τη βαρύγδουπη απεραντολογία».
«Το μεγάλο πλήθος έχει μάτια και αυτιά και σχεδόν τίποτε άλλο – αυτό που κυρίως το διακρίνει είναι η έλλειψη κριτικού πνεύματος και επίσης η βραχεία μνήμη.
Η μάζα στοχάζεται ελάχιστα, γιατί της λείπει ο χρόνος και η άσκηση. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρεί τις πλάνες της για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να είναι, όπως ο κόσμος των διανοούμενων, σαν τον ανεμοδείχτη που κάθε φορά προσαρμόζεται στους ανέμους της μόδας.
Και ευτυχώς που γίνεται έτσι: γιατί θα ήτανε τρομακτική η ιδέα των συνεχών ξαφνικών μεταστροφών αυτής της βαριάς και δυσκίνητης ανθρώπινης μάζας, προπάντων αν αναλογιστούμε πόσα θα μπορούσαν να ξεριζωθούν και να ανατραπούν με αυτές τις απότομες μεταστροφές».

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Άρθουρ Σοπενχάουερ, Η Τέχνη του να είσαι προσβλητικός, εκδ. Γνώση.
Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ (22 Φεβρουαρίου 1788-21 Σεπτεμβρίου 1860) ήταν Γερμανός φιλόσοφος που χαρακτηρίζεται από τον αθεϊστικό πεσιμισμό του και τη φιλοσοφική του διαύγεια. Έγινε γνωστός κυρίως από το βιβλίο του Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι ο κόσμος μας οδηγείται από μία διαρκώς ανικανοποίητη βούληση καθώς αναζητά αέναα την ικανοποίηση.



Read More »

Νίτσε: γιατί πρέπει να αγκαλιάσουμε τις δυσκολίες και όχι να τις απομακρύνουμε

Τετάρτη 1/3/2017
 
 

Ο Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής, συνθέτης και συγγραφέας Friedrich Nietzsche (1844-1900) είναι από τα πιο σταθερά, με τη μεγαλύτερη επιρροή, και αναφερόμενα μυαλά της ανθρωπότητας και φάνηκε εξαιρετικά σίγουρος ότι θα κατέληγε με αυτόν τον τρόπο.

Κατηγορούσε την πλειοψηφία των τότε φιλοσόφων λέγοντας: "Είναι η μοίρα μου να πρέπει να είμαι το πρώτο αξιοπρεπές ανθρώπινο ον. Έχω ένα τρομερό φόβο ότι κάποια μέρα θα προφέρομαι ως ιερός".
Σε μια επιστολή, έκρινε ότι οι απόγονοι του θα απολαμβάνουν τη δουλειά του: "Μου φαίνεται ότι για να πάρει κάποιος ένα βιβλίο μου στα χέρια του, είναι μία από τις σπανιότερες διακρίσεις που ο καθένας μπορεί να προσδώσει στον εαυτό του."
Ενάμιση αιώνα αργότερα, ο Νίτσε είχε δίκιο σε μεγάλο βαθμό – για ένα εκπληκτικό λόγο: η διαβεβαίωση ότι η επιτυχία του προήλθε από αντίξοες και δύσκολες συνθήκες ζωής. Πάνω από έναν αιώνα πριν, ο εκπληκτικός Φιλόσοφος εκθίαζε αυτές τις συνθήκες.
Σ ένα ιδιαίτερο εμβληματικό δείγμα από πολλά αποφθέγματα του, που έγραψε το 1887 και δημοσιεύτηκε μετά το θάνατο του, στο βιβλίο «η θέληση για δύναμη» , έγραφε:
"Σε κείνους τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν κάπως , εύχομαι πόνο , ερήμωση , αρρώστια , κακή μεταχείριση , εξευτελισμό – εύχομαι να μην μείνουν ανεξοικείωτοι με την βαθειά αυτό-περιφρόνηση, το μαρτύριο της δυσπιστίας προς τον εαυτό τους, την αθλιότητα του κατανικημένου. Δεν έχω κανένα οίκτο γι αυτούς, γιατί θα μάθουν κάτι που θα κρίνει αν αξίζουν η όχι: να υπομένουν".
Στο βιβλίο του η χαρούμενη επιστήμη έγραψε τα παρακάτω:
Τι θα συνέβαινε αν η ευχαρίστηση και η δυσαρέσκεια ήταν τόσο δεμένα μεταξύ τους, ώστε όποιος ήθελε να έχει όσο το δυνατόν περισσότερο από το ένα πρέπει να έχει όσο το δυνατόν περισσότερο και από το άλλο – ότι όποιος ήθελε να μάθει να "βρίσκεται στους ουρανούς" θα πρέπει επίσης να είναι προετοιμασμένος και για "την κατάθλιψη μέχρι θανάτου;"
"Έχεις την επιλογή: είτε όσο το δυνατόν λιγότερος πόνος, το οποίο είναι ανώδυνο, ή όσο το δυνατόν περισσότερη δυσαρέσκεια ως αντίτιμο για την ανάπτυξη μιας πληθώρας λεπτών απολαύσεων και χαρών που σπάνια έχεις απολαύσει; Αν αποφασίσετε να μειώσετε το επίπεδο του ανθρώπινου πόνου, θα πρέπει επίσης να μειώσετε και το επίπεδο της ικανότητάς σας για χαρά."
Ήταν πεπεισμένος ότι οι πιο αξιοσημείωτες ανθρώπινες ζωές αντανακλώνται σε αυτό:
"Εξετάστε τις ζωές των καλύτερων και πιο γόνιμων ανθρώπων και λαών και αναρωτηθείτε αν ένα δέντρο που υποτίθεται ότι θα αυξηθεί σε ένα υπερήφανο ύψος μπορεί να απαλλαχτεί από κακές καιρικές συνθήκες και τις καταιγίδες. Αν η ατυχία και η εξωτερική αντίσταση, ορισμένα είδη μίσους, η ζήλια, το πείσμα, η δυσπιστία, η σκληρότητα, η φιλαργυρία και η βία δεν ανήκουν στις ευνοϊκές συνθήκες τότε οποιαδήποτε ανάπτυξη, ακόμα και η αρετή είναι σχεδόν αδύνατη."

Συνοψίζοντας, με άλλα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι οι δυσκολίες δεν θα μας λυγίσουν και μόνο όφελος μπορούν να μας φέρουν. Είναι σημαντικό να μπορεί να αντέξει ο καθένας από εμάς.

Πηγή

Read More »