Διέγερση αντί για χαλάρωση προκαλούν τα ηλεκτρομικά βιβλία!

Διέγερση αντί για χαλάρωση προκαλούν τα ηλεκτρονικά βιβλία 
    Μπορεί η ανάγνωση ενός βιβλίου να αποτελεί χαλαρωτική διαδικασία και να βοηθάει να μάς πάρει ο ύπνος, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο με την ανάγνωση ηλεκτρονικού βιβλίου (ebook), σύμφωνα με έρευνα που έκαναν επιστήμονες από το Χάρβαρντ.

     Μάλιστα, όπως διαπίστωσαν, λόγω του φωτός που εκπέμπουν όλες οι συσκευές ηλεκτρονικών βιβλίων, όχι απλώς επηρεάζουν αρνητικά το στάδιο έναρξης του ύπνου και την ποιότητά του, αλλά επηρεάζουν και την εγρήγορση κατά τη διάρκεια της επόμενης ημέρας.

     Στο πλαίσιο των κλινικών δοκιμών οι ειδικοί από το τμήμα Μελέτης Υπνου στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, έκαναν για δύο εβδομάδες ένα πείραμα με εθελοντές νεαρούς ενήλικες. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η πρώτη διάβαζε για τέσσερις ώρες πριν τον ύπνο ηλεκτρονικό βιβλίο και η δεύτερη ομάδα διάβαζε τυπωμένο (κλασικό).

     Όσοι διάβαζαν ηλεκτρονικό βιβλίο έκαναν κατά μέσο όρο 10 λεπτά περισσότερα για να κοιμηθούν, όπως επίσης ανέφεραν ότι μία ώρα πριν τον ύπνο αισθάνονταν λιγότερο χαλαρωμένοι από ότι όταν διάβαζαν τυπωμένο βιβλίο.

     Επιπλέον, τις απογευματινές ώρες είχαν μικρότερες συγκεντρώσεις της ουσίας που ρυθμίζει το βιολογικό ρολόι, της μελατονίνης, ενώ όσοι διάβαζαν τυπωμένα βιβλία είχαν φυσιολογικά επίπεδα της ορμόνης.

     «Η χρήση των συσκευών που εκπέμπουν φως για διάβασμα, επικοινωνία και διασκέδαση αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Στην έρευνά μας βρήκαμε ότι η χρήση αυτών των συσκευών πριν από τον ύπνο, παρατείνει τον χρόνο έναρξής του , επιβραδύνει τον κιρκαδικό ρυθμό (απορυθμίζει το βιολογικό ρολόι) και μειώνει την εγρήγορση (προκαλεί νύστα) την επόμενη ημέρα», δήλωση ο υπεύθυνος της μελέτης Τζάρλς Τζέισλερ.

     ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ. Ο ίδιος εξηγεί πώς τα αποτελέσματα της μελέτης είναι εξαιρετικά ανησυχητικά, καθώς οι διαταραχές της μελατονίνης δεν προκαλούν μόνο διαταραχές στον ύπνο, αλλά ενοχοποιούνται για μία σειρά από σοβαρές ασθένειες, όπως είναι η αύξηση κινδύνου εκδήλωσης καρκίνου του μαστού, και καρκίνων του προστάτη και του εντέρου. Επίσης, η διαταραχή σε αυτήν την ορμόνη έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί καρδιαγγειακά νοσήματα και μεταβολικό σύνδρομο όπως διαβήτη και παχυσαρκία. 

Πηγή:  http://www.tanea.gr/news/science-technology/article/5194028/diegersh-anti-gia-xalarwsh-prokaloyn-ta-hlektronika-biblia/
Read More »

Ραντγιαρντ Κίπλινγκ - Αν

Με αφορμή τα 149 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Βρετανού συγγραφέα και ποιητή...

 

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρω σου όλοι
το ‘ χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι’ αυτό το φταίξιμο σε σένα,
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα
και για την αμφιβολία τους αυτή,
Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν’ αποσταίνεις,
ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,
ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,
Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού ‘χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν’ αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,
Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ’ ένα σωρό όλα εκείνα που ‘χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν’ αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν’ αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»
Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ‘ ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και – ό,τι αξίζει πιο πολύ-
Άντρας σωστός τότε θε να ‘σαι, γιε μου!

Read More »

130 χρόνια από τη γέννηση του Φραντζ Κάφκα





130 χρόνια από τη γέννηση του Φραντς Κάφκα

   Γεννημένος στην Πράγα, στις 3 Ιουλίου του 1883, ο τσεχο-εβραίος συγγραφέας Φραντς Κάφκα ανήκει στη χορεία των πιο επιδραστικών λογοτεχνών του 20ού αιώνα. Είναι ο κατεξοχήν εκφραστής του εξπρεσιονισμού και ο πεζογράφος που ανανέωσε το είδος του φανταστικού αφηγούμενος αγχώδεις, εφιαλτικές καταστάσεις που αποδίδουν χαρακτηριστικά τις νέες συνθήκες ζωής στη νεωτερική εποχή. 

   Στη διάρκεια της ζωής του ο Κάφκα έγραφε διαρκώς –στα γερμανικά–, αλλά δημοσίευε ελάχιστα. Οι μελετητές του υπολογίζουν ότι, όσο ζούσε ο Κάφκα, είδαν το φως της δημοσιότητας λιγότερες από 450 σελίδες, διηγήματα τυπωμένα κυρίως σε λογοτεχνικά περιοδικά. Παίδευε πολύ τα κείμενά του και ό,τι δεν τον ικανοποιούσε αισθητικά κατέληγε στη φωτιά. Εκτιμάται ότι είχε καταστρέψει το ενενήντα τοις εκατό των γραπτών του. Αντίστοιχη ήταν και η οδηγία που άφησε πεθαίνοντας στον στενό φίλο του Μαξ Μπροντ (1884-1968), τον εκτελεστή της διαθήκης του: «Ακριβέ μου Μαξ, η τελευταία μου επιθυμία: Ολα όσα αφήνω πίσω μου… ημερολόγια, χειρόγραφα, επιστολές (δικές μου και άλλων), σημειώσεις κτλ. να καούν αδιάβαστα. Δικός σου, Φραντς Κάφκα».  

   Αν ο Μπροντ είχε εκτελέσει την τελευταία επιθυμία του φίλου του, σήμερα δεν θα γράφονταν αυτές οι γραμμές. Εκείνος όμως πίστευε πολύ στη ρηξικέλευθη γραφή του Κάφκα και δεν σκόπευε να καταστρέψει τα κείμενά του – του το είχε δηλώσει μάλιστα. Σε αυτή τη δήλωση στηρίχθηκε για να παραβεί την εκπεφρασμένη εντολή του φίλου του εκδίδοντας ένα ένα τα κείμενα του Κάφκα από τα ημιτελή χειρόγραφά του: «Δίκη» (1925), «Πύργος» (1926), «Αμέρικα» (1927)… Το 1939, φεύγοντας από την Πράγα για την Παλαιστίνη λίγο προτού οι ναζιστές κλείσουν τα σύνορα της Τσεχίας, ο Μπροντ παίρνει μαζί του μια βαλίτσα με τα κατάλοιπα του Κάφκα. Στη διάρκεια της ζωής του ο Μαξ Μπροντ δημοσίευσε περίπου 83 βιβλία του Κάφκα ή για τον Κάφκα, υποβάλλοντας στη διεθνή λογοτεχνική κοινότητα την αίσθηση ότι το έργο του ήταν τόσο ξεχωριστό, τόσο σπουδαίο, που αποτελούσε κοινό κτήμα της ανθρωπότητας και δεν ανήκε σε κανέναν για να το απαγορεύσει, ούτε στον ίδιο.  


Αφιερωμένο στον Κάφκα  το doodle της 3ης Ιουλίου η Google, που παραπέμπει στην περίφημη νουβέλα του «Η μεταμόρφωση»




   Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ού αιώνα κυνήγησαν τα έργα του Κάφκα, για διαφορετικούς λόγους. Εργα εβραίου, τα κείμενά του απαγορεύτηκαν από τους ναζιστές με την αιτιολογία ότι ήταν «βλαπτικά και ανεπιθύμητα». Λογοτέχνης ο οποίος βρισκόταν πολύ μακριά από το σταλινικό δόγμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ο οποίος δεν εξέφραζε την πραγματικότητα της επανάστασης, ο Κάφκα απαγορεύτηκε στη Σοβιετική Ενωση αλλά και στην πατρίδα του ως συγγραφέας επικίνδυνος, καταθλιπτικός και παρακμιακός, ικανός να εμπνεύσει απελπισία.  

   Το έργο του Κάφκα αντιστάθηκε σε όλες τις απαγορεύσεις και επιβιώνει παραμένοντας διαρκώς επίκαιρο και δημοφιλές. Οι φανταστικές εφιαλτικές ιστορίες του, το σουρεαλιστικό χιούμορ του και η εξπρεσιονιστική γραφή του, που εκφράζει το άγχος, την αγωνία και την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου σε έναν εχθρικό κόσμο απρόσωπης γραφειοκρατικής εξουσίας και καταπίεσης, άφησαν το αποτύπωμά τους σε μια ολόκληρη στρατιά επιγόνων – ξεκινώντας με τον πολύ συγγενικό του και εξίσου επιδραστικό Μπόρχες και περνώντας στον Σαρτρ και στους υπαρξιστές, στον Καμί, στον Ιονέσκο, στον Κούντερα, στον Ναμπόκοφ, στον Σαραμάγκου, στον Μάρκες... Ενας κόσμος, μια θεματολογία, μια ατμόσφαιρα, μια άποψη για την ανθρώπινη κατάσταση και την κοινωνία, που περικλείονται σε ένα επίθετο το οποίο έχει πλέον ενταχθεί στο καθημερινό λεξιλόγιο: «καφκικός».  

   Ο Κάφκα πέθανε στις 3 Ιουνίου του 1924 στο σανατόριο Κίρλινγκ στα περίχωρα της Βιέννης. Ταλαιπωρημένος από τη φυματίωση, ο λαιμός του αρνιόταν να καταπιεί οτιδήποτε του έδιναν να φάει. «Eσβησε» από ασιτία, όπως ο εμπορικός αντιπρόσωπος Γκρέγκορ Σάμσα, ο άνθρωπος-κατσαρίδα που πρωταγωνίστησε στην περίφημη νουβέλα του «Η μεταμόρφωση (1915)», ένα από τα ελάχιστα κείμενα που τύπωσε ο Κάφκα όσο ζούσε. Hταν 41 ετών.
Read More »

Λέων Τολστόι, ο συγγραφέας που θέλησε να μορφώσει τη Ρωσία!

Λέων Τολστόι
1828 – 1910

Λέων Τολστόι

   Ρώσος συγγραφέας, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες του κόσμου. Είναι γνωστός για τα έργα του «Πόλεμος και Ειρήνη» και «Άννα Καρένινα», που συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών.

   Ο κόμης Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι, γνωστός στο ελληνικό κοινό ως Λέων Τολστόι, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1828 (28 Αυγούστου, με το παλαιό ημερολόγιο) στη Γιάσναγια Πολιάνα της Ρωσίας από αριστοκρατική οικογένεια. Ορφάνεψε, όμως, προτού κλείσει τα δέκα του χρόνια και από πατέρα και από μητέρα.

   Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν ανατολικές γλώσσες και νομικά, μα δεν πήρε το δίπλωμά του. Ήταν φύση ανήσυχη, γεμάτη σχέδια και αναμορφωτικές ιδέες, επηρεασμένος από τη Γαλλική Επανάσταση. Θέλησε να ανυψώσει τους Ρώσους χωρικούς και να μορφώσει τα παιδιά τους. Ίδρυσε, μάλιστα, και σχολείο και εξέδωσε παιδαγωγικό περιοδικό με τον τίτλο «Γιάσναγια Πολιάνα».

   Έχοντας μεγάλα χρέη από τη χαρτοπαιξία, αποφάσισε να καταταγεί στο στρατό. Πήρε μέρος στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856), όπου γνώρισε την ψυχή του ρώσου στρατιώτη και τη φρίκη του πολέμου. Στη συνέχεια επιχείρησε δύο ταξίδια και γυρίζοντας στη Ρωσία, παντρεύτηκε (1862), έκανε οικογένεια κι έζησε ευτυχισμένος «σαν πατριάρχης», όπως έγραψε ο ίδιος. Με την κατά 16 χρόνια μικρότερη σύζυγό του Σοφία Μπερς απέκτησε 13 παιδιά. Την περίοδο εκείνη έγραψε τα δύο αριστουργήματά του «Πόλεμος και Ειρήνη» (1869), το οποίο ζωντανεύει τη Ναπολεόντεια εποχή και την «Άννα Καρένινα» (1877), ένα δυνατό ψυχογραφικό και οικογενειακό δράμα.

   Η ανησυχία του, όμως, ταράζει και πάλι τη ζωή του. Είχε τύψεις που ζούσε μέσα στα πλούτη, ενώ τόσοι άλλοι δυστυχούν. Θέλει να τα αφήσει όλα, περιουσία, οικογένεια, δόξα και να ζήσει απλά, σύμφωνα με τις ιδέες του. Τότε γράφει τα έργα του με τα μεγάλα προβλήματα και τις υψηλές ηθικές αρχές της αγάπης, της καλοσύνης και της συμπόνοιας: «Πάτερ Σέργιος» (1898), «Σονάτα του Κρόιτσερ» (1889), «Κύριος και δούλος» (1895) και «Ανάσταση» (1899). Έγραψε, ακόμα, ένα δραματικό έργο, «Το κράτος του ζόφου» (1886) κι ένα θαυμάσιο μεγάλο διήγημα «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» (1866).

   Το 1910 αποφασίζει να εγκαταλείψει τα «εγκόσμια», να τα αρνηθεί όλα και να ζήσει μία απλή ζωή μέσα στη φύση. Μα είναι πια 82 ετών και η υγεία του κλονίζεται. Στις 20 Νοεμβρίου (7 Νοεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο) ο σπουδαίος ρώσος συγγραφέας, «ο γίγας της ρωσικής γης», όπως τον αποκαλούν, άφησε την τελευταία του πνοή στη σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Αστάκοβο της Ρωσίας.

   Η ζωή του Τολστόι χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αντιθέσεις, καθώς τα πρώτα άσωτα χρόνια της αριστοκρατίας τα διαδέχτηκε η ριζοσπαστική μεταστροφή του προς την άρνηση του πλούτου, τη φιλανθρωπία και προς έναν ιδιόμορφο ειρηνιστικό και χριστιανικό αναρχισμό, που έτυχε θαυμασμού από προσωπικότητες όπως ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και επισφραγίστηκε με τον αφορισμό της Ρωσικής Εκκλησίας.

Μερικά Αποφυθέγματα:

  • «Αν θες να βρεις παράδειγμα προς μίμηση, θα πρέπει να ψάξεις μεταξύ των απλών, ταπεινών ανθρώπων. Πραγματικό μεγαλείο έχουν μόνο όποιοι δεν αυτοδιαφημίζονται και δεν θεωρούν τον εαυτό τους σπουδαίο.»
  • «Ασήμαντοι άνθρωποι είναι εκείνοι που δέχονται τις απόψεις των άλλων, χωρίς να τις επεξεργάζονται οι ίδιοι.»
  • «Δεν υπάρχει αληθινή ηδονή, εκτός από εκείνη που δίνει η δημιουργικότητα. Είτε φτιάχνει κανείς μολύβια, είτε μπότες, είτε ψωμί, είτε παιδιά. Χωρίς δημιουργία δεν υπάρχει αληθινή ευχαρίστηση.»
  • «Ένας λόγιος γνωρίζει πολλά βιβλία, ένας άνθρωπος μορφωμένος έχει γνώσεις και δεξιότητες, ένας άνθρωπος φωτισμένος καταλαβαίνει το νόημα και τον σκοπό της ζωής του.»
  • «Οι ευτυχισμένοι γάμοι δεν έχουν ιστορία.»
  • «Τα μόνα έθνη που μπορεί να ονομάζονται ιστορικά είναι αυτά που αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητα και την αξία των θεσμών τους. »


Read More »

31 βιβλία για τις γιορτές!!!

 Προτάσεις βιβλίων για να μας κρατούν συντροφιά τις γιορτές




Σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα αλλά και οπουδήποτε εκτός από τη Γαλλία, ο χαµηλών τόνων Πατρίκ Μοντιανό έγινε από τον Οκτώβριο ο νέος κάτοχος του βραβείου Νοµπέλ Λογοτεχνίας, ο «Μαρσέλ Προυστ της εποχής µας» - σύµφωνα µε τη δήλωση της σουηδικής Ακαδηµίας. Μια καλή ευκαιρία να τον γνωρίσουµε µας δίνεται µέσα από τις επανεκδόσεις των µυθιστορηµάτων του· προτείνουμε να αφεθείτε στο ποιητικό παιχνίδισµα των αναµνήσεών του στο «Ηταν όλοι τους τόσο καλά παιδιά» (εκδ. Πόλις), από το οποίο παραθέτουµε ένα πολύ σύντοµο απόσπασµα, ενδεικτικό της γραφής του: «Ο Κριστιάν είχε βγάλει από το ντουλάπι ένα µπουκάλι ουίσκι και µισογέµισε το ποτήρι όπου έβαζε την οδοντόβουρτσά του. Πίναµε µε τη σειρά ακούγοντας µουσική. Οι σκιές των περαστικών πάνω στον τοίχο, από τα φώτα της λεωφόρου, µας χάιδευαν».
Το βραβείο Νοµπέλ, λοιπόν, κατέληξε στον 69χρονο Γάλλο, προς µεγάλη απογοήτευση των εκατοµµυρίων φανατικών αναγνωστών του Ιάπωνα Χαρούκι Μουρακάµι. «Οι αναγνώστες περιµένουν τα βιβλία του µε τον τρόπο που η προηγούµενη γενιά σχηµάτιζε ουρές στα δισκοπωλεία για τα νέα άλµπουµ των Beatles ή του Μποµπ Ντίλαν», σχολίασαν οι New York Times µε αφορµή το νέο µυθιστόρηµα του Ιάπωνα συγγραφέα που φέρει τον ιδιαίτερο τίτλο «Ο άχρωµος Τσουκούρου Ταζάκι και τα χρόνια του προσκυνήµατός του» (εκδ. Ψυχογιός). Πρόκειται για την ιστορία ενός 36χρονου άντρα που αντιµετωπίζει το παρελθόν του για να περάσει τις πύλες της ωριµότητας.
Πάντως, ο συγγραφέας που ακούστηκε περισσότερο τον τελευταίο καιρό στη χώρα µας ήταν ο Πολ Οστερ, ο οποίος µάλιστα επισκέφτηκε την Αθήνα τον περασµένο µήνα ενώ παράλληλα κυκλοφόρησαν δύο βιβλία του από τις εκδόσεις Μεταίχµιο: το αυτοβιογραφικό «Ηµερολόγιο του χειµώνα» και το τελευταίο του µυθιστόρηµα, το «Σάνσετ Παρκ». Τέσσερις νεαροί, δύο αγόρια και δύο κορίτσια, όλοι τους σε κακή οικονοµική κατάσταση, συνυπάρχουν σε ένα εγκαταλελειµµένο σπίτι στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης µε φόντο την κρίση του 2008, τη χρεοκοπία, τη νέα εποχή. 
Λίγα χιλιόµετρα µακριά, στο Μανχάταν, διαδραµατίζεται το νέο µυθιστόρηµα του Τόµας Πίντσον, τα βιβλία του οποίου αποτελούν µία από τις µεγαλύτερες αναγνωστικές προκλήσεις της λογοτεχνίας της εποχής µας, ορίζοντας το µεταµοντέρνο µυθιστόρηµα.Η πιο πρόσφατη δουλειά του είναι η «Υπεραιχµή» (εκδ. Ψυχογιός), µια ιστορία συνωµοσίας για την αρχή της κυριαρχίας του Ιντερνετ και της υψηλής τεχνολογίας, για την Αµερική των ∆ίδυµων Πύργων, για τον άνθρωπο του 21ου αιώνα.
Καινούργιο βιβλίο και από έναν άλλο πολυδιαβασµένο και πολυµεταφρασµένο συγγραφέα, τον Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε, τον Ισπανό ακαδηµαϊκό που συνεχίζει µε τους «Κουρσάρους της Ανατολής» (εκδ. Πατάκη) να µας ταξιδεύει στον 17ο αιώνα και στις περιπέτειες του κλασικού, πλέον, ήρωά του, του λοχαγού Αλατρίστε. 

Νέα γενιά από όλο τον κόσμο
Ενα από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς το διαβάσαµε από έναν πρωτοεµφανιζόµενο στην ελληνική βιβλιοπαραγωγή αλλά ήδη σχετικά αναγνωρίσιμο σε διεθνές επίπεδο. Πρόκειται για τον 41χρονο Χουάν Γκαµπριέλ Βάσκες και το «Ο ήχος των πραγµάτων όταν πέφτουν» (εκδ. Ικαρος), ένα θαυµάσιο µυθιστόρηµα για την άγρια πραγµατικότητα της ζωής στην Κολοµβία, από το 1960 έως σήµερα. Οπως µας ενηµερώνει ο αφηγητής, ένας νεαρός καθηγητής Νοµικής: «Εγώ δεν θα αφηγηθώ τη ζωή µου· µόνο κάποια πράγµατα που συνέβησαν πριν από καιρό, και θα το κάνω µε πλήρη συνείδηση ότι αυτή η ιστορία, όπως λένε στα παραµύθια, συνέβη κάποτε και θα ξανασυµβεί. Το ότι έλαχε σ’ εµένα να την αφηγηθώ είναι το λιγότερο».
Από τη Νότια Αµερική στην Ευρώπη, µε τέσσερις ενδιαφέρουσες περιπτώσεις: τον Ιταλό Φάµπιο Βόλο, τη Βρετανίδα Ρέιτσελ Τζόις, τον Γάλλο Λοράν Μοβινέ και τη Γαλλίδα Σοφί Φοντέλ. Ο Βόλο, ελάχιστα γνωστός στη χώρα µας αλλά διάσηµος στη δική του, µε παρουσία στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, γράφει το «Ο χρόνος που θα ήθελα» (εκδ. Καστανιώτη), µια χειµαρρώδη κατάθεση ψυχής από έναν άνθρωπο που αγωνίζεται µε τα συναισθήµατά του. Η Τζόις, µετά το εντυπωσιακό της ντεµπούτο («Το απίστευτο προσκύνηµα του Χάρολντ Φράι»), επιστρέφει µε το «Για δυο δευτερόλεπτα» (εκδ. Κλειδάριθµος), µια ιστορία που μας μαθαίνει ότι κάποια πράγματα μένουν μαζί μας για πάντα· όπως σχολίασε ο Guardian, το βιβλίο είναι «φιλόδοξο, σκοτεινό και ειλικρινές».

Ο Μοβινέ γράφει το «Αυτό που εγώ ονοµάζω λήθη» (εκδ. Αγρα), ένα σύντοµο κείµενο που διαβάζεται µε µια ανάσα, εµπνευσµένο από τη σοκαριστική δολοφονία ενός νεαρού στη Λυών το 2009. Οσο για τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Σοφί Φοντέλ, επιλέγει στο «Μεγαλώνοντας» (εκδ. Στερέωμα) να ρίξει μια ουσιαστική, τρυφερή και αληθινή ματιά στις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά τους – εν προκειμένω της ίδιας με τη μητέρα της.
Σε εντελώς διαφορετικό κλίµα, ο πρωτοεµφανιζόµενος Αντι Γουάιρ µάς µεταφέρει 300 εκατ. χιλιόµετρα µακριά από τη Γη µε τον «Ανθρωπο στον Αρη» (εκδ. Παπαδόπουλος). Ενας αστροναύτης γράφει το ηµερολόγιό του, ξεχασµένος στον κόκκινο πλανήτη - ο Ρίντλεϊ Σκοτ ήδη ετοιµάζει τη µεταφορά του στο σινεµά. Ακολουθούν δύο δυστοπικά µυθιστορήµατα: ο Αυστραλός Μαξ Μπάρι περιγράφει στο «Lexicon» (εκδ. Αλεξάνδρεια) µια σχολή που παράγει «ποιητές», ανθρώπους ικανούς στην κορυφαία τέχνη, αυτήν της πειθούς. Ενώ στον «Κύκλο» (εκδ. Κέδρος), ο Ντέιβ Εγκερς χτίζει μια ιστορία για να σχολιάσει τη γενιά του διαδικτύου, τη ζωή σε ένα ψηφιακό σύµπαν, την εικονική πραγµατικότητα.

Επόμενη στάση στη Σουηδία και τον Γιούνας Γιούνανσον, ο οποίος κατέκτησε τον κόσµο µε το «Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε» (εκδ. Ψυχογιός). Τώρα, στο δεύτερο μυθιστόρημά του, «Η αναλφάβητη που ήξερε να µετράει» (εκδ. Ψυχογιός), ο Γιούνανσον περιγράφει σε χιουµοριστικό τόνο την αλλόκοτη ιστορία µιας νεαρής Νοτιοαφρικανής.
Ελληνικά διηγήματα και μυθιστορήματα
Το καλύτερο ίσως ελληνικό βιβλίο της χρονιάς το υπογράφει ο Χρήστος Οικονόµου, την καινούργια δουλειά του οποίου περιµέναµε ανυπόµονα, µετά το προ τετραετίας εξαιρετικό «Κάτι θα γίνει, θα δεις», που απέσπασε το Κρατικό Βραβείο ∆ιηγήµατος. Με τη νέα του συλλογή, «Το καλό θα ’ρθει από τη θάλασσα» (εκδ. Πόλις), ο Οικονόµου καταφέρνει να καθιερωθεί στη συνείδηση του αναγνωστικού κοινού ως µία από τις πιο πολύτιµες φωνές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Οι ήρωές του είναι εσωτερικοί µετανάστες που άφησαν τις πόλεις τους ψάχνοντας µια καλύτερη ζωή σε ένα νησί του Αιγαίου, εκεί όπου όµως τους περίµενε αφιλόξενος ο ντόπιος πληθυσµός. «Ξενοµπάτες» εναντίον «αρουραίων», όλοι άνθρωποι µε τσακισµένες ζωές, δίνουν έναν παράλογο πόλεµο µε φόντο την αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα. 
Μένοντας στο χώρο του διηγήµατος, η Μαρία Μήτσορα επιστρέφει έπειτα από απουσία έξι ετών µε τη συλλογή «Από τη µέση και κάτω» (εκδ. Πατάκη).

Η ατµόσφαιρα που δηµιουργεί και η γραφή της, στα 15 αυτά διηγήµατα, είναι απολαυστικές. Καινούργιο βιβλίο και για έναν εκ των µετρ της µικρής φόρµας, τον βραβευµένο από την Ακαδηµία Αθηνών ∆ηµήτρη Πετσετίδη, που βρήκε νέα «στέγη» για τη συλλογή «Επί τέσσερα» στις εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου της Εστίας. Τις δυνάµεις της στο διήγηµα δοκιµάζει για πρώτη φορά η µυθιστοριογράφος Νίκη Αναστασέα με τα «Αγρια περιστέρια» (εκδ. Καστανιώτη), εκεί όπου οι -κυρίως- γυναικείοι χαρακτήρες φτάνουν στο όριο, το ξεπερνούν ή όχι, βασανίζονται από τις ζωές, τις εµµονές, τις επιλογές ή τη µοίρα τους.
Επανεκδόθηκε επίσης, είκοσι χρόνια µετά, η συλλογή της Αµάντας Μιχαλοπούλου µε τίτλο «Εξω η ζωή είναι πολύχρωµη» (εκδ. Καστανιώτη) µε πέντε πρόσθετα διηγήµατα - η συγγραφέας πάντως είχε και καινούργιο µυθιστόρηµα φέτος, το «Η γυναίκα του Θεού» (εκδ. Καστανιώτη): ένα συζυγικό δράµα, κατά µια έννοια, µια αλληγορία µε φιλοσοφικές προεκτάσεις, µια διαφορετική «Θεία Κωµωδία». Με πολύ ενδιαφέρον υποδεχτήκαμε και το «Σώμα του Τιρθανκάρα» (εκδ. Νεφέλη), το ταξιδιωτικό μυθιστόρημα που «έφερε» από την περιπλάνησή του στην Ινδία ο Χρήστος Χρυσόπουλος.

Πρώτο µυθιστόρηµα έπειτα από δύο συλλογές διηγηµάτων για την Ευγενία Μπογιάνου, η οποία στο «Ακόµα φεύγει» (εκδ. Πόλις) χρησιµοποιεί µια πολυπρόσωπη αφήγηση για να περιγράψει ό,τι βιώνουν δύο γονείς που δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται ο γιος τους, ο οποίος δικάστηκε για συµµετοχή σε τροµοκρατική οργάνωση, κατόπιν αθωώθηκε και έκτοτε αγνοείται. Επίκαιρο αλλά χωρίς ποµπώδεις διαπιστώσεις, διακριτικό και αληθινό. Ακολουθούν δύο συγγραφείς που αµφότεροι έχουν βραβευτεί µε το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεµφανιζόµενου, ο Χρήστος Αρµάντο Γκέζος (το 2013) και ο Μιχάλης Γεννάρης (δύο χρόνια νωρίτερα). Ο Γκέζος γράφει τη «Λάσπη» (εκδ. Μελάνι), µια παραληρηµατική εξοµολόγηση ενός νεαρού αποφασισµένου να αυτοκτονήσει. Ο Γεννάρης, µετά το πολύ ενδιαφέρον «Πρίγκιπες και δολοφόνοι» (εκδ. Ινδικτος), επιστρέφει µε τον «Σαξοφωνίστα» (εκδ. Μεταίχµιο), µε την πολύ πυκνή και περίτεχνη γραφή του που τον χαρακτηρίζει.

Τα αστυνομικά του χειμώνα
Καινούργια βιβλία για τους µπεστσελερίστες στο χώρο του αστυνοµικού βιβλίου µε τους κλασικούς πρωταγωνιστές τους: ο Φίλιπ Κερ δηµιουργεί µία ακόµη περιπέτεια για τον Μπέρνι Γκούντερ στην εποχή του Β΄ Παγκοσµίου στον «Ανθρωπο χωρίς ανάσα» (εκδ. Κέδρος) και ο Νίκι Φρεντς (ψευδώνυµο του ανδρόγυνου Νίκι Τζέραρντ και Σον Φρεντς) παρουσιάζει τη «Σηµαδεµένη Πέµπτη» (εκδ. ∆ιόπτρα), το νέο αγγλικό θρίλερ µε ηρωίδα την ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν.

Παράλληλα, στο «βρώμικο» σύμπαν του Τζορτζ Πελεκάνος ξανασυναντάμε τον Σπίρο Λούκας που μπλέκει (πάλι) πολύ άσχημα στο «Δίδυμο» (εκδ. Πατάκη), ενώ ο Τζο Ρέµπους, ο µυθικός επιθεωρητής του Ιαν Ράνκιν, επιστρέφει στην αστυνοµία του Εδιµβούργου στο «Αγιος ή αµαρτωλός» (εκδ. Μεταίχµιο). Για όσους προτιµούν τη σκανδιναβική αστυνοµική λογοτεχνία, η νεότερη άφιξη είναι το «Πρελούδιο θανάτου» (εκδ. Μεταίχµιο) του Αρνε Νταλ, µε την Οµάδα Αλφα να αντιµετωπίζει µία ακόμη ιδιαίτερη πρόκληση. Τέλος, οι φανατικοί του Αντρέα Καμιλλέρι και ακόμη καλύτερα όσοι θέλουν να τον γνωρίσουν από την αρχή ας επιλέξουν τις «3 υποθέσεις για τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο» (εκδ. Πατάκη), μια έκδοση που περιλαμβάνει τα «Η φωνή του βιολιού», «Το άρωμα της νύχτας» και «Χάρτινο φεγγάρι». 
Read More »

20 ξένοι ποιητές που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα - Μέρος 4ο

Το 4ο και τελευταίο μέρος του αφιερώματός μας!

Vladimir Mayakovsky (1893 - 1930)

Γεννημένος στη Βαγδάτη της Γεωργίας, από πολύ μικρός, μόλις στα 14 του, ασπάστηκε τις σοσιαλιστικές ιδέες και φυλακίστηκε πολλές φορές από το τσαρικό καθεστώς για ανατρεπτικές ενέργειες.
Υπηρέτησε με το έργο του την Οκτωβριανή επανάσταση όμως αυτό που ακολούθησε δεν ήταν ακριβώς αυτό που ονειρεύτηκε. Αυτή η συνειδητοποίηση και η ερωτική απογοήτευση (πάντα βάζει κι αυτή το χέρι της), τον έσπρωξαν στην αυτοκτονία που πολλοί είπαν πως μπορεί και να ήταν εντολή δολοφονίας από τον Στάλιν.

Vladimir Mayakovsky "Ποίημα"


-”Σύντροφε διαβάτη!
  Αυτή εδώ είν’ η οδός Ζουκόβσκι;”
  Με κοιτάζει,
  σαν ένα παιδί που βλέπει έναν βρικόλακα,
  τα μάτια ορθάνοιχτα,
  ζητά να με αποφύγει:
  -”‘Οχι, σύντροφε, αυτή είναι η οδός Μαγιακόβσκι
  χιλιάδες χρόνια τώρα.
  Δεν ειν’ εδώ, στο κατώφλι της αγαπημένης,
  που αυτοχειριάστηκε;”
  Τι έκανε λέει;
  Πώς;… Εγώ!… Αυτοκτόνησα;…

Edward Estling Cummings (1894 - 1962)

Πολυγραφότατος Αμερικάνος συγγραφέας (μόνο τα ποιήματα του μετριούνται κοντά στα 3000) και εξαιρετικός ζωγράφος.
Από τις φιλελεύθερες φωνές της χώρας του, αν και ρεπουμπλικάνος, γνώρισε την καθολική αποδοχή από τον κόσμο της λογοτεχνίας, μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου.

"Μ' αρέσει το κορμί μου όταν"
Edward Estlin Cummings

Μ’ αρέσεις το κορμί μου όταν είναι με το δικό σου
  κορμί. Είν’ ένα πράμα τόσο ολότελα καινούργιο.
  Μυώνες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα.
  Μ’ αρέσει το κορμί σου, μ’ αρέσει αυτό που κάνει,
  μ’ αρέσουν τα φερσίματα του. Μ’ αρέσει ν’ αγγίζω τη ραχοκοκαλιά
  του κορμιού σου και τα κόκαλα του, κι η τρέμουσα
  σκληρό-απαλό-τητα και που θα την
  ξανά και ξανά και ξανά
  φιλήσω, μ’ αρέσει να φιλώ ετούτο σου κι εκείνο σου
  μ’ αρέσει, αργοχαϊδεύοντας το, ριγηλό το χνούδι
  του ηλεκτρισμένου σου γουναρικού, και το πως-το-λένε έρχεται
  πάνω στη σάρκα που άνοιξε… Και μάτια μεγάλα του-έρωτα-ψίχουλα,
  και μου αρέσει φαίνεται το ρίγος
  που κάτω από μένα εσύ τόσο ολότελα καινούργια.

Czeslaw Milosz (1911 - 2004)

Γεννημένος στην Πολωνία αλλά αποκτώντας σχετικά γρήγορα την αμερικανική υπηκοότητα, υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της ευρωπαϊκής ποίησης. Αντι-σταλινικός και εχθρός κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος, βραβεύτηκε με Νόμπελ το 1980.

Czeslaw Milosz "Σπουδή Μοναξιάς"

Φρουρός σ’ έναν ατέρμονα αγωγό στην έρημο;
  Απόσπασμα ενός ανδρός σε κάστρο μες την άμμο;
  Όποιος κι αν ήταν. Την αυγή είδε βουνά αυλακωμένα στο
  Χρώμα της στάχτης, κι απάνω η σκοτεινιά που ξεθωριάζει
  Βουτηγμένη στο μενεξελί, σπάζοντας σ’ ένα ρευστό κόκκινο
  Ώσπου σταθεροποιείται, τεράστια, σ’ ένα φως πορτοκαλί.
  Μέρα τη μέρα, και, πριν το νιώσει, χρόνο με το χρόνο.
  Για ποιον, ρωτιέται, αυτό το θάμπος; Για μένα μόνο;
  Ωστόσο, θα παραμείνει κι αφού εγώ χαθώ.
  Τι είναι τάχα για το μάτι της σαύρας; Πώς είναι κοιταγμένο από
  διαβατάρικο πουλί;
  Αν είμαι όλη η ανθρωπότητα, υπάρχει τίποτα χωρίς εμένα;
  Κι ήξερε πως δεν είχε νόημα να φωνάζει, κανείς δεν μπορούσε
  να τον σώσει.

 Ezra Loomis Pound (1885 - 1972)

Γεννήθηκε στην Αμερική όμως η μορφή του λατρεύτηκε στην Ιταλία. Θεωρείται εκ των πατέρων του μοντερνισμού. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος τον βρίσκει υποστηρικτή του Μουσολίνι και φερέφωνο του Άξονα. Δεν αργεί όμως να αλλάξει μυαλά και να εναντιωθεί στον πόλεμο και τον αντισημιτισμό.
Επέστρεψε στην Αμερική, ξαναγύρισε στην Ιταλία και η ζωή του γενικά μετά το τέλος του πολέμου δεν θα παρουσιάσει το ενδιαφέρον και την έμπνευση που είχε πριν από αυτόν.

"Το νησί στη λίμνη"
Ezra Loomis Pound

Θεέ μου, Αφροδίτη, Ερμή, πάτρωνα του κλέφτη,
  Δώστε μου, σας θερμοπαρακαλώ, ένα μικρό καπνοπουλείο, σαν το θελήστε,
  Με τα μικρά στιλπνά κουτιά στοιβαγμένα ταχτικά στα ράφια
  Και το ανάριο μυρωδάτο ταμπάκο
  και το τουμπεκί,
  Και το ξανθό Βιρτζίνια,
  χύμα κάτω απ’ το τζάμι που γυαλίζει,
  και μιαν όχι και τόσο λαδωμένη ζυγαριά,
  Και τα πουτανάκια σταματώντας στο πέρασμα για καμιά κουβέντα,
  Να πούνε το λογάκι τους, και για να φτιάξουν τα μαλλάκια τους μια στάλα/
  Θεέ μου, Αφροδίτη, Ερμή, πάτρωνα του κλέφτη,
  Δανείστε μου ένα μικρό καπνοπουλείο,
  ή στρώστε με σ’ όποιο επάγγελμα
  εχτός από το κερατένιο τούτο επάγγελμα του λογοτέχνη,
  που όλη την ώρα σου ζητά να ‘χεις μυαλό.

 Nicanor Para (1914 - )

Γεννήθηκε στη Χιλή, υπήρξε μαθηματικός και ένας από τους ποιητές με την μεγαλύτερη δημοτικότητα στη Λατινική Αμερική. Επηρέασε την Beat γενιά της Αμερικής και υπήρξε πολλές φορές υποψήφιος για νόμπελ.


Nicanor Parra 

"Φράσεις"

Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας
  Το αυτοκίνητο είναι ένα αναπηρικό καρότσι
  Το λιοντάρι είναι φτιαγμένο από αρνιά
  Οι ποιητές δεν έχουν βιογραφία
  Ο θάνατος είναι μια ομαδική συνήθεια
  Τα παιδιά γεννιούνται για να ‘ναι ευτυχισμένα
  Η πραγματικότητα τείνει να εξαφανιστεί
  Το γαμήσι είναι πράξη διαβολική
  Ο θεός είναι φίλος καλός των φτωχών.
 
 

Read More »

20 ξένοι ποιητές που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα - Μέρος 3ο

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας με άλλους 5 μεγάλους ποιητές που άφησαν την σφραγίδα τους στον αιώνα που πέρασε.

Sylvia Plath (1962 - 1933)

Αμερικανίδα συγγραφέας, στιγματισμένη με το επίθετο “καταραμένη”, παντρεμένη με τον ποιητή Τεντ Χιουζ, υπέφερε από διπολική διαταραχή που την οδήγησε σε πολλές απόπειρες αυτοκτονίας. Η τελευταία της και επιτυχημένη, την βρήκε χωρισμένη, άρρωστη και με ελάχιστα λεφτά. Ο χήρος άντρας της, μοναδικός κληρονόμος του έργου της, το εξέδωσε και από τότε υπάρχουν πολλές συγκρούσεις αν το τελικό αποτέλεσμα είναι ατόφιο αυτό που έγραψε η Πλαθ ή αν παρενέβη σε μεγάλο βαθμό ο Χιουζ.

Sylvia Plath "Πρωινό τραγούδι"

Η αγάπη σε κούρντισε σαν βαρύ χρυσό ρολόι.
  Η μαμή χτύπησε τις πατούσες σου και η γυμνή κραυγή σου
  Πήρε τη θέση της ανάμεσα στα στοιχειά.

Οι φωνές μας αντιλαλούν, μεγεθύνοντας τον ερχομό σου. Καινούργιο άγαλμα.
  Σ’ ένα παγερό μουσείο, η γύμνια σου
  Σκιάζει την ασφάλεια μας. Στεκόμαστε τριγύρω ανέκφραστοι σαν τοίχοι.

Δεν είμαι περισσότερο μάνα σου
  Από ένα σύννεφο που διυλίζει έναν καθρέφτη για να αντανακλά την δική σου αργή
  Εξαφάνιση στο χέρι του ανέμου.

Όλη νύχτα σαν πεταλουδίτσα η ανάσα σου
  Πεταρίζει ανάμεσα στα λεία ροζ τριαντάφυλλα. Ξυπνώ ν’ αφουγκραστώ: Μια μακρινή θάλασσα σαλεύει μες στο αυτί μου.

Μια κραυγή, και σκουντουφλώ απ’ το κρεβάτι, βαριά σαν γελάδα και λουλουδιασμένη Μες το βικτοριανό μου νυχτικό
  Το στόμα σου ανοίγει καθαρό σαν του γατιού. Το τετράγωνο του παραθύρου

Ξασπρίζει και καταπίνει τα θολά του αστέρια. Και τώρα δοκιμάζεις
  Μια φουχτίτσα νότες.
  Τα ξεκάθαρα φωνήεντα υψώνονται σαν μπαλόνια.

Reiner Maria Rilke (1875 - 1926)

Γεννήθηκε στην Πράγα, συνεπαρμένος από τις αλλαγές που έφερε ο καινούργιος αιώνας αλλά και συνειδητοποιημένος για τη μοναξιά και την ανησυχία των κοινωνιών (φτώχεια, πρώτος παγκόσμιος πόλεμος), μπόρεσε να γίνει ο ενδιάμεσος κρίκος μιας ποίησης που έφευγε και μίας που ερχόταν.
Αγαπήθηκε πολύ από τους νέους και το όνομα του διαδόθηκε παντού μετά το θάνατο του από λευχαιμία στα 51 του χρόνια.

Reiner Maria Rilke
 "Ο Κύκνος"

Ο μόχθος, μέσα απ’ ό,τι δεν έγινεν ακόμα,
  βαρύς και σα δεμένος να πηγαίνεις,
  μοιάζει με του κύκνου τ’ άπλαστο βήμα.
  Κι ο θάνατος, τούτο το ασύλληπτο ακόμη
  κάθε αιτίας, που πάνω του στεκόμαστε καθημερινά,
  στο φοβισμένο χαμήλωμα του μοιάζει
  στα νερά πάνω που το δέχονται γαλήνια
  και που, σαν μακάρια και σαν περασμένα,
  κάτω του, κύμα το κύμα, αποτραβιούνται,
  ενώ αυτός, άπειρα βέβαιος άπειρα γαλήνιος,
  πάντα πιο γνωστικός και πιο βασιλικός
  και πιο ατάραχος, καταδέχεται να φεύγει.




Dylan Thomas (1914 - 1953)

Aγαπημένος πολλών καλλιτεχνών σε όλο το στερέωμα (Bob Dylan, Παύλος Σιδηρόπουλος). Γεννημένος στην Ουαλία, αέρινος με τις λέξεις, μέθυσος από τους λίγους και διάγοντας μια ζωή που ποτέ δεν του χαμογέλασε, λατρεύτηκε μετά θάνατο από τη γενιά που γέννησε το rock n’ roll.

Dylan Thomas
 "Μην αφήνεστε σ΄αυτήν την όμορφη νύχτα"


Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα
  Τα γηρατειά πρέπει να καίνε και να παραληρούν στο δειλινό.
  Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.
  Οι σοφοί μαθαίνουν τελικά πως το σκοτάδι έχει δίκιο,
  Γιατί οι λέξεις τους δεν έδωσαν ούτ’ έφεραν την αποκάλυψη, κι όμως
  Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.

Άνθρωποι καλοί, τελευταίος αποχαιρετισμός, φωνάζοντας πόσο φωτεινές
  Οι εύθραυστες πράξεις τους ίσως θα χόρευαν σ’ έναν κόσμο αγάπης,
  Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.

Άνθρωποι άγριοι που άρπαξαν και τραγούδησαν τον ήλιο που πετούσε,
  Μαθαίνουν, αργά πια, πώς θρήνησαν σαν έφευγε,
  Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.

Άνθρωποι ανήσυχοι, κοντά στο θάνατο που βλέπουν θαμπωμένα
  Μάτια τυφλά φλογίζονται  σαν μετεωρόλιθοι μα είναι εύθυμα,
  Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.

Και συ, πατέρα μου, εκεί πάνω στο θλιμμένο ύψος,
  Καταράσου, ευλόγησε, εμένα τώρα με τα άγρια δάκρυα σου, προσεύχομαι.
  Μην αφήνεσαι σ’ αυτή την όμορφη νύχτα,
  Οργήσου, οργήσου για το θάνατο της μέρας.

 Nazim Hikmet 1902 - 1963)

Τούρκος ποιητής γεννημένος στη Θεσσαλονίκη. Έζησε αρκετά χρόνια στη Σοβιετική Ένωση και μπήκε στο κομουνιστικό κόμμα της Τουρκίας. Λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων του αφαιρέθηκε η τούρκικη υπηκοότητα (η οποία του επεστράφη μετά θάνατο).
Πολλά ποιήματα του έχουν μελοποιηθεί από τον Ζούλφου Λιβανέλι αλλά και τους δικούς μας Μάνο Λοΐζο και Θάνο Μικρούτσικο.

Nazim Hikmet
"Η πιο όμορφη θάλασσα"

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
  που δεν την αρμενίσαμε ακόμα
  Το πιο όμορφο παιδί δεν μεγάλωσε ακόμα

Τις πιο όμορφες μέρες μας,
  τις πιο όμορφες μέρες μας
  δεν τις ζήσαμε ακόμα.

Κι ότι πιο όμορφο
  Κι ότι πιο όμορφο θα ‘θελα να σου πω
  Δε στο ‘πα ακόμα

 Charles Bukowsky (1920 - 1994)

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ τον έχει χαρακτηρίσει σαν τον μεγαλύτερο αμερικάνο ποιητή. Η ίδια η Αμερική δεν τον αγάπησε ποτέ και ακόμα και σήμερα οι κριτικοί τον αποσιωπούν. Η Ευρώπη όμως τον αγκάλιασε και του χάρισε την αιωνιότητα.
Αυτοβιογραφικός, προκλητικός, προβοκάτορας, έζησε για πολλά χρόνια στον δρόμο και κινδύνεψε αμέτρητες φορές να εγκαταλείψει τα εγκόσμια είτε εξαιτίας του αλκοολισμού είτε του κακού τρόπου ζωής. Η ποίηση του επηρέασε αμέτρητους καλλιτέχνες.

Charles Bukowski 
 "Πως να γίνεις μεγάλος συγγραφέας"

Δεν έχεις παρά να γαμήσεις ένα σεβαστό αριθμό γυναικών,
  ωραίων γυναικών
  και να γράψεις κάμποσα, 
υποφερτά ερωτικά ποιήματα.
  Μη σε νοιάζει για την ηλικία σου
  και για τα νιόβγαλτα ταλέντα.
  Πίνε, απλώς περισσότερη μπίρα,
  μπίρα, πολύ μπίρα
  και πήγαινε στον ιππόδρομο τουλάχιστον
  μια φορά την εβδομάδα
  και παίρνε τα αν μπορείς.
  Είναι δύσκολο να μάθεις να τα παίρνεις:
  όλοι οι άσχετοι είναι υποψήφιες χασούρες.
  Και μην ξεχνάς τον Μπραμς σου
  και τον Μπαχ σου
  και την μπίρα σου.
  Μην πολυκουράζεσαι.
  Να κοιμάσαι μέχρι αργά το απόγευμα.
  Απόφευγε τις πιστωτικές κάρτες.
  Τέλος πάντων, πλήρωνε τοις μετρητοίς.
  Να θυμάσαι πως δεν υπάρχει μαλακία
  σ’ αυτόν τον κόσμο που να κάνει πάνω από 50 δολλάρια
 
Αν έχεις τη δυνατότητα ν’ αγαπήσεις,
  αγάπησε πρώτα τον εαυτό σου,
  μα έχε πάντα υπ’ όψη σου την πιθανότητα
  μιας ολοκληρωτικής αποτυχίας
  -είτε δίκαιη είναι, είτε άδικη
  η αιτία της-
  μια πρόωρη εμπειρία θανάτου δεν είναι
  απαραίτητα κακή,
  Μείνε μακριά από εκκλησίες και μπαρ και μουσεία
  και να καιροφυλαχτείς 
  σαν αράχνη -
  ο χρόνος είναι ο σταυρός του καθενός,
  συμπεριλαμβανομένων:
  της αποπομπής,
  της αποτυχίας,
  της προδοσίας,
  όλης της σχετικής σαβούρας.
  Κρατήσου με μπίρα.
  Η μπίρα τρέφει με αδιάκοπα το αίμα,
  η μπίρα είναι σύντροφος πιστός.
  Πάρε μια μεγάλη γραφομηχανή
  και καθώς τα βήματα έρχονται και φεύγουν
  κάτω απ’ το παράθυρό σου,
  πάλεψε την άγρια, δωσ’ της να καταλάβει.
  Βάρα στο ψαχνό.
  Και να θυμάσαι τις παλιοκαραβάνες
  που το πάλεψαν γερά:
  τον Χέμινγουεϊ, τον Σελίν, τον Ντοστογιέφσκυ, τον Χάμσουν.
  Αν νομίζεις πως αυτοί
  δεν τρελάθηκαν
  σε μικρά δωματιάκια,
  όπως τώρα εσύ,
  δίχως γυναίκα.
  δίχως φαΐ,
  δίχως ελπίδα,
  δεν είσαι ώριμος ακόμη.

Πιες περισσότερη μπίρα,
  υπάρχει καιρός.
  Κι αν δεν υπάρχει,
  καλά είναι
  κι έτσι.

Πηγή: http://fridge.gr/
Read More »