10 βιβλία που μπορείς να κάνεις δώρο τα Χριστούγεννα!

Τρίτη 27/12/2016


Κάθε χρονιά είναι χρονιά βιβλίου και φτάνοντας στο τέλος, αφήνει πίσω της όμορφες αναγνωστικές εμπειρίες και τίτλους από συγγραφείς που ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν. Ας δούμε 10 από αυτούς, οι οποίοι άφησαν το στίγμα τους τη χρονιά που πέρασε και ας πάρουμε ιδέες για τα πιο «ψαγμένα» δώρα για βιβλιοφάγους!

Ξεκινάμε με το μυθιστόρημα του Andrés Neuman «Ο ταξιδιώτης του αιώνα» (εκδ. Opera)το οποίο τιμήθηκε με δύο από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία της Ισπανίας (Alfaguara και Εθνικό Βραβείο Κριτικών) και συνεχίζουμε με τον Erri De Luca και το βιβλίο του «Τα ψάρια δεν κλείνουν τα μάτια» (εκδ. Κέλευθος). Ο συγγραφέας έχει χαρακτηριστεί από τον ιταλικό Τύπο ως ο «συγγραφέας της δεκαετίας» και στο τελευταίο του βιβλίο φέρνει τον αναγνώστη σε επαφή με τη ζωή ενός αγοριού από 10 ετών ώς τη μέση ηλικία όπως έρχεται το πέρασμα του χρόνου.

Συνεχίζοντας στους βραβευμένους συγγραφείς, το «άστρο» του Paul Beatty έλαμψε φέτος στο λογοτεχνικό στερέωμα, χαρίζοντάς του το Βραβείο Booker 2016 για το βιβλίο «Ο Πουλημένος» (εκδ. Καστανιώτη), μια καυστική πολιτική σάτιρα για τη σύγχρονη πραγματικότητα των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός Anthony Doerr κέρδισε επίσης το βραβείο Πούλιτζερ το 2015 για το «Ολο το φως που δεν μπορούμε να δούμε» (εκδ. Πατάκη), που διαδραματίζεται με φόντο την Ευρώπη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Richard Flanagan, ο κορυφαίος Αυστραλός συγγραφέας της γενιάς του, τιμημένος με το Man Booker Prize 2014, επανήλθε φέτος με την «Απουσία» (εκδ. Ψυχογιός), μια συγκινητική ιστορία για την αποικιοκρατία, τη φιλοδοξία, αλλά και τις αξίες εκείνες που μας προσδίδουν μια πιο ανθρώπινη διάσταση. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το βιβλίο «Λίγη ζωή» (εκδ. Μεταίχμιο) της Hanya Yanagihara το οποίο χαρακτηρίστηκε «Μυθιστόρημα της Χρονιάς» και αποτελεί έναν ύμνο στην αγάπη, ανατέμνοντας με συγκινητικό τρόπο τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Φέτος θυμηθήκαμε ξανά τον Χιλιανό Bolaño, έναν από τους πλέον επιδραστικούς συγγραφείς της ισπανόφωνης πεζογραφίας, με «Το παγοδρόμιο» (εκδ. Αγρα), ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο όμως χαρακτηρίζεται από πολυφωνία, χιούμορ και ποιητικό λόγο. Το 2016 ήρθαμε σε επαφή και με τον Ted Chiang μέσα από την πρωτότυπη ταινία «Η άφιξη» με την Amy Adams, η οποία βασίζεται σε ένα από τα διηγήματα που περιέχονται στη συλλογή, με τίτλο «Ιστορίες της ζωής σου και άλλες ιστορίες» (εκδ. Κέδρος).

Στους συγγραφείς που άφησαν το στίγμα τους το 2016 δεν θα μπορούσε να μη συμπεριληφθεί ο Γάλλος συγγραφέας Joseph Andras ο οποίος με το μυθιστόρημά του «Για τα πληγωμένα μας αδέρφια» (εκδ. Εικοστού Πρώτου) αναφέρεται στο φαινόμενο της τρομοκρατίας, μέσα από τη ματιά του ιδεαλιστή ήρωά του και το οποίο κέρδισε το Βραβείο Γκονκούρ πρώτου μυθιστορήματος το 2016.

Τέλος, το 2016 ο «Σταθμός Εντεκα», το 4ο μυθιστόρημα της Emily St. John Mandel (εκδ. Ικαρος), έχοντας στο ενεργητικό του το Arthur C. Clarke Award (2015) μας ταξίδεψε σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου συνδυάζεται το σκοτεινό και το ζοφερό, με την ομορφιά και την ελπίδα.

Πηγή
Read More »

Αποσπασματα από τα Είς Εαυτόν - Μάρκος Αυρήλιος (Μέρος ΄Β)

Τετάρτη 21/12/2016
Μέρος΄Β


* Μέσα στο νου του ανθρώπου που έχει συνετιστεί και καθαρθεί δε θα βρεις να πυορροεί τίποτε, καμιά μόλυνση, καμιά κρυφή σαπίλα. Μήτε και θα ναι η ζωή του ανολοκλήρωτη σαν έρθει το μοιραίο-σαν να τανε ηθοποιός, θαρρείς, που φεύγει από την παράσταση προτού τελειώσει το δράμα. Και ακόμη: καμιά δουλοπρέπεια, καμιά επιτήδευση, τίποτε που να τον εξαρτά ή να τον αποκόβει ή να τον καθιστά υπόλογο. Τίποτε κρυμμένο.

*Σώμα, ψυχή, νους. Του σώματος πράγμα είναι οι αισθήσεις. Της ψυχής οι ορμές. Του νου οι ιδέες. Το να αποτυπώνεις παραστάσεις μέσω των αισθήσεων, είναι κάτι που το μπορούν και τα πρόβατα. Το να σε κινούν σαν μαριονέτα οι ορμές, είναι κάτι που το χουν και τα θηρία και οι ερμαφρόδιτοι και ένας Φάλαρις και ένας Νέρωνας. Το να έχεις τον νου σου για οδηγό σε κάποια δήθεν καθήκοντα, το μπορούν ακόμα και οι άθεοι και οι προδότες της πατρίδας και εκείνοι που πίσω από κλειστές πόρτες είναι ικανοί για όλα. Αν λοιπόν οι παραπάνω που ανέφερα μοιράζονται και τις υπόλοιπες ιδιότητες, δεν απομένει παρά το ιδιαίτερο γνώρισμα του καλού ανθρώπου: το ότι αγαπά και αποδέχεται ό,τι του συμβαίνει και όσα του κλώθει η μοίρα. Το ότι δεν μολύνει τον δαίμονα που κατοικεί εντός του, δεν τον ταράζει με ένα πλήθος εντυπώσεων αλλά τον διατηρεί πράο, κόσμιο ακόλουθο του Θεού. Το ότι δεν θα πει τίποτα που να αντίκειται στην αλήθεια, ούτε θα πράξει ενάντια στο δίκαιο. Και αν ακόμη δεν τον πιστεύουν όλοι οι άλλοι, ότι ζει απλά, με σέβας και ευφροσύνη, δεν πρόκειται να θυμώσει με κανέναν τους ούτε θα παρεκτραπεί από τον δρόμο που οδηγεί στον σκοπό της ζωής, όπου πρέπει να φτάσει αγνός, ήρεμος, χαλαρός, αβίαστα εναρμονισμένος με την μοίρα του.

*Δεν βλέπεις πώς οι χειρώνακτες τεχνίτες, ενώ συγχρωτίζονται μέχρις ενός σημείου με τους ανίδεους, εξακολουθούν να τηρούν τις αρχές της τέχνης τους και δεν ανέχονται να ξεκόψουν απ, αυτές; Δεν είναι φοβερό, ο γιατρός κι ο αρχιτέκτονας να σέβονται τη λογι­κή της τέχνης τους περισσότερο απ, ό,τι ο άνθρωπος σέβεται τον ανθρώπινο λόγο, που τον έχει από κοινού με τους θεούς;

*Η Ασία, η Ευρώπη γωνιές του κόσμου, όλα τα πελάγη μια σταγόνα του σύμπαντος. Ο Άθως ένα σβωλαράκι μες στο σύμπαν, η εποχή μας μια στιγμή μες στην αιωνιότητα. Τα πάντα μικρά, ευμετάβλητα, εξαφανίζονται το ένα μέσα στ’ άλλο. Όλα από εκεί έρχονται, από εκείνο το συμπαντικό ηγεμονικόν έ­χουν πηγάσει – ή είναι επακόλουθά του. Και το ανοιχτό στόμα του λιονταριού και το δηλητήριο και καθετί βλαβερό, όπως τ’ αγκάθια και ο βόρβορος, είναι παράγωγα εκείνων των σπουδαίων και ω­ραίων. Μη φαντάζεσαι πως δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εκείνα που σέβεσαι αναλογίσου ποια είναι η πηγή των πάντων.

* Όποιος είδε τα τωρινά, τα έχει δει όλα όσα έχουν υπάρξει ε­δώ και μια αιωνιότητα και όσα θα υπάρξουν επάπειρον γιατί ό­λα είναι του ίδιου γένους και της ίδιας μορφής.

* Συχνά να αναλογίζεσαι τον δεσμό που ενώνει τα πάντα μες στον κόσμο και την αμοιβαία τους σχέση. Βλέπεις, όλα, κατά κά­ποιο τρόπο, είναι μπλεγμένα και ως εκ τούτου οικεία μεταξύ τους γιατί ακολουθούν το ένα το άλλο με τάξη λόγω της τονικής κίνησης και της σύμπνοιας και της ενότητας της ύλης.

* Να εναρμονίζεσαι με τα πράγματα που σου έλαχαν και ν’ αγαπάς τους ανθρώπους που η μοίρα σ’ έταξε να ζεις κοντά τους – όμως να τους αγαπάς στ’ αλήθεια.

*Κάθε όργανο, εργαλείο, σκεύος που κάνει τη δουλειά για την οποία κατασκευάστηκε, είναι καλό – ωστόσο ο κατασκευαστής εί­ναι απών. Αντίθετα, η δύναμη που κατασκεύασε τα πράγματα που τα συνέχει η Φύση, βρίσκεται μέσα τους και παραμένει εκεί. Θα πρέπει για τούτο και ο σεβασμός σου απέναντί της να είναι μεγα­λύτερος, και να θεωρείς ότι αν η διάθεση κι η συμπεριφορά σου συμ­φωνούν με το θέλημά της, τότε όλα εντός σου θα είναι εναρμονισμένα με τον Λόγο. Άλλωστε με τον ίδιο τρόπο, όλα όσα αποτελούν το σύμπαν είναι σύμφωνα με τον Λόγο.

*Τη γνώμη που έχει ένας αλαζόνας μη την ενστερνίζεσαι κι εσύ, μήτε να κρίνεις όπως θέλει αυτός, μόνο βλέπε τα πράγματα όπως στ’ αλήθεια είναι.

*Πάντα να είσαι προετοιμασμένος για δύο πράγματα: το ένα, να πράξεις μόνο εκείνο που σου υπαγορεύει η βασιλική και νομοθετική λογική του αξιώματός σου προς όφελος των ανθρώπων και το άλλο, να μεταβάλεις άποψη, αν τύχει και βρεθεί κάποιος και σε διορθώσει και σε μετακινήσει από μια αβάσιμη ιδέα σου. Αυτή η μεταστροφή σου όμως να οφείλεται σε μια εύλογη πεποίθηση ότι είναι δίκαιη και ωφέλιμη για το σύνολο κι αυτά που θα προτιμήσεις να είναι τέτοιας λογής κι όχι επειδή σου φάνηκαν ευχάριστα ή δημοφιλή.

*«’Εχεις λογικό;» «’Εχω.» «Τότε γιατί δεν το χρησιμοποιείς; Αν κάνει τη δουλειά του, τι άλλο θέλεις;»

*Απόκτησες υπόσταση ως ένα μέρος του Ολου. Θα αφανιστείς μέσα σ’ αυτό που σε γέννησε ή μάλλον, μέσω του μετασχηματισμού σου, θα σε ξαναδεχτεί ο σπερματικός του Λόγος.

*Πολλά κομματάκια λιβάνι επάνω στον ίδιο βωμό πρώτα έπεσε το ένα, ύστερα τ’ άλλο, καμία διαφορά.

*Μέσα σε δέκα μέρες θα σε βλέπουν σα θεό αυτοί που τώρα σ’ έχουν για θηρίο ή πίθηκο, αν επιστρέψεις στις θεωρητικές αρχές και στο σεβασμό του Λόγου.

*Μη συμπεριφέρεσαι σαν να πρόκειται να ζήσεις χιλιάδες χρόνια. Το μοιραίο έχει κιόλας γαντζωθεί πάνω σου. ‘Οσο ζεις κι όσο είναι στο χέρι σου, γίνε άνθρωπος καλός.

*Πόση ηρεμία κερδίζει εκείνος που δεν κoιτάζετε τι είπε, τι έκαμε και τι σκέφτηκε ο διπλανός του, αλλά μόνο τι κάνει ο ίδιος ώστε να είναι δίκαιη και ευσεβής η πράξη του ή, καταπώς λέει ο Αγάθων: «Μη στρέφεις το βλέμμα στους σκοτεινούς χαρακτήρες» αλλά τρέχα προς τον στόχο σου χωρίς να παρεκκλίνεις.

*Οποιος έχει κυριευτεί από πάθος για την υστεροφημία του ούτε που φαντάζεται ότι καθένας απ’ όσους θα τον θυμούνται δεν θ’ αργήσει να πεθάνει

* Σ’ αυτόν που θα σε ρωτήσει: «Πού είδες θεούς κι από πού είσαι βέβαιος ότι υπάρχουν και τους δείχνεις τόσο σεβασμό;» Πρώτον, μπορείς να τους δεις και με τα ίδια σου τα μάτια. Δεύτερο, ούτε και την ψυχή μου έχω δει ποτέ κι όμως την σέβομαι. Έτσι λοιπόν και για τους θεούς: από τα σημάδια της δύναμής τους που αντιλαμβάνομαι κάθε τόσο, απόκτησα τη βεβαιότητα ότι υπάρχουν και τους σέβομαι.

*Είναι σωτήριο στη ζωή το να βλέπεις σφαιρικά τι είναι το κάθε πράγμα, το υλικό του μέρος και το αιτιώδες. Και με όλη σου την ψυχή να πράττεις τα δίκαια και να λες την αλήθεια. Τι άλλο μένει παρά να απολαύσεις τη ζωή σου δένοντας το ένα καλό με τ’ άλλο, έτσι που να μην αφήνεις να τα χωρίζει η παραμικρή απόσταση;

*Ένα το φως του ήλιου, έστω κι αν διαθλάται από τοίχους, βουνά και χίλια δυο άλλα. Μία η κοινή υλική ουσία, έστω και αν διαχέεται σε μύρια σώματα με δικές τους ιδιότητες. Μία η ψυχή, έστω και αν διαχέεται σε μυριάδες φύσεις με το ιδιαίτερό της περίγραμμα η καθεμιά. Μία η νοήμων ψυχή, έστω και αν φαίνεται να είναι διαιρεμένη. Από τα όσα ανέφερα, τα άλλα μέρη όπως λόγου χάρη οι πνοές και τα δίχως αίσθηση υλικά αντικείμενα, μπορεί να είναι ακόμη και ξένα μεταξύ τους’ ωστόσο κι εκείνα ακόμη τα συνέχει η ενοποιητική δύναμη κι η μεταξύ τους έλξη που τα κρατά στο ίδιο μέρος. Όμως η διάνοια τείνει χαρακτηριστικά προς τις ομογενείς της δυνάμεις, συνενώνεται μ’ αυτές και έτσι δεν διαθλάται το αίσθημα της κοινωνικότητας.

*Τι γυρεύεις; Να συνεχιστεί η ζωή σου; Να έχεις, λοιπόν, αίσθηση; Παρορμήσεις; Να μεγαλώνεις; Να σταματήσεις να μεγαλώνεις; Να χρησιμοποιείς την ομιλία; Να σκέφτεσαι; Τι από όλα αυτά σου φαίνεται πως αξίζει να το ποθείς; Αν, πάλι, είναι ευκαταφρόνητα, προχώρα σ’ αυτό που απομένει: ακολούθησε τον Λόγο.

*Οποιος δεν ξέρει τι είναι κόσμος, δεν ξέρει πού βρίσκεται. ‘0ποιος δεν ξέρει για ποιο σκοπό έγινε ο κόσμος δεν ξέρει ούτε ποιος είναι ούτε τι σημαίνει κόσμος. ‘Ενα από αυτά να του διαφεύγει, δεν θα μπορεί καν να πει για ποιο σκοπό υπάρχει ο ίδιος. Πώς σου φαίνεται λοιπόν αυτός που αποφεύγει ή που επιζητά τα χειροκροτήματα ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα μήτε πού βρίσκονται μήτε ποιοι είναι;

*Θέλεις να σε παινεύει κάποιος που καταριέται τον εαυτό του τρεις φορές την ώρα; Θέλεις να αρέσεις σ’ έναν άνθρωπο που ο ίδιος δεν αρέσει στον εαυτό του; Μπορεί να αρέσει στον εαυτό του όποιος μετανιώνει σχεδόν για όλα όσα κάνει;

*Μη συντονίζεις μόνο την ανάσα σου με τον αέρα που σε περιβάλλει, μα και τη διάνοιά σου με τον Νου που εμπεριέχει τα πάντα. Πολύ περισσότερο από τον αέρα, η νοερή δύναμη έχει διαχυθεί και βρίσκεται παντού διαθέσιμη για όποιον έχει τη βούληση να την τραβήξει μέσα του, όπως ο αέρας είναι διαθέσιμος για όποιον μπορεί να αναπνεύσει.

*Η κακία γενικά δεν βλάπτει την κοσμική ευταξία όσο για την επιμέρους κακία μεταξύ ανθρώπων, δεν βλάπτει παρά μόνο εκείνον που έχει την δυνατότητα να απαλλαγεί από αυτήν αμέσως μόλις το θελήσει.

*Για τη δική μου ελεύθερη βούληση, η βούληση του πλησίον είναι ένα άδιάφορον, όπως και η πνοή και το σαρκίο του. Γιατί, όσο κι αν είμαστε καμωμένοι ο ένας για τον άλλο, του καθενός το ήγεμονικόν έχει την δική του κυριότητα, αλλιώς η κακία του πλησίον μου θα ήταν και δικό μου κακό, πράγμα που δεν το  ‘χει αποφασίσει ο θεός, για να μην εξαρτάται από κάποιον άλλο η δική μου δυστυχία.

* Πόσο σκληρό, το να μην επιτρέπεις στους ανθρώπους να επιδιώκουν αυτά που τους φαίνονται ταιριαστά και συμφέροντα! Κι όμως, κατά κάποιο τρόπο δεν τους το επιτρέπεις, όταν σε πιάνει αγανάκτηση για τα σφάλματά τους, αφού σε κάθε περίπτωση οι άνθρωποι κατευθύνονται προς ό,τι οι ίδιοι θεωρούν ταιριαστό και συμφέρον. “Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα!” Τότε λοιπόν δίδαξέ τους, δείξε τους πώς έχει το πράγμα και μην αγανακτείς.

*’Οταν το σώμα σου δεν το ’χει κουράσει η ζωή, είναι ντροπή να έχει κιόλας αποκάμει η ψυχή σου.

*Κοίταξε μη παραγίνεις καίσαρας, μην εμποτιστείς μ’ αυτό το πνεύμα’ γιατί μπορεί να το πάθεις. Κράτησε λοιπόν τον εαυτό σου απλό, καλόψυχο, ακέραιο, σεμνό, απροσποίητο, φιλοδίκαιο, θεοσεβή, καλοπροαίρετο, στοργικό, ακλόνητο στα καθήκοντά του. Προσπάθα να μείνεις ο ίδιος: τέτοιος όπως σε διαμόρφωσε η φιλοσοφία. Σέβου τους θεούς, σώζε τους ανθρώπους. Η ζωή είναι μικρή – και να ποιος είναι ο μοναδικός καρπός της επίγειας ζωής: καθαρότητα της ψυχής και πράξεις για το καλό της κοινωνίας. Σε όλα να είσαι μαθητής του Αντωνίνου να ’χεις τη σταθερότητά του στις πράξεις που υπαγορεύονται από τον ορθό λόγο και την ισορροπία του σε όλες τις περιστάσεις, την ευλάβεια, τη γλυκύτητα του προσώπου του, το μειλίχιο χαρακτήρα, την έλλειψη ματαιοδοξίας, την προθυμία του να καταλαβαίνει τα πράγματα. Σκέψου πως εκείνος δεν προσπερνούσε τίποτα αν πρώτα δεν το μελετούσε και δεν το καταλάβαινε καλά πως ανεχόταν όλους εκείνους που άδικα τον κατηγορούσαν, χωρίς ν’ ανταποδίδει τις κατηγορίες.

* Μια ανάπαυση είναι ο θάνατος, από τις εντυπώσεις των αισθήσεων, από τις ορμές που σε κινούν σαν μαριονέτα, από τη διαδρομή που διατρέχει ο νους κι από την υπηρεσία που προσφέρεις στη σάρκα.

 ***
Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος (πολλές φορές επονομαζόμενος και “Σοφός”, 26 Απριλίου, 121 – 17 Μαρτίου, 180) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 161 μέχρι τον θάνατο του, το 180. Ήταν ο τελευταίος από τους τελευταίους πέντε καλούς Αυτοκράτορες (Νέρβας, Τραϊανός, Αδριανός, Αντωνίνος, Μάρκος Αυρήλιος) και θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς στωικούς φιλοσόφους. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από πολέμους στην Ασία απέναντι στην επανακάμπτουσα Παρθική Αυτοκρατορία και με τις γερμανικές φυλές στη Γαλατία και τον Δούναβη, ενώ σημειώθηκε και μία στάση εναντίον του, στην Ανατολή, από τον Αβίδιο Κάσσιο, η οποία απέτυχε.
Ενώ ήταν στις εκστρατείες μεταξύ του 170 και του 180, ο Μάρκος Αυρήλιος έγραψε “Τα Εις Εαυτόν” στα ελληνικά ως πηγή για τη βελτίωση του χαρακτήρα και του πνεύματός του. Ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν ιερέας στη Ρώμη και παθιασμένος πατριώτης. Είχε λογικό μυαλό και ήταν υποστηρικτής και αντιπρόσωπος του Στωικισμού και της Στωικής Φιλοσοφίας. Τα “Εις Εαυτόν” θεωρείται εξαιρετικό έργο, κλασσικό παράδειγμα της στωικής φιλοσοφίας. Ακόμη και σήμερα θεωρείται ως έργο μνημείο για μια διακυβέρνηση με γνώμονα το καθήκον και την εξυπηρέτηση του συνόλου. Λέγεται πως δεν σκόπευε ο στωικός αυτοκράτωρ να το δημοσιεύσει, γιατί δεν πίστευε στην υστεροφημία
Το βιβλίο τυπώθηκε το 1558 στην Ζυρίχη, από ένα χειρόγραφο που τώρα έχει χαθεί. Το μοναδικό σωζόμενο αντίτυπο βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Η σημασία του θανάτου ήταν πολύ βασική στη φιλοσοφία του Μάρκου Αυρήλιου. Δεν πίστευε στην μετά θάνατο ζωή. Εξ ορισμού ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της στωικής ηθικής, αφομοιωμένης όμως και εφαρμοσμένης σε προσωπικό επίπεδο. Επαυξάνοντας έτσι την αξία του, η οποία μπορεί να μετρηθεί σήμερα σε τρία τουλάχιστον κρίσιμα κεφάλαια: ιδεολογίας, σύνταξης και γλώσσας.
Ιδεολογικά εξέχει ο ρυθμιστικός ρόλος που αποδίδεται στο ηγεμονικόν μέρος της ψυχής, το οποίο αντιστοιχεί λίγο-πολύ στο λογιστικόν της πλατωνικής θεωρίας. Με τη διαφορά ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ανθρώπινος λογισμός εντάσσεται στο σύστημα μιας συμπαντικής, έλλογης Φύσης, η οποία δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια για μεταφυσική θεολογία, αποκλείοντας έτσι και τη μεταθανάτια ανθρώπινη αθανασία.
Από συντακτική άποψη Τα εις εαυτόν του Μάρκου Αυρηλίου παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, στον βαθμό που σπανίως προσφεύγουν στο πρώτο πρόσωπο, όπως θα περίμενε κανείς. Προκρίνοντας έναν ευφάνταστο ρητορικό ελιγμό μεταξύ δεύτερου και τρίτου προσώπου. Αποτέλεσμα: το υποκείμενο «εγώ» διακριτικά υποχωρεί στο «συ» και στο «άλλος», ανοίγοντας έτσι τον «υποκριτικό» ορίζοντα του επικοινωνιακού διαλόγου.
Τέλος, σε επίπεδο γλώσσας το κατόρθωμα του Μάρκου Αυρηλίου είναι πράγματι αξιοζήλευτο. Οχι μόνον επειδή ένας ρωμαίος, αυτοκρατορικός στοχαστής, προκρίνει την ελληνική γλώσσα, για να εκφραστεί σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά γιατί ξέρει να τη χειρίζεται με μοναδικό τρόπο: εύστοχα, ευλύγιστα, με ενάργεια, συνδυάζοντας έξυπνα τη μεταφορά με την κυριολεξία, συχνά και με μια γενναία δόση ειρωνείας. Που πάει να πει: μεγάλος πειρασμός για τη μετάφραση και τον μεταφραστή. Αναζητήστε το στις εκδόσεις ΘΥΡΑΘΕΝ και δεν προτείνω να το συγκρίνετε με τους σημερινούς κυβερνώντες γιατί θα απογοητευτείτε οικτρά.
Επισκέφθηκε την Αθήνα, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του προστάτη της Φιλοσοφίας
Ο Μάρκος Αυρήλιος διδάχθηκε από μερικούς από τους καλύτερους διανοούμενους της εποχής του. Ο Ευφωρίων τον δίδαξε λογοτεχνία, ο Γέμινος, το δράμα, ο Άνδρων, τη Γεωμετρία, ο Κάνινος Κέλερ καί ο Ηρώδης ο Αττικός την ελληνική ρητορική. Ο Αλέξανδρος ο Κοτιαίος τον δίδαξε την Ελληνική γλώσσα καί ο Μάρκος Κορνήλος Φρόντο τη Λατινική γλώσσα.
Λόγω τις σχέσης του Μάρκου Αυρήλιου με τον Φρόντο, σήμερα έχουμε πολλές πληροφορίες για την εποχή και τη βασιλεία του Αντωνίνου. Μέσα από αυτά τα γράμματα φάνηκε ότι ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν έξυπνος, σοβαρός και εργατικός νέος. Επίσης δείχνουν και το ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον του μελλοντικού αυτοκράτορα για τη φιλοσοφία. Δείχνοντας ανυπομονησία για τα ατέλειωτα μαθήματα των Ελληνικών και των Λατινικών, έγινε υποστηρικτής των “Διατριβών” του Επίκτητου του Ιεραπολίτη, ενός σημαντικού ηθικού φιλοσόφου της Στωικής Φιλοσοφικής Σχολής.
Ο Μάρκος Αυρήλιος πέθανε στις 17 Μαρτίου του 180 μ.κ.ε. στην πόλη της Βιντιμπόνα (σημερινή Βιέννη) και ο γιος και διάδοχός του Κόμμοδος, ήταν μαζί του. Θεοποιήθηκε και οι στάχτες μεταφέρθηκαν πίσω στη Ρώμη κι έμειναν στο Μαυσωλείο του Αδριανού (σημερινό Καστέλ Σαν Άντζελο) μέχρι την καταστροφή της Ρώμης από τους Βησιγότθους το 410. Οι εκστρατείες του εναντίον των γερμανικών φυλών και των Σαρμάτων μνημονεύτηκαν από μία στήλη και έναν ναό που φτιάχτηκε προς τιμήν του.
Ο Μάρκος Αυρήλιος έκανε τον γιο και διάδοχό του Κόμμοδο, Καίσαρα το 166 και συναυτοκράτορα το 177, παρόλο που η απόφασή του ήταν εξαιρετικά ατυχής. Η απόφαση του να σταματήσει την διαδοχή μέσω των υιοθεσιών υπήρξε αντικείμενο κριτικής από τους μετέπειτα ιστορικούς, επειδή ο Κόμμοδος υπήρξε ένας κακός αυτοκράτορας, στρατηγός και εγωιστής με ψυχονευρωτικά προβλήματα. Είναι γνωστό ότι μεγάλος άνθρωπος όταν κάνει την βλακεία θα είναι ανάλογη της νόησης του δηλ. μεγάλη. Ο θάνατος του Μάρκου Αυρήλιου ορίζει και το τέλος της περίφημης Ρωμαϊκής Ειρήνης (Pax Romana). Η απόφαση του να βάλει τον Κόμμοδο ως διάδοχό του ήταν μάλλον λόγω της απουσίας ικανών διαδόχων και της προσπάθειας του να αποφύγει η αυτοκρατορία εμφύλιους πολέμους διαδοχής.
Ο ιστορικός Μάικλ Γκραντ στο βιβλίο του The Climax of Rome (1968) λέει όσον αφορά τον Κόμμοδο, “η νεανική του ζωή ήταν τόσο απογοητευτική και μη-παραδοσιακή, που η καταστροφή ήταν πραγματικά αναπόφευκτη. Αλλά εάν ο Μάρκος Αυρήλιος το ήξερε ή όχι είναι άγνωστο, διότι εάν απέρριπτε το δικαίωμα του γιου του να γίνει αυτοκράτορας και έβαζε κάποιον άλλο, αυτό πιθανόν θα οδηγούσε σε εμφύλιο πόλεμο διαδοχής και θα ήταν καταστροφικό για μελλοντικές διαδοχές”. Έτσι υπολογίζουμε ότι ο Μάρκος Αυρήλιος επέλεξε τον γιο του ως διάδοχο, ώστε να αποφύγει έναν μελλοντικό εμφύλιο πόλεμο ή ίσως όχι;
Ο Μάρκος Αυρήλιος διδάχθηκε από μερικούς από τους καλύτερους διανοούμενους της εποχής του. Ο Ευφωρίων τον δίδαξε λογοτεχνία, ο Γέμινος, το δράμα, ο Άνδρων, τη Γεωμετρία, ο Κάνινος Κέλερ καί ο Ηρώδης ο Αττικός την ελληνική ρητορική. Ο Αλέξανδρος ο Κοτιαίος τον δίδαξε την Ελληνική γλώσσα καί ο Μάρκος Κορνήλος Φρόντο τη Λατινική γλώσσα. Λόγω της σχέσης του Μάρκου Αυρήλιου με τον Φρόντο, σήμερα έχουμε πολλές πληροφορίες για την εποχή και τη βασιλεία του Αντωνίνου. Μέσα από αυτά τα γράμματα φάνηκε ότι ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν έξυπνος, σοβαρός και εργατικός νέος.
Επίσης δείχνουν και το ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον του μελλοντικού αυτοκράτορα για τη φιλοσοφία. Δείχνοντας ανυπομονησία για τα ατέλειωτα μαθήματα των Ελληνικών και των Λατινικών, έγινε υποστηρικτής των “Διατριβών” του Επίκτητου του Ιεραπολίτη, ενός σημαντικού ηθικού φιλοσόφου της Στωικής Φιλοσοφικής Σχολής. Ο Μάρκος Αυρήλιος επίσης άρχισε να αυξάνει τον δημόσιο ρόλο του δίπλα στον Αντωνίνο, καθώς έγινε ύπατος το 140, το 145 και το 161, παίζοντας ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στις αποφάσεις του κράτους. Το 145 παντρεύτηκε την Άννα Γαλερία Φαυστίνα που έμεινε στην ιστορία ως η Φαυστίνα η Νεώτερη, και ήταν κόρη του Αντωνίνου και δική του εξαδέλφη από την πλευρά του πατέρα του.

Πηγή



Read More »

Αποσπασματα από τα Είς Εαυτόν - Μάρκος Αυρήλιος (Μέρος Ά)

Τετάρτη 21/12/2016
Ά μέρος


* Πρέπει πάντα να θυμούμαι ποια είναι του συνόλου η φύση και ποιά η δική μου και τι σχέση έχει μ’ εκείνη και ποιο μέρος ποιου συνόλου είναι, καθώς και ότι κανείς δεν μ’ εμποδίζει να κάνω πάντα και να λέω ό,τι είναι συνεπές με την παγκόσμια φύση της οποίας είμαι ένα τμήμα.

* Του ανθρωπίνου βίου η διάρκεια είναι στιγμή, η ουσία του ρευστή, η αίσθηση αμυδρή, όλου του σώματος η σύσταση φτιαγμένη για να σαπίσει. Η ψυχή είναι στρόβιλος, η τύχη ακαθόριστη και η φήμη αόριστη. Με λίγα λόγια, του σώματος όλα ποταμός, τα της ψυχής όνειρο και αχνός, τα της ζωής πόλεμος και ξένων άφιξη και η υστεροφημία λήθη. Τι λοιπόν μπορεί να μας οδηγήσει; Ένα και μόνο η φιλοσοφία. Και τούτο σημαίνει, να έχουμε ασφαλή τον εσωτερικό μας δαίμονα από προσβολή και βλάβη, δυνατότερο από τις ηδονές και τους πόνους.

* Να μην πράττει τίποτα ασυνάρτητα, ούτε με ψευτιές και με υποκρισία και να ’ναι ανεξάρτητος από το αν θα κάνουν ή δεν θα κάνουν κάτι οι άλλοι. Επίσης, τα συμβάντα και τα μοιραία να τα παραδέχεται γιατί έρχονται από εκεί από όπου κι αυτός ήλθε. Κι επάνω απ’ όλα, τον θάνατο με ήρεμη γνώμη να τον περιμένει, όχι ως άλλο τι παρά ως διάλυση των στοιχείων από τα οποία κάθε ζώο συνίσταται. Αν λοιπόν για τα στοιχεία χωριστά δεν είναι τίποτα το φοβερό, ακατάπαυστα να μεταβάλλονται σε κάτι άλλο, γιατί να φοβάται κανείς την μεταβολή και την διάλυση του συνόλου; Είναι πράγμα φυσικό και τίποτα το κακό δεν προκαλεί η φύση.

* Υβρίζει τον εαυτό της η ψυχή του ανθρώπου προπαντός, όταν, εξ ιδίας της πρωτοβουλίας, γίνει ένα απόστημα ή σπυρί του κόσμου. Διότι το να δυσχεραίνει κανείς τα συμβαίνοντα, είναι σαν να αποστατεί από την παγκόσμιο φύση, που μέσα της περιέχονται και των άλλων οι φύσεις.

* Ύβριζε, ύβριζε τον εαυτό σου ώ ψυχή μου! Για να τιμήσεις τον εαυτό σου, δεν θα σου μένει πια καιρός. Σύντομος ο βίος του καθενός. Και σύ, σχεδόν τον έχεις περάσει χωρίς να σέβεσαι τον εαυτό σου, αλλά στις ψυχές των άλλων βάζοντας την ευτυχία σου.

* Δεν υπήρξε ποτέ κανένας που δυστύχησε επειδή δεν ήξερε τι γινόταν στων άλλων την ψυχή. Εκείνοι όμως που της δικής τους ψυχής τις κινήσεις δεν παρακολουθούν, αναγκαστικά θα δυστυχήσουν.

* Όχι μόνο πρέπει να συλλογίζεσαι ότι κάθε ημέρα καταναλώνεται η ζωή σου και λιγοστεύει το υπόλοιπό της, αλλά πρέπει επίσης να συλλογισθείς ότι και αν ζήσεις πολύ παραπάνω, μένει άδηλο αν θα σου διατηρηθεί πάντα όμοια η διάνοια, ώστε ν’ αντιλαμβάνεσαι πράγματα και την φιλοσοφική σκέψη, που τείνει στην γνώση των θείων και των ανθρωπίνων. Γιατί, αν αρχίσεις να ξεμωραίνετσαι δεν θα σου λείψει η αναπνοή, η τροφή οι εντυπώσεις, οι ορέξεις και τα άλλα παρόμοια, αλλά πριν από τον θάνατο θα σβήσει μέσα σου η δύναμη να διοικείς τον εαυτό σου, να εξακριβώνεις ποιο είναι το καθήκον, να συνδυάζεις και να εξηγείς φαινόμενα, ακόμα και να ξέρεις αν είναι ώρα να αποσυρθείς και όσα τέτοια έχουν απόλυτη ανάγκη από σκέψη συγκεντρωμένη και γυμνασμένη. [Για τον Μάρκο Αυρήλιο, ο θάνατος είναι θεμιτός, επειδή έβαζε ένα τέλος σε όλες τις επιθυμίες]

* Πρέπει λοιπόν να βιάζεσαι όχι μόνο γιατί ολοένα πλησιάζεις στον θάνατο αλλά και διότι η δυνατότητα αντίληψης και πραγματικής παρακολούθησης των πραγμάτων, εκλείπει πρόωρα.

* Κάθε ενέργειά σου να προέρχεται από την θέλησή σου, να γίνεται με πνεύμα κοινής ωφελείας, μελετημένα και ποτέ από αντίδραση. Μην προσπαθείς να ομορφαίνεις την σκέψη σου με ψεύτικα στολίδια. Μην είσαι πολύλογος ούτε ν’ ανακατώνεσαι πολύ και σ’ όλα. Ο θεός που είναι μέσα σου να κυβερνά αληθινόν άνδρα, ηλικιωμένο, με διάνοια πολίτου, άρχοντα που έχει τακτοποιημένα τα δικά του και θέση πολεμιστή που περιμένει έτοιμος το σύνθημα της αποχωρήσεως και ούτε όρκους χρειάζεται ούτε μαρτυρίες άλλων. Εσωτερικά ατάραχος δεν αισθάνεται ανάγκη από ξένες βοήθειες δεν ζητεί από άλλους την ησυχία του. Όρθιος λοιπόν πρέπει να στέκεσαι και όχι να σε ορθώνουν άλλοι.

* Αν εκτελείς εκείνα που απαιτεί η κάθε στιγμή, ακολουθώντας τον ορθό λόγο μ’ επιμέλεια, με θάρρος με καλή θέληση και χωρίς πάρεργα, τότε κρατείς τον δαίμονα του εαυτού σου διαρκώς αγνό, ωσάν να επρόκειτο αμέσως να τον επιστρέψεις.

* Οι άνθρωποι αναζητούν τόπους για απόσυρση, εξοχές και παραλίες και όρη και εσύ πολλάκις βρέθηκες να τα λαχταράς. Όλα αυτά όμως είναι χρήσιμα μόνον εις τους ανόητους, αφού εσύ μπορείς όποια στιγμή θελήσεις ν’ αποτραβηχτείς στον εαυτό σου. Γιατί πουθενά δεν είναι πιο ήσυχα και αμέριμνα για τον άνθρωπο παρά μέσα στην ίδια του την ψυχή και ιδίως για εκείνους που έχουν εύτακτο τον εσωτερικό τους κόσμο ώστε όταν τον κοιτάζουν καταλαμβάνονται από μεγάλη γαλήνη. Και ως τέτοια εννοώ την αρμονία. Συχνά δίνε λοιπόν τού εαυτού σου, τού είδους αυτού την απομόνωση και ανανέωσέ τον.

* Την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου. Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε. Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον λόγο που σε δημιούργησε.
* Οικειοθελώς παραδόσου εις την Κλωθώ και άφησέ την να σε πλέξει μαζί με όσα και όποια πράγματα θέλει.

* Όλα είναι εφήμερα και οι μνημονεύοντες και οι μνημονευόμενοι.

* Δεν είναι κακό ότι τα πράγματα μεταβάλλονται ούτε καλό ότι κάποια αποκτούν ύπαρξη από την μεταβολή.

* Να θεωρείς τον εαυτό σου άξιο για κάθε λόγο, για κάθε έργο που είναι σύμφωνο με την φύση σου. Και να μη σε απασχολούν άλλων λόγια και μομφές που ίσως επακολουθήσουν. Αλλ’ αν αυτό που έκαμες ή είπες είναι καλό, να μη χαμηλώνεις ποτέ την δική σου αξία. Όλα αυτά γύρω σου λοιπόν να μην τα κοιτάζεις παρά τράβα τον ίσιο δρόμο κατά την φύση την δική σου και παγκόσμια. Και των δύο ο δρόμος είναι ένας και ο αυτός.

* Προσευχή των Αθηναίων: «Βρέξε, βρέξε φίλε Θεέ Ζεύ, στα χωράφια των Αθηναίων και στις πεδιάδες» ή να μην προσεύχεσαι ποτέ ή να το κάνεις έτσι απλά και ανοιχτόκαρδα.

* Τα πράγματα καθεαυτά ούτε στο παραμικρό δεν θίγουν την ψυχή ούτε μπορούν να την πλησιάσουν, ούτε μπορούν να προκαλέσουν μεταβολή ή κίνησή της. Η ίδια μεταβάλλει τον εαυτό της και του δίνει κίνηση τα δε εξωτερικά, τα κάνει να είναι, όσο την αφορά σύμφωνα με τα δικά της δεδομένα.

* Ποταμός τα συμβάντα και ρέμα ορμητικό ο χρόνος. Μόλις φάνηκε κάτι και είναι ήδη περασμένο κι’ άλλο περνά και άλλο έρχεται.

* Ψυχούλα είσαι που κουβαλάς νεκρό.

* Εμείς ζούμε για μία στιγμή, μόνο μετά να ξεχαστούμε σε μία τέλεια άγνοια. Δες πόσοι έχουν περάσει την ζωή τους σε μίση, πάθη, υποψίες και τώρα είναι νεκροί, είναι μόνο στάχτη.

* Από την ζωή του ανθρώπου η διάρκεια είναι ένα σημείο αλλά η ουσία ξεφεύγει, όλα τα σώματα είναι προκαθορισμένα να καταστραφούν, και η ψυχή αβέβαιη και η φήμη άγνωστη. Σε έναν κόσμο που όλα τα υλικά σώματα είναι σαν ένα ποτάμι, και όλα τα ψυχικά και πνευματικά σαν ένα όνειρο, άυλο, η ζωή είναι ένας πόλεμος και η μετά θάνατον φήμη είναι κάτι που θα ξεχαστεί.

* Όλα υπάρχουν για να πεθάνουν.

* Η διάρκεια της ζωής κάποιου δεν έχει σημασία. Της ανθρώπινης ζωής η διάρκεια όσο μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, η αίσθησή της θολή, το σώμα -από τη σύστασή του- έτοιμο να σαπίσει, και η ψυχή ένας στρόβιλος, η τύχη άδηλη, η δόξα αβέβαιη. Με δυο λόγια, όλα στο σώμα σαν ένα ποτάμι, όλα της ψυχής σαν όνειρο και σαν άχνη, η ζωή ένας πόλεμος κι ένας ξενιτεμός,η υστεροφημία λησμονιά.

*Ποιο είναι αυτό που μπορεί να μας δείξει τον δρόμο; Ένα και μόνο: η φιλοσοφία! Κι αυτό σημαίνει να φυλάμε τον θεό μέσα μας καθαρό κι αλώβητο, νικητή πάνω στις ηδονές και τους πόνους, να μην κάνουμε τίποτε στα τυφλά, τίποτε ψεύτικα και προσποιητά, να μην εξαρτιόμαστε από το τι θα πράξει ή τι δεν θα πράξει ο άλλος. Κι ακόμη, να αποδεχόμαστε όσα συμβαίνουν κι όσα μας λαχαίνουν σαν κάτι που έρχεται κάπου από κει απ᾽ όπου έχουμε έλθει και εμείς· και πάνω απ᾽ όλα, να περιμένουμε τον θάνατο με γαλήνια διάθεση, θεωρώντας πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διάλυση των συστατικών στοιχείων από τα οποία είναι συγκροτημένο κάθε ζωντανό πλάσμα.

*Πέταξε τα όλα, κράτησε μόνο τούτα τα λίγα· και να θυμάσαι ακόμη ότι καθένας ζει μόνο το παρόν -τούτο το ακαριαίο· τα άλλα ή τα έχει ζήσει πια ή είναι στη σφαίρα του άδηλου. Μικρή λοιπόν η ζωή του καθενός, μικρή και η γωνίτσα της γης όπου την ζει· μικρή ακόμη και η διαρκέστερη υστεροφημία: στηρίζεται κι αυτή σε ανθρωπάκια που διαδέχονται το ένα το άλλο και που αύριο κιόλας θα πεθάνουν και δεν γνωρίζουν ούτε τον εαυτό τους, πολύ περισσότερο εκείνον που έχει πεθάνει από καιρό.

*Από νωρίς το πρωί να λες μέσα σου: σήμερα θα συναντηθώ με τον πολυπράγμονα, με τον αχάριστο, με τον αλαζόνα, τον δολερό, τον φθονερό, τον ακοινώνητο. Τους συμβαίνει να είναι έτσι επειδή αγνοούν το αγαθό και το κακό. Εμένα όμως που στοχάστηκα τη φύση του αγαθού και είδα την ομορφιά του. Και τη φύση του κακού και είδα την ασχήμια του. Και τη φύση του ανθρώπου που σφάλλει και είδα ότι είναι συγγενής μου, όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα αλλά από τον ίδιο Νου, και ότι έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο. Εμένα δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω , γιατί κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα. Επίσης δεν μπορώ να οργίζομαι με ένα συγγενικό μου πρόσωπο και να το μισώ. Γεννηθήκαμε για να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, όπως τα πόδια, τα χέρια, τα βλέφαρα, όπως η πάνω και η κάτω σειρά των δοντιών. Το να κάνουμε αντίπραξη ο ένας στον άλλον είναι παρά φύσιν. Και η αγανάκτηση και η αποστροφή αποτελούν αντίπραξη.

*Ό,τι και να ναι αυτό που είμαι: λίγες σάρκες, λίγη πνοή και το ηγεμονικόν. Τις σάρκες περιφρόνησέ τες: αίμα βρώμικο, κοκαλάκια και ένα πλέγμα από νεύρα, φλέβες, αρτηρίες. Δες και τι σόι πραματάκι είναι και η πνοή: σκέτος αέρας και πάντα διαφορετικός. Την βγάζεις προς τα έξω και την ξαναρουφάς. Και τρίτο, το ηγεμονικόν. Παράτα τα βιβλία. Μη σε αποσπούν άλλο, δεν σου επιτρέπεται. Σα να ζυγώνει ο θάνατός σου, βάλε με το νου σου πως γέρασες πια: μην αφήνεις άλλο να ναι υποδουλωμένο. Να μην το ορίζουν σαν νευρόσπαστο οι ορμές σου οι ακοινώνητες, να μην αγανακτά με τη μοίρα και με το παρόν, να μην στραβοκοιτάει το μέλλον.

*Ατιμάζεις, ατιμάζεις τον εαυτό σου, ψυχή. Και δεν θα σου μείνει πια καιρός να τον τιμήσεις. Μια στιγμή μονάχα κρατά η ζωή του καθενός, και η δική σου σχεδόν πέρασε κιόλας, και εσύ δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, παρά αποθέτεις την καλή σου μοίρα στις ψυχές των άλλων.

* Σου τραβά την προσοχή κάτι που έρχεται απ’έξω; Δίνε στον εαυτό σου την άνεση να μάθει και κάτι καινούργιο και καλό, και μη παρασύρεσαι εδώ και εκεί. Ήδη πρέπει να φυλάγεσαι από κείνο το άλλο είδος περιπλάνησης. Γιατί σαχλαμαρίζουν και με πράξεις όσοι απόκαμαν απ’τη ζωή χωρίς να έχουν βάλει ένα σκοπό στον οποίο να στρέφουν την κάθε ενόρμηση και σκέψη, μια για πάντα.

* Δύσκολα θα δεις κάποιον να δυστυχεί επειδή δεν ξέρει τι γίνεται μες στην ψυχή του άλλου. Όμως εκείνοι που δεν παρακολουθούν της δικής τους της ψυχής τις κινήσεις, δεν μπορεί παρά να δυστυχήσουν.

* Αυτό να αναλογίζεσαι πάντα: ποια είναι η Φύση του παντός και ποια η δική μου φύση, και πώς σχετίζεται η μια με την άλλη και ποιο μέρος ποιου συνόλου είναι η δική μου. Και πως κανείς δεν σ’εμποδίζει να κάνεις και να λες ό,τι είναι σύμφωνο με τη Φύση, της οποίας είσαι μέρος.

* Σαν να πρόκειται τώρα αμέσως να φύγεις από τη ζωή, έτσι να πράττεις κάθε φορά, έτσι να μιλάς έτσι να σκέφτεσαι. Το να εγκαταλείψεις την ανθρωπότητα, αν υπάρχουν θεοί δεν είναι διόλου φοβερό, γιατί οι θεοί δεν πρόκειται να σε ρίξουν στο κακό. Αν πάλι δεν υπάρχουν θεοί ή δεν νοιάζονται για τα ανθρώπινα, τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει για σένα το να ζεις σ’ ένα κόσμο όπου απουσιάζουν οι θεοί και η πρόνοια; Όμως υπάρχουν θεοί και νοιάζονται για τα ανθρώπινα και χάρισαν στον άνθρωπο όλες τις δυνατότητες να αποφεύγει τις πραγματικές συμφορές.

*Ατιμάζει τον εαυτό της η ανθρώπινη ψυχή, πρώτα και κύρια όταν γίνεται ένα απόστημα, κάτι σαν σπυρί πάνω στο σώμα του κόσμου-εφόσον η ευθύνη βαραίνει την ίδια. Βλέπεις, το να δυσανασχετείς με κάτι που συμβαίνει, σημαίνει αποστασία από τη Φύση, στην οποία εμπεριέχονται και των άλλων οι φύσεις. Δεύτερον, ατιμάζει τον εαυτό της όταν αποστρέφεται κάποιον άνθρωπο ή όταν κινείται εναντίον του για να του κάνει κακό. Και τέτοιες είναι οι ψυχές όσων οργίζονται. Τρίτον, ατιμάζεται όταν την καταβάλλει η ηδονή ή ο πόνος. Τέταρτον, όταν υποκρίνεται και κάνει ή λέει κάτι προσποιητά και ψεύτικα. Πέμπτον, όταν οι πράξεις και οι επιθυμίες της δεν κατευθύνονται προς κάποιον σκοπό αλλά γίνονται στην τύχη και είναι ανακόλουθες, τη στιγμή που θα πρέπει ως και το παραμικρό να γίνεται σύμφωνα με την αναγωγή του στον τελικό σκοπό. Και τελικός σκοπός των έλλογων όντων είναι να ακολουθούν τον λόγο και τον νόμο της πιο σεβάσμιας όλων των πόλεων και πολιτειών.

Πηγή
Read More »

Οι απολαυστικότεροι «κακοί» της λογοτεχνίας

Παρασκευή 16/12/2016

Από τον Σάουρον και τον Ιαβέρη στον χειρότερο καπιταλιστή που γέννησε ποτέ η λογοτεχνία, αυτοί είναι οι επτά αγαπημένοι μας μυθιστορηματικοί κακοί...

Δεν μας έχει χαρίσει μόνο ο κινηματογράφος δυνατές συγκινήσεις. Οι χειρότεροι, οι πιο αξιομίσητοι, οι πιο τελικά απολαυστικοί κακοί έχουν ξεπηδήσει από τις σελίδες κάποιου μυθιστορήματος –άσχετα αν έκαναν μετά ή όχι καριέρα και στη μεγάλη οθόνη. Εμπνευστήκαμε από τη λίστα της βρετανικής Telegraph, για να φτιάξουμε την δική μας.

(*) Προσοχή, η λίστα περιέχει spoilers.

Ο επιθεωρητής Ιαβέρης από τους Άθλιους
του Βίκτωρ Ουγκώ




Ή η ενσάρκωση του τι μπορεί να κάνει στον άνθρωπο η τυφλή υποταγή στους νόμους της κοινωνίας, και η ακούραστη προσπάθεια να τους εφαρμόσεις κατά γράμμα, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς επιείκειες, χωρίς ελαφρυντικά και «ναι μεν αλλά». Ο Ιαβέρης χάνει την ζωή του –τελικά, κυριολεκτικά– κυνηγώντας έναν κλέφτη που έφτασε να γίνει δήμαρχος, έναν καλό άνθρωπο που βρέθηκε σε μια (και μετά άλλη μια, και άλλη μια) δύσκολη στιγμή, πιστεύοντας λυσσαλέα ότι το καλό μπορεί να είναι καλό, αλλά κι ο νόμος είναι νόμος.

Ο Σάουρον του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών
του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν


Κι αν οι νόμοι μπορούν να αποδειχτούν μεγάλος πονοκέφαλος σε περιπτώσεις σαν την παραπάνω, όπου η ορθότητα της επιβολής τους είναι τουλάχιστον αμφίβολη, η αγνή, γνήσια εξουσία είναι ακόμα χειρότερη. Μπορεί στο συγκλονιστικό μυθολογικό σύμπαν του Τόλκιν ο Σάουρον να είναι ο αρχετυπικός κακός των παραμυθιών, αυτός που θέλει να βυθίσει τον κόσμο στο σκοτάδι και τη δυστυχία απλά και μόνο για να είναι επικεφαλής του, αλλά αυτό που κάνει το δημιούργημά του, το δαχτυλίδι, σε όποιον το αγγίζει (ή σχεδόν) είναι η τέλεια, σούπερ τρομακτική αλληγορία για το πώς ξεκινούν οι πόλεμοι. «Το νου σας πιτσιρίκια, γιατί ο καθένας σας θα μπορούσε να γίνει Σάουρον, είναι μεγάλο ναρκωτικό η εξουσία» λένε τελικά ο μπαρμπα-Τόλκιν και διάφορα ψυχολογικά πειράματα σαν αυτό εδώ.

Ο Ρασίντ από τη Χώρα των Χρυσών Ήλιων
του Καλέντ Χοσεϊνί

Αθώος και μειλίχιος στην αρχή, αδιανόητο κάθαρμα με το που παίρνουν οι Ταλιμπάν την εξουσία κι εκείνος το πράσινο φως να βασανίζει σχεδόν εφ’ όρου ζωής δύο γυναίκες κι ένα ανήλικο κοριτσάκι. Εκδηλώνεται για πρώτη φορά στην ανατριχιαστική σκηνή που σπάει τα δόντια της Μαριάμ αναγκάζοντας τη να φάει πέτρες, «γιατί έτσι ήταν και το ρύζι της», και συνεχίζει ακάθεκτος μέχρι τη μεγαλύτερη ίσως κάθαρση στη λογοτεχνία των τελευταίων είκοσι χρόνων –τη δολοφονία του στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου.

Ο Ιάγος του Οθέλλου
του Ουίλιαμ Σαίξπηρ



Ο «ειλικρινής, ειλικρινέστατος» ακόλουθος του Οθέλλου επιδίδεται αθόρυβα στην ολοσχερή καταστροφή του κόσμου του αφεντικού του, για λόγους η ανεπάρκεια των οποίων πονοκεφαλιάζει κριτικούς και αναλυτές λογοτεχνίας εδώ και πέντε αιώνες. Σε τέτοιο βαθμό, που ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ της έδωσε και όνομα: «το κυνήγι των κινήτρων της χωρίς κίνητρα κακίας». Όπως σωστά συμπληρώνει η βρετανική Telegraph “πίσω από τα χαμόγελα και τα αστεία, το μυαλό του Ιάγου είναι αγνός, αναβράζων λευκός θόρυβος”.

Η κυρία Ντάνβερς από τη Ρεβέκκα
της Δάφνη ντι Μωριέ
 Η σατανικότερη των σατανικών οικονόμων που δούλεψαν ποτέ σε σχεδόν στοιχειωμένη έπαυλη, η κυρία Ντάνβερς δεν θα σε σκοτώσει –θα προσπαθήσει να σε τρελάνει, για να σε πείσει ότι η ζωή είναι γενικώς υπερτιμημένη αξία, και η αυτοκτονία η λύση για όλα σου τα προβλήματα. Τουλάχιστον μέχρι να καεί ζωντανή. Ή και όχι.

Ο Μίλο Μιντερμπάιντερ από το Catch 22

του Τζόζεφ Χέλερ
 Η επιτομή του καπιταλισμού, και το όχημα που χρησιμοποιεί ο μέγας Joseph Heller για να σατιρίσει το αμερικανικό όνειρο, ο Μιντερμπάιντερ είναι ένας απολαυστικός κωμικός χαρακτήρας σχεδόν μέχρι το τέλος –όταν ο συγγραφέας αποφασίζει να μας θυμίσει ότι οι απολαυστικοί κωμικοί χαρακτήρες με εξουσία στον πόλεμο δεν είναι ούτε απολαυστικοί ούτε κωμικοί. Κι έτσι ο Μιντερμπάιντερ δωροδοκείται από τους Γερμανούς για να τους αφήσει να βομβαρδίσουν την βάση του, και πουλάει όλη τη μορφίνη ακριβώς τη στιγμή που ο Γιοσάριαν και το παιδί στο πίσω μέρος του αεροπλάνου την χρειάζονται περισσότερο.

O Μπομπ Γιούελ του Όταν σκοτώνουν τα Κοτσύφια

της Χάρπερ Λη
 Σε μια εποχή και μια κοινωνία όπου το να είσαι ρατσιστής είναι η νόρμα, ο Μπομπ Γιούελ είναι ο χειρότερος των χειροτέρων –και όχι επειδή είναι ρατσιστής. Είναι ένα άξεστο, αμόρφωτο, υποκριτικό κάθαρμα που δε διστάζει να στείλει έναν άνθρωπο στην ηλεκτρική καρέκλα για ένα έγκλημα που ξέρει πως δεν έκανε, να φτύσει στο πρόσωπο έναν από τους συμπαθέστερους χαρακτήρες της αμερικανικής λογοτεχνίας, τον Άττικους Φιντς, και να προσπαθήσει να σκοτώσει τα παιδιά του. Στο τέλος, βέβαια, παίρνει αυτό που του αξίζει –από τον πιο ανέλπιστο εκδικητή. 

Κείμενο: Ηρώ Κουνάδη


Read More »

Βιβλιοθήκη με… διαμονή επιτρέπει στους αναγνώστες να κοιμούνται στα ράφια!

Πέμπτη 15/12/2016


Μία βιβλιοθήκη-ξενοδοχείο στο Κιότο της Ιαπωνίας, δίνει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να «κοιμηθούν στο ράφι»!
Πρόκειται για τη βιβλιοθήκη “Book and Bed”, η οποία, αντίθετα με τις κλασικές βιβλιοθήκες και αναγνωστήρια, δεν έχει συγκεκριμένο ωράριο λειτουργίας, που θα διακόψει την ανάγνωση και θα αναγκάσει τους επισκέπτες να φύγουν.
Εάν οι αναγνώστες θέλουν να κάνουν ένα διάλειμμα ή ακόμη και να κοιμηθούν, μπορούν να διανυκτερεύσουν στον χώρο, καθώς υπάρχουν ειδικές κουκέτες, κυριολεκτικά ανάμεσα στα ράφια.


Στη «βιβλιοθήκη με διαμονή» υπάρχουν συνολικά 20 κρεβάτια τριών τύπων (STANDARD, COMPACT και RIVER VIEW) με κοινόχρηστη τουαλέτα και μπάνιο και δωρεάν WiFi, ενώ τα δωμάτια ύπνου απομονώνονται με κουρτίνες.
Μπορεί η βιβλιοθήκη να μην έχει τις ανέσεις ενός ξενοδοχείου, ωστόσο, η εμπειρία του να κοιμάσαι ανάμεσα σε 5.000 βιβλία είναι δελεαστική.

Πηγή
Read More »

Η «ομιλία» του Μπομπ Ντίλαν στη δεξίωση των Νομπέλ

Τετάρτη 14/12/2016


Ο Μπομπ Ντίλαν δεν πήγε να παραλάβει το Νομπέλ Λογοτεχνίας.
 Εστειλε την Πάτι Σμιθ να τραγουδήσει το «A Hard Rain’s A-Gonna Fall» και μια επιστολή, η οποία αναγνώστηκε κατά τη δεξίωση που ακολούθησε την τελετή απονομής των Νομπέλ, από την Αζίτα Ράτζι, πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Σουηδία. Η ομιλία του απόντος Ντίλαν, το βράδυ της 10ης Δεκεμβρίου 2016, χαρακτηρίστηκε ως ιστορική και εμπνευσμένη.


«Καλησπέρα σας. Στέλνω τους θερμότατους χαιρετισμούς μου στα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας και σε όλους τους εκλεκτούς καλεσμένους που είναι παρόντες απόψε.

 Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι μαζί σας, όμως σας διαβεβαιώ ότι νοερά βρίσκομαι κοντά σας και είναι μεγάλη μου τιμή που λαμβάνω ένα τόσο σημαντικό βραβείο. Η απονομή σε μένα του Βραβείου Νόμπελ για τη Λογοτεχνία ήταν κάτι που δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ή να προβλέψω. Από πολύ μικρός γνώριζα, διάβαζα και αφομοίωνα τα έργα εκείνων που κρίθηκαν άξιοι για μια τέτοια διάκριση: του Κίπλινγκ, του Σω, του Τόμας Μαν, της Περλ Μπακ, του Αλμπέρ Καμύ, του Χέμινγουεϊ. Αυτοί οι γίγαντες της λογοτεχνίας, που τα έργα τους διδάσκονται στα σχολεία, φιλοξενούνται σε βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο και μνημονεύονται με σεβασμό, πάντα μου προκαλούσαν μεγάλη εντύπωση. Το γεγονός ότι το όνομά μου συγκαταλέγεται τώρα μαζί με τα δικά τους είναι όντως αδιανόητο. 

 Δεν ξέρω εάν αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες σκέφτηκαν ποτέ πως θα είχαν την τιμή να πάρουν το Νομπέλ, όμως υποθέτω πως οποιοσδήποτε γράφει ένα βιβλίο, ή ένα ποίημα, ή ένα θεατρικό έργο κάπου στη γη, ενδεχομένως βαθιά μέσα του να τρέφει κρυφά αυτό το όνειρο. Μάλλον είναι θαμμένο τόσο βαθιά που δεν ξέρουν καν ότι είναι εκεί.

 Εάν κάποιος μου έλεγε ποτέ ότι υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να κερδίσω το Βραβείο Νομπέλ, θα σκεφτόμουν ότι είχα τόσες πιθανότητες όσες και να πατήσω στο φεγγάρι. Μάλιστα, τη χρονιά που γεννήθηκα, και για μερικά χρόνια αργότερα, δεν υπήρξε κανένας στον κόσμο που να θεωρήθηκε αρκετά καλός για να το κερδίσει. Οπότε αναγνωρίζω ότι, αν μη τι άλλο, βρίσκομαι σε πολύ εκλεκτή συντροφιά.

 Ημουν στο δρόμο όταν άκουσα το αναπάντεχο νέο, και χρειάστηκα αρκετά λεπτά για να το επεξεργαστώ. Αρχισα να σκέφτομαι τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ, αυτή τη σπουδαία μορφή της λογοτεχνίας. Φαντάζομαι ότι θεωρούσε τον εαυτό του δραματουργό. Αδύνατον να του είχε περάσει από τον νου η σκέψη ότι έγραφε λογοτεχνία. Τα λόγια του γράφονταν για τη σκηνή. Προορίζονταν για απαγγελία, όχι για ανάγνωση. Ενώ έγραφε τον Άμλετ, είμαι σίγουρος ότι έκανε διάφορες σκέψεις: “Ποιοι είναι οι κατάλληλοι ηθοποιοί γι’ αυτούς τους ρόλους;”, “Πώς πρέπει να παρασταθεί αυτό;”, “Θέλω πραγματικά να διαδραματίζεται το έργο στη Δανία;”. Αναμφίβολα αυτό που τον απασχολούσε περισσότερο ήταν το δημιουργικό του όραμα και οι φιλοδοξίες του, όμως είχε και πιο πεζά ζητήματα να ασχοληθεί. “Υπάρχουν χρήματα;”, “Υπάρχουν αρκετές καλές θέσεις για τους χορηγούς μου;”, “Πού θα βρω ένα ανθρώπινο κρανίο;”. Είμαι βέβαιος ότι το τελευταίο πράγμα που σκεφτόταν ήταν το ερώτημα “Είναι αυτό λογοτεχνία;”.

 Οταν άρχισα να γράφω τραγούδια στην εφηβεία μου, ακόμα και όταν άρχισα να αποκτώ κάποια φήμη για τις ικανότητές μου, οι φιλοδοξίες μου για τα τραγούδια αυτά ήταν συγκρατημένες. Πίστευα ότι θα ακούγονταν σε καφέ και μπαρ, και ίσως αργότερα σε μέρη όπως το Κάρνεγκι Χολ και το Λόντον Παλάντιουμ. Εάν έκανα πραγματικά μεγάλα όνειρα, ίσως να φανταζόμουν ότι θα κατάφερνα να βγάλω κανέναν δίσκο και να ακούσω τα τραγούδια μου στο ραδιόφωνο. Στο δικό μου μυαλό, αυτό ήταν το πραγματικά μεγάλο βραβείο. Εάν έβγαζες δίσκους και ακούγονταν τα τραγούδια σου στο ραδιόφωνο έφτανες σε μεγάλο κοινό και ίσως κατάφερνες να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που είχες βάλει σκοπό να κάνεις.

 Λοιπόν, πολλά χρόνια τώρα κάνω αυτό που είχα βάλει σκοπό εξαρχής. Έβγαλα δεκάδες δίσκους και έδωσα χιλιάδες συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Όμως, στο ζωτικό κέντρο σχεδόν όλων όσων κάνω βρίσκονται τα τραγούδια μου. Έχουν βρει μια θέση στη ζωή πολλών ανθρώπων από πολλές διαφορετικές κουλτούρες και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

 Πρέπει ωστόσο να πω ένα πράγμα. Ως μουσικός έχω παίξει και για πενήντα χιλιάδες θεατές και για πενήντα θεατές, και μπορώ να σας πω ότι είναι πιο δύσκολο να παίζεις για πενήντα. Οι πενήντα χιλιάδες έχουν ένα πρόσωπο, οι πενήντα όχι. Ο καθένας τους έχει τη δική του, ξεχωριστή ταυτότητα, ένας ολόκληρος κόσμος από μόνος του. Αυτός αντιλαμβάνεται τα πράγματα πιο καθαρά. Εκεί δοκιμάζεται η εντιμότητά σου και η σχέση της με το βάθος του ταλέντου σου. Εκτιμώ πάρα πολύ το γεγονός ότι η επιτροπή του Νομπέλ είναι τόσο μικρή.

 Ωστόσο, όπως τον Σαίξπηρ, με απασχολούν και εμένα συχνά οι δημιουργικές μου αναζητήσεις και τα πεζά ζητήματα κάθε πτυχής της ζωής. “Ποιοι είναι οι καλύτεροι μουσικοί γι’ αυτά τα τραγούδια;”, “Ηχογραφώ στο σωστό στούντιο;”, “Είναι αυτό το τραγούδι στον κατάλληλο τόνο;”. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, ούτε σε 400 χρόνια. Δεν είχα το χρόνο ούτε μία φορά να αναρωτηθώ “Είναι τα τραγούδια μου λογοτεχνία;”

 Γι’ αυτό ευχαριστώ τη Σουηδική Ακαδημία, τόσο για το χρόνο που αφιέρωσε σε αυτό ακριβώς το ερώτημα, όσο και γιατί, εν τέλει, έδωσε μια τόσο υπέροχη απάντηση.
 Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους,


Μπομπ Ντίλαν»

Η μετάφραση είναι της Νίνας Μπούρη για την Athens Review of Books
Πηγή
Read More »

Στην Ισλανδία τα Χριστούγεννα κάνουν δώρα μόνο βιβλία! Διαβάστε για αυτό το όμορφο έθιμο...

Τρίτη 13/12/2016

Oι λάτρεις του βιβλίου θα ζηλέψουν σίγουρα αυτή την υπέροχη Χριστουγεννιάτικη παράδοση στην Ισλανδία, καθώς αυτή τη μέρα του χρόνου οι οικογένειες και οι φίλοι συνηθίζουν να κάνουν δώρα βιβλία ο ένας στον άλλον και να περνούν τη νύχτα με διάβασμα.

Το έθιμο αυτό είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα τους, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή, τα σπίτια πλημμυρίζουν βιβλία.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ισλανδία, τα περισσότερα βιβλία πωλούνται μεταξύ Σεπτεμβρίου και Δεκεμβρίου και αυτό περιγράφεται ως ραχοκοκαλιά της εκδοτικής βιομηχανίας. Μία ξεχωριστή αναφορά αξίζει να γίνει στο μικρό νησί με μόλις 329.000 κατοίκους το όποιο έχει μία ιδιαίτερη λογοτεχνική αύρα.

Σύμφωνα με άρθρο του BBC, η χώρα έχεις τους περισσότερους συγγραφείς, τα περισσότερα βιβλία που έχουν εκδοθεί και περισσότερα βιβλία διαβάζονται από ότι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Ένας στους 10 Ισλανδούς θα δημοσιεύσει κάποια στιγμή στη ζωή του ένα βιβλίο.


Ένα ακόμα ιδιαίτερο γνώρισμα της σχέσης των ισλανδών με το βιβλίο, είναι η αξία που αποδίδεται στο χαρτί, αφού τα e – books δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλή. Ένας ιδιοκτήτης βιβλιοπωλείου ανέφερε ότι το βιβλίο είναι ένα τεράστιο δώρο για τη χώρα. Ο συνδυασμός των γιορτών με ένα καλό βιβλίο είναι σίγουρα μία πολύ ελκυστική πρόταση για αυτούς που το αγαπάνε πολύ.

Πηγή
Read More »

Πως να διαλέξω ένα καλό βιβλίο!

Δευτέρα 12/12/2016 


 Όλοι κάποιες φόρες έχει τύχει να ξεμείνουμε από ιδέες, με αποτέλεσμα να μην ξέρουμε ποιο βιβλίο θέλουμε να διαβάσουμε, να κάνουμε λάθος επιλογή και τελικά να μην φτάσει ποτέ στο τέλος του…
Μερικά βήματα που  μπορούμε να  ακολουθήσουμε ώστε να επιλέξουμε ποιο βιβλίο θα είναι το επόμενο στην αναγνωστική μας πορεία είναι…

 

Βήμα 1ο:   

Ποια βιβλία σας αρέσουν, ποιος ή ποία συγγραφέας, ποιο είδος; Σκεφτείτε τι σας αρέσει περισσότερο να κάνετε.  Για αρχή, θα πρέπει να γνωρίσετε τον εαυτό σας και να δείτε τι είναι αυτό που σας εμπνέει και ποιος είναι ο στόχος σας.

 

Βήμα 2ο:  

Τα βιβλία στο ράφι. Όλοι έχουμε  αδιάβαστα βιβλία στο σπίτι…Τα αγοράσαμε ή μας  τα έκαναν δώρο  και τελικά έμειναν στην άκρη.Εάν θέλετε κάποιο βιβλίο για να διαβάσετε,  ελέγξτε πρώτα τα βιβλία  που έχετε ήδη στα χέρια σας.

 

Βήμα 3ο:  

Ρωτήστε  κάποιον που εμπιστεύεστε και έχετε κοινά ενδιαφέροντα, μπορεί να σας προτείνει κάτι!

 

Βήμα 4ο:

Ψάξτε σε βιβλιοπωλεία και ανακαλύψτε τι κυκλοφορεί στην αγορά….

Ελπίζω να βρείτε ένα βιβλίο το οποίο θα τραβήξει το ενδιαφέρον σας!

 ΠΗΓΗ

Read More »

Ολόκληρη η Φιλοσοφία σε 7 ημέρες

Παρασκευή 9/12/2016


Πώς πρέπει να ζω; Πώς μπορούμε να ζούμε μαζί με τους υπόλοιπους ανθρώπους; Στο «Σκέψου σαν φιλόσοφος» ένας φιλόσοφος συναντά έναν απλό αναγνώστη και μέσα από τον διάλογο τον οδηγεί στα μονοπάτια της φιλοσοφίας με στόχο να βρει ο ίδιος μόνος του τις απαντήσεις στα πιο σημαντικά ερωτήματα της ζωής:

«Κάθε άνθρωπος πρέπει να μάθει να πράττει σωστά, ακριβώς όπως όλοι πρέπει να μάθουν ορθογραφία. Και στις δυο περιπτώσεις χρειάζεται πρώτα απ' όλα κυρίως εξάσκηση. Αλλά, εν τέλει, είναι και τα δυο πιο εύκολα αν έχει κανείς σαφή γνώση των εκάστοτε αρχών. Θα γράφει κανείς καλύτερα και με μεγαλύτερη σιγουριά, αν κατέχει τη γραμματική. Και θα πράττει κανείς με μεγαλύτερη σιγουριά και όλο και πιο συχνά με τον σωστό τρόπο, αν έχει σκεφτεί πάνω στις αρχές του ορθού πράττειν». 

Το βιβλίο του γερμανού καθηγητή φιλοσοφίας Γκέρχαρντ Έρνστ είναι γραμμένο σε μορφή διαλόγου. Ένας Φιλόσοφος και ένας Αναγνώστης, που μόλις έχει πιάσει στα χέρια του ένα βιβλίο φιλοσοφίας, ξεκινούν έναν φανταστικό διάλογο. Ο Αναγνώστης παραδέχεται ότι είναι απλώς ένας άνθρωπος που αναζητά το νόημα της ζωής, αν τελικά η ζωή έχει κάποιο νόημα και αναρωτιέται αν μπορεί να βρει την απάντηση μέσα από τη φιλοσοφία. Ο Φιλόσοφος του απαντάει ότι το ερώτημα για το νόημα της ζωής περικλείει δύο ακόμη ερωτήματα: «Τι είναι καλή ζωή;»  και «Η ζωή έχει κάποιο νόημα;» Κάπως έτσι ξεκινάει το ταξίδι στη χώρα της Φιλοσοφίας με ερωτήματα, αμφιβολίες και αμφισβητήσεις.

Στόχος του Φιλόσοφου δεν είναι να μιλήσει για την ιστορία της φιλοσοφίας και για το τι είπε ο τάδε ή ο δείνα φιλόσοφος. Αυτό θα ήταν κάτι πολύ εύκολο και λίγα πράγματα θα προσέφερε στον ανήσυχο αναγνώστη που ψάχνει απαντήσεις. Ο Φιλόσοφος θέλει να βοηθήσει τον Αναγνώστη να μάθει να σκέφτεται ο ίδιος σαν φιλόσοφος, να μάθει να προβληματίζεται, να θέτει τις σωστές ερωτήσεις και να αναζητά μόνος του τις σωστές απαντήσεις. Κανένας φιλόσοφος δεν μπορεί να μας δώσει απάντηση στο πώς πρέπει να ζούμε, η φιλοσοφία δεν κάνει υποδείξεις. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να φωτίσει τη διαδρομή προς την αναζήτηση. Σύμφωνα μάλιστα με τον δάσκαλο, η αναζήτηση αυτή δεν τελειώνει ποτέ: τα θεμελιώδη θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης, με τα οποία καταπιάνεται η φιλοσοφία, δεν παλιώνουν ποτέ, ούτε δέχονται οριστική απάντηση, επειδή η ίδια η ενασχόληση με αυτά αποτελεί κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

«Εβδομάδα Φιλοσοφίας»

Το βιβλίο του Γκέρχαρντ Έρνστ μέσα από τους απολαυστικούς διαλόγους του Φιλοσόφου με τον Αναγνώστη επιχειρεί να δώσει απαντήσεις στα πιο σημαντικά ερωτήματα που θέτει η Φιλοσοφία μέσα από μια «εβδομάδα φιλοσοφίας». Το «πρόγραμμα» περιλαμβάνει:
Δευτέρα: Πώς πρέπει να ζω;
Τρίτη: Πώς πρέπει να ζούμε όλοι μαζί;
Τετάρτη: Πόσο αντικειμενική είναι η ηθική;
Πέμπτη: Τι μπορούμε να γνωρίζουμε;
Παρασκευή: Τι υπάρχει;
Σάββατο: Τι είναι η Φιλοσοφία;
Κυριακή: Γιατί να φιλοσοφούμε;

Θα περίμενε κανείς ότι ο συγγραφέας θα ξεκινούσε αντίστροφά το ταξίδι του στον κόσμο της φιλοσοφίας· θα μιλούσε πρώτα για το τί είναι φιλοσοφία και γιατί τη χρειαζόμαστε και στη συνέχεια θα διερευνούσε τα στοιχειώδη ερωτήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο από την αρχή της ύπαρξής του. Ο Έρνστ, ωστόσο, ξεκινάει το ταξίδι θέτοντας αρχικά τις βασικές ερωτήσεις, οδηγώντας τον αναγνώστη του στα μονοπάτια της φιλοσοφίας, διερευνώντας τις απαντήσεις και μόνο όταν αισθάνεται ότι εκείνος έχει γνωρίσει κάποια θέματα, τότε μόνο του αποκαλύπτει τί είναι η φιλοσοφία και για ποιο λόγο ακριβώς τη χρειαζόμαστε στη ζωή μας.

Το «Σκέψου σαν Φιλόσοφος» είναι ένα βιβλίο μύησης· απευθύνεται στον αναγνώστη που δεν έχει επαφή με τη φιλοσοφία ή γνωρίζει ελάχιστα και συγκεχυμένα πράγματα γι' αυτήν. Στη χώρα που γεννήθηκε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, όλοι έχουν ακούσει να μιλούν για φιλοσοφία, αλλά ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν τις έννοιες και τις διαδρομές της φιλοσοφικής σκέψης. Είναι όμως τόσο αριστοτεχνικά γραμμένο και οι ερωτήσεις που θέτει ο Αναγνώστης είναι τόσο καίριες που θα το απολαύσουν και οι φίλοι και γνώστες της φιλοσοφίας –οι τελευταίοι ίσως και περισσότερο.


INFO
ΣΚΕΨΟΥ ΣΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ
Συγγραφέας: Gerhard Ernst
Μετάφραση; Κωνσταντίνος Σαργέντης
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 

Read More »

Πάντα κουβάλα μαζί σου ένα βιβλίο

Πέμπτη 8/12/2016


Στη ζωή μας θα περάσουμε ολόκληρους μήνες και χρόνια περιμένοντας φίλους στα ραντεβού, ταξιδεύοντας με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και περιμένοντας σε ουρές. Μια από τις πιο απλές και συνάμα πιο έξυπνες στρατηγικές όσον αφορά την αξιοποίηση του «χαμένου» χρόνου μας, είναι να μην πηγαίνουμε πουθενά χωρίς ένα βιβλίο στο χέρι. Την ώρα που οι άλλοι θα περιμένουν στην ουρά γκρινιάζοντας για το πού μας κατάντησαν οι αλήτες, εμείς θα καλλιεργούμε το πνεύμα μας και μπορεί ακόμα και να βρίσκουμε λύση για τα προβλήματά μας.
 


«Όσο ζεις, συνέχισε να μαθαίνεις πώς να ζεις», έλεγε ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας. Κι όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι διαβάζουν ελάχιστα βιβλία αφού τελειώσουν τις σπουδές τους. Σε αυτούς τους καιρούς των γρήγορων αλλαγών, οι ιδέες είναι το μέσο για την επιτυχία. Δεν χρειάζεται παρά μία και μοναδική ιδέα από το κατάλληλο βιβλίο, για να αναπλάσεις τον χαρακτήρα σου, να μετασχηματίσεις τις σχέσεις σου ή να μεταμορφώσεις τη ζωή σου.

Ένα καλό βιβλίο μπορεί να αλλάξει τον τρόπο ζωής σου, όπως παρατηρούσε ο στοχαστής Χένρι Ντέιβιντ Θορό: «Είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν λέξεις που αφορούν ακριβώς στη δική μας κατάσταση, λέξεις που, αν μπορέσουμε αληθινά να ακούσουμε και να κατανοήσουμε, θα είναι για εμάς πιο ευεργετικές και από το φως του πρωινού και ίσως μας δείξουν μια καινούργια οπτική γωνία για τα πράγματα».

Ο άνθρωπος που εσύ ο ίδιος θα είσαι σε πέντε χρόνια από σήμερα θα προκύψει από δύο πρωταρχικές επιρροές: τα άτομα που συναναστρέφεσαι και τα βιβλία που διαβάζεις. Το να κοιτάς ατελείωτες σειρές από σημάδια μελανιού πάνω σε χαρτί, δημιουργεί ένα σχεδόν μαγικό φαινόμενο: Εκθέτοντας το πνεύμα σου στις σκέψεις των πιο σοφών ανθρώπων που περπάτησαν πριν από εσένα σε αυτόν τον πλανήτη, οι σκέψεις σου γίνονται βαθύτερες κι εσύ εξυψώνεσαι σε ένα πρωτόγνωρο, για τα δεδομένα σου, επίπεδο σοφίας.

Γιατί να μην αρπάζεις αυτήν την ευκαιρία όσο πιο συχνά μπορείς, γεμίζοντας αυτόν τον «χαμένο» χρόνο στη ζωή σου; Αν δεν διάβασες σήμερα, δεν έζησες αληθινά σήμερα. Αν ξέρεις ανάγνωση, αλλά αμελείς να διαβάσεις, βρίσκεσαι ακριβώς στην ίδια θέση με αυτόν που θα ήθελε να διαβάσει, αλλά δεν ξέρει ανάγνωση. Ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε γράψει για έναν ήρωά του: «Ποτέ δεν έβγαινε έξω χωρίς ένα βιβλίο στα χέρια του. Και συχνά επέστρεφε με δύο.» Γίνε, αυτός ο ήρωας.

*το άρθρο γράφτηκε με στοιχεία από το βιβλίο του Robin Sharma Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις

ΠΗΓΗ
Read More »

7 πράγματα που (μάλλον) δεν γνωρίζατε για το Harry Potter

Τετάρτη 7/12/2016

Οι κοιτώνες των μαθητών

Καθώς τα χρόνια περνούν, οι κοιτώνες αλλάζουν καθώς μεγαλώνουν οι χαρακτήρες της ταινίας. Αυτό που φαίνεται να μην αλλάζει είναι το μέγεθος των κρεβατιών.

Σκηνοθεσία

Την πρώτη ταινία θα σκηνοθετούσε ο Steven Spielberg, αλλά είχε διαφορές με την J.K. Rowling και τελικά την ταινία σκηνοθέτησε ο Chris Columbus. Ίσως μία από τις διαφορές που είχαν να ήταν ότι ο Spielberg, ήθελε άλλος ηθοποιός να υποδυθεί τον Harry Potter.

Το λάθος χρώμα των ματιών

Στα βιβλία τα μάτια του Harry Potter έχουν πράσινο χρώμα, αλλά ο λόγος που στις ταινίες δεν μπορούσαν να κάνουν τα μάτια του Daniel Radcliffe πράσινα είναι ότι είχε κακή αντίδραση στους χρωματιστούς φακούς επαφής και ήταν μεγαλύτερος κόπος να προσπαθήσουν να τους αλλάξουν χρώμα. Στο τέλος, ακόμα και η J.K. Rowling θεώρησε ότι δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία.

Βόλντεμορτ

Ξέρουμε ότι ο Ralph Fiennes έπαιζε τον ρόλο του Βόλντεμορτ, αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ότι ο ηθοποιός που έπαιζε τον νεαρό εαυτό του είναι συγγενής του και συγκεκριμένα, ανιψιός του.

Quidditch 

Το Quidditch ήταν ένα μεγάλο κομμάτι όλων των ταινιών και το ίδιο και οι ιπτάμενες σκούπες με τις οποίες παιζόταν. Οι άνθρωποι που έφτιαχναν όλα τα props είχαν ένα δύσκολο έργο με τις συγκεκριμένες σκούπες, αφού αφενός έπρεπε να μοιάζουν μαγικές και αφετέρου να είναι αρκετά ανθεκτικές ώστε να μπορούν να σηκώσουν το βάρος ενός ενήλικα.

Moaning Myrtle

Όλοι οι ηθοποιοί μεγάλωσαν μπροστά στα μάτια μας, καθώς περνούσαν τα χρόνια, και οι περισσότεροι είναι στην ηλικία του ρόλου που υποδύονται. Υπάρχει μία ηθοποιός, όμως, η οποία ήταν 22 χρόνια μεγαλύτερη από τον ρόλο που υποδύεται. Πρόκειται για τον ρόλο της «Μυρτιάς που κλαίει» (Moaning Myrtle), το 14χρονο φάντασμα που υποδύεται στην πραγματικότητα η Shirley Henderson, που τότε ήταν 36 ετών.

Το χαρακτηριστικό σημάδι

Έγιναν 8 ταινίες μέσα σε 10 χρόνια και όλο αυτόν το διάστημα, οι υπεύθυνοι των ταινιών έβαλαν γύρω στις 2.000 φορές το χαρακτηριστικό σημάδι στο κούτελο του Daniel Radcliffe. Επιπλέον χρειάστηκαν 160 ζευγάρια γυαλιά μυωπίας, μέσα σε αυτό τον διάστημα. Ο λόγος δεν ήταν ότι ο Daniel Radcliffe τα έσπαγε, αλλά ότι κάποιος τα έκλεβε συνέχεια για να τα πουλήσει στο διαδίκτυο!



ΠΗΓΗ
Read More »

Αν αγαπάς τα βιβλία, ελευθέρωσέ τα! BookSharing στη Θεσσαλονίκη στις 9/12/2016!

Τετάρτη 7/12/2016

Σε μία εποχή όπου οι άνθρωποι κλείνονται όλο και περισσότερο στον εαυτό τους εμείς έχουμε να προτείνουμε κάτι διαφορετικό. Μία στάση αλληλεγγύης και “μοιράσματος” από την οποία μπορούμε πραγματικά όλοι να ωφεληθούμε. Ο καθένας μας είναι διαφορετικός, διαβάζει κάτι διαφορετικό, αγαπάει κάτι διαφορετικό. Και αυτό είναι που μπορεί να μας κάνει όλους πλουσιότερους!

Υπό αυτό το πρίσμα δημιουργήθηκε η ομάδα του BookSharing, μία ομάδα που όπως λέει το όνομά της πραγματοποιεί δραστηριότητες ανταλλαγής βιβλίων. Δραστηριότητες όπου αυτό που πραγματικά ανταλλάσσουμε δεν είναι απλά βιβλία, αλλά πολύ περισσότερο σκέψεις, συναισθήματα, ιδέες. Μοιραζόμαστε γνώσεις, αλλά και την αγάπη μας για το βιβλίο. Φέρνουμε ένα αγαπημένο μας βιβλίο και προσφέρουμε στην ομάδα την εμπειρία μας από την επαφή μας μαζί του!
 
Τι είναι αυτό που εμένα με βοήθησε; 
Τι είναι αυτό που εμένα με άλλαξε προς το καλύτερο;
Αυτό που με ενέπνευσε, που έδωσε έναν άλλο αέρα στη καθημερινότητά μου, που κατάφερε να με καθηλώσει;

Αυτό είναι που πρέπει να προσφέρω! Κάτι άξιο και ωφέλιμο για το διπλανό μου.
Όταν όλοι λειτουργούμε με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε ένα κύκλο δύναμης, μίας δύναμης που θα έχει δημιουργηθεί μέσα από τις δικές μας προσφορές, τη δική μας γενναιοδωρία. Μάλιστα κάποιοι λένε πως όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο οι σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας, αποτυπώνονται πάνω σε αυτό οπότε δίνοντας ένα βιβλίο προσφέρουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Η δραστηριότητα αυτή δεν είναι ακόμα ένα "παζάρι" για να πετάξουμε άχρηστα πράγματα, αλλά ένα πλαίσιο όπου λέξεις όπως αλληλεγγύη, εθελοντισμός και πολιτισμός μπορούν να αποκτήσουν την πραγματική τους έννοια και σημασία.

Η γνώση άλλωστε είναι σα τη φωτιά, όταν τη μοιράζεσαι όχι απλά δεν χάνεις κάτι από αυτό που ήδη έχεις, αλλά τελικά καταφέρνεις να δημιουργήσεις μία, δύο ή και περισσότερες φλόγες…
Αναμένουμε να γνωρίσουμε από κοντά τη δική σου αγάπη για το βιβλίο, τις δικές σου σκέψεις και προβληματισμούς και πολύ περισσότερο εσένα τον ίδιο!


Η επόμενη δραστηριότητα για τη Θεσσαλονίκη από την ομάδα BookSharing αναμένεται στις 9 Δεκεμβρίου, 9 μμ,
Info: Επικοινωνίας:  Τηλ. 6988 944 171 e-mail katerith@gmail.com,  
Παύλου Μελά 18 με Τσιμισκή, 1ος ορ.  – Διαγώνιος
Read More »

Είπαν για μας!

Δευτέρα 5/12/2016

Ευχαριστούμε το blog pitsirikos.net για τη δημοσίευσή του για την επόμενη συνάντηση του booksharing αλλά και την ευχή του να θριαβεύσει (sic) η κίνηση της ανταλλαγής βιβλίων.
Πιο συγκεκριμένα:
http://pitsirikos.net/2016/12/booksharing/

Read More »

Οι πύλες της Φωτιάς - Pressfield Steven

Κυριακή 4/12/2016



Επτά μέρες πολέμου και ζωής... Σε ένα στενό πέρασμα του όρους Καλλιδρομίου με τη θάλασσα, που λέγεται Θερμοπύλες, μακριά από τη γενέτειρά τους, στα 480 π.Χ., τριακόσιοι επίλεκτοι Σπαρτιάτες πολεμιστές απώθησαν τους χιλιάδες πολεμιστές του Πέρση εισβολέα και έδωσαν με γενναιότητα τη ζωή τους, υπηρετώντας με ανιδιοτέλεια τη δημοκρατία και την ελευθερία. Μια απλή επιγραφή σε επιτύμβια στήλη δείχνει το μέρος όπου είναι θαμμένοι. Ο Πρέσσφιλντ, που εμπνεύστηκε από εκείνη την επιτύμβια στήλη, έχει συνδυάσει με υπέροχο τρόπο τη γνώση με τη φαντασία. «Οι πύλες της φωτιάς», όπου ο αφηγητής είναι ο μόνος επιζών της επικής εκείνης μάχης, ένας βοηθητικός του σπαρτιάτικου πεζικού που βρέθηκε ημιθανής κάτω από ένα άρμα και πιάστηκε αιχμάλωτος, είναι μια εξαίσια περιγραφή της μύησης ενός ανθρώπου και γυναικών που χάρισαν στον πολιτισμό αυτή την αθανασία. Με αποκορύφωμα την επική μάχη, «Οι πύλες της φωτιάς» υφαίνουν ιστορία, μυστήριο και τραγικό έρωτα σε ένα λογοτεχνικό έργο που φέρνει την ομηρική παράδοση στον εικοστό πρώτο αιώνα.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Read More »

Ήξερες που βασίστηκε το στόρι του "House of Cards"; Το βιβλίο, η ... Θάτσερ και η ελληνική έκδοση

Σάββατο 3/12/2016

Το σήριαλ έχει εκατομμύρια φανατικούς θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότεροι όμως αγνοούν ότι βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο που την ερχόμενη εβδομάδα κυκλοφορεί για πρώτη φορά και στα ελληνικά.
To παράξενο είναι ότι το βραβευμένο βιβλίο του Michael Dobbs, στο οποίο στηρίχθηκε η δημοφιλής τηλεοπτική σειρά δεν είναι καν νέας σοδειάς. Είναι ένα συναρπαστικό πολιτικό θρίλερ, το οποίο γράφτηκε πριν από 25 χρόνια και φυσικά παραμένει επίκαιρο κι εξακολουθεί να συναρπάζει. Η ιστορία του βιβλίου και το σκοτεινό του πολιτικό δράμα διαδραματίζεται στην Αγγλία της Θάτσερ. Η υπόθεση βασίζεται στην ζωή και τις μηχανορραφίες του μακιαβελικού πολιτικού Francis Urquhart. Μία ιστορία πολιτικής τακτικής, κυνισμού και αριβισμού που σε εισάγει στα σκοτεινότερα μονοπάτια της πολιτικής "τέχνης".
Ο ίδιος ο ήρωας του Michael Dobbs περιγράφει τον χάρτη ... αξιών του κυνικά, λέγοντας: «Κέρδισε τον Σεβασμό Όσων τον Γνώρισαν». Να μία ακόμη μνημειώδης γελοιότητα. Δεν είναι ο σεβασμός, αλλά ο φόβος το κίνητρο του ανθρώπου· έτσι οικοδομούνται αυτοκρατορίες, έτσι ξεσπούν επαναστάσεις. Ο φόβος είναι το μυστικό των σπουδαίων ανθρώπων. Όταν ο άλλος φοβάται πως θα τον συνθλίψεις, θα τον κονιορτοποιήσεις, είναι βέβαιο πως θα σε σεβαστεί. Ο ωμός φόβος είναι μεθυστικός, σαρωτικός, απελευθερωτικός. Και πάντοτε ισχυρότερος από τον σεβασμό. Πάντοτε.
Κι έτσι ακριβώς ο πολυμήχανος και αδίστακτος Francis Urquhart χαλάει κόσμο.
Κείμενο: Μαριάνα Παλμίρα
Πηγή


Read More »

Νέες Ανταλλακτικές Βιβλιοθήκες στη Λάρισα!

Παρασκευή 2/12/2016

 Η ομάδα του Booksharing, στην προσπάθεια που κάνει να φέρει πιο κοντά τους ανθρώπους στην εμπειρία της ανάγνωσης και της ανταλλαγής των βιβλίων εκείνων που περιέχουν κάτι άξιο να μοιραστεί κάποιος, εμπλουτίζει το δίκτυο Ανταλλακτικών Βιβλιοθηκών σε περισσότερα και καινούρια σημεία ανά την Ελλάδα.

Τα καινούρια σημεία στη Λάρισα είναι:

  • "Νέα Ακρόπολη"
     Διεθνής Πολιτιστικός & Φιλοσοφικός οργανισμός

    Ανθίμου Γαζή 14 & Παπακυριαζή, Λάρισα

    τηλ.: 2410 254 694 
       Μέρες και ώρες λειτουργίας για ανταλλαγές
       Τρίτη-Παρασκευή 18:00-23:00


  •  "Λίντο Οργανισμός"
           Ηφαιστου 2, Λάρισα
           τηλ.:  241 053 2693

          Μέρες και ώρες λειτουργίας για ανταλλαγές
          Δευτέρα 10:00π.μ.-9:00μ.μ.
          Τρίτη      10:00π.μ.-9:00μ.μ.
          Τετάρτη  10:00π.μ.-9:00μ.μ.
          Πέμπτη  10:00π.μ.-9:00μ.μ.
          Παρασκευή 10:00π.μ.-9:00μ.μ.
          Σάββατο 11:00π.μ.-6:00μ.μ.
          Κυριακή 11:00π.μ.-6:00μ.μ.     
         
         Web: www.linto.gr
  

 
     




      
 
Read More »

"Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την"...Χαλίλ Γκιμπράν

Πέμπτη 1/12/2016

Τότε η Αλμήτρα είπε: Μίλησε μας για την Αγάπη.
Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.
Και με φωνή μεγάλη είπε:
Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.
Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει.
Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.
Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.
Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.
Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.
Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,
Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.
Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.
Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".
Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.
Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.
Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.
Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.
Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.
Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιά
Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.


Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο Προφήτης''

ΠΗΓΗ 
 
Read More »