Μια υπαίθρια βιβλιοθήκη ως έργο της στριτ-αρτ !!!!

Έχουμε δει αστικές και καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στις πόλεις  για δεκαετίες. Μερικές φορές, αυτές θεωρούνται ως απλές πράξεις βανδαλισμού ή  ως πράξεις που μεταβάλλουν το δημόσιο χώρο.   Το πρώτο γκράφιτι, νοείται ως ένα σχέδιο ή μια λέξη γδαρμένη ή χαραγμένη σε μια επιφάνεια σε ένα δημόσιο χώρο,  και χρονολογείται από την αρχαία Αίγυπτο, την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πρωτοπόροι συνέχισαν αυτές τις εικαστικές παρεμβάσεις, και από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το graffiti είχε γίνει μια από από τις πιο διαδεδομένες και δημοφιλείς δημιουργικές τεχνικές, κυρίως σε πόλεις της δυτικής Ευρώπης.   Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, το graffiti αναμειγνύεται με άλλες διαδραστικές τεχνικές μέσα στον αστικό χώρο, με τη συμμετοχή του κόσμου της γειτονιάς ως κλειδί της επιτυχίας του, ενισχύοντας τον κολεκτιβισμό και την αστική συμμετοχή. 

    Νέες μέθοδοι άρχισαν να εμφανίζονται. Παρεμβάσεις με μαλλί και νήμα, υφαντά με βελονάκι η τρας- αρτ εμπνευσμένη από τα εγκαταλελειμμένα απορρίμματα και εγκαταστάσεις φωτισμού σε απομακρυσμένες σήραγγες και περιοχές των πόλεων που ενεργοποιούνται με την κίνηση.   Εδώ παρουσιάζουμε μια ιδέα κάπως παλαιότερη από τον αρχιτέκτονα Tere Garcia Alcaraz, η οποία έχει μεταμορφώσει τους κορμούς των ξερών δέντρων σε βιβλιοθήκες στο Βερολίνο. Είναι και αυτή μια πρακτική της στριτ- αρτ, με ένα «περίπτερο» από κομμένους κορμούς δέντρων και σκαλισμένο με ράφια, το οποίο δημιουργεί μια μικρή δημόσια βιβλιοθήκη. Είναι μια ιδέα να γίνει ο δρόμος, δάσος.   
Κάθε κορμός έχει αρκετά ράφια και ένα πλαστικό φύλλο που κρέμεται πάνω από τα ανοίγματα για την προστασία των βιβλίων από τις καιρικές συνθήκες.   Οι περαστικοί είναι ελεύθεροι να λαμβάνουν οποιοδήποτε βιβλίο από τα ράφια απλά ανοίγοντας τα πλαστικά πτερύγια. Είναι ευπρόσδεκτοι επίσης να προσθέτουν τα δικά τους βιβλία.   Αν και αυτή η εγκατάσταση έγινε το 2008, παραμένει ανέπαφη μέχρι σήμερα επειδή έγινε πολύ δημοφιλής στους κατοίκους της γειτονιάς. Αποτελεί μια από τις μακροβιότερες εφήμερες εγκαταστάσεις. Προσφέρει πολιτιστική υπηρεσία και εξυπηρετεί την τοπική κοινότητα. Η επιτυχία της αποδεικνύει ότι η συμμετοχή των πολιτών είναι μια επιλογή ή μια αστική τάση αλλά και ένα θεμελιώδες εργαλείο για οποιαδήποτε παρέμβαση στο δημόσιο χώρο. 



Πηγή: www.lifo.gr
Read More »

Περίεργοι θάνατοι διάσημων συγγραφέων

Συγγραφείς που σημάδεψαν την ιστορία εκτός από το έργο τους και με τον θάνατό τους

Ένας καλός συγγραφέας γνωρίζει πως μια ιστορία δεν τελειώνει παρά μόνο αν «τελειώσουν» οι πρωταγωνιστές της… 

Δυστυχώς όμως, για πολλούς από αυτούς τους συγγραφείς, το δικό τους τέλος, όχι μόνο θανάτωσε τους ήρωές τους, αλλά έμελλε να αποδειχθεί πιο περίεργο από τις ίδιες τις μυθοπλασίες τους…


Έντγκαρ Άλαν Πόε

Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συνέβη στον Έντγκαρ Άλαν Πόε, όταν στις 9 Οκτωβρίου του 1849, βρέθηκε σε παραληρηματική κατάσταση στους δρόμους της Βαλτιμόρης από έναν περαστικό με ρούχα που δεν ήταν δικά του. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου και νοσηλεύτηκε για τις επόμενες 5 μέρες, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 40 χρόνων. Κατά τη διάρκεια της τέταρτης νύχτας της νοσηλείας του πρόφερε επανειλημμένα το όνομα Ρέυνολντς, ενώ σύμφωνα με επιστολή του γιατρού Μόραν, που εξέτασε τον Πόε στο νοσοκομείο, προς την θεία του, οι τελευταίες του λέξεις ήταν «Lord help my poor soul» «Κύριε βοήθησε την φτωχή ψυχή μου».

Ενάμιση αιώνα μετά, αμέτρητες ήταν οι θεωρίες συνωμοσίας που ακολούθησαν για τα αίτια του θανάτου του Πόε καθώς ουδέποτε βρέθηκε επίσημο πιστοποιητικό θανάτου. Ο Δρ Σόντγκρας, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον Πόε, βεβαίωνε πως ο θάνατός του ήταν απόρροια του αλκοολισμού του. Αντίθετα ο Δρ. Μόραν, υποστήριζε πως ο θάνατός του σχετιζόταν με τη χρήση κάποιου είδους τοξικής ή ναρκωτικής ουσίας. Οι αντιφάσεις των δύο επιστημόνων είχαν ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται με δυσπιστία από τους βιογράφους του Πόε και να κυκλοφορήσουν πολλές ακόμα θεωρίες. Μεταξύ αυτών ήταν και η σύφιλη, η επιληψία, η δηλητηρίαση, η δολοφονία, ακόμα και η λύσσα.

Κρίστοφερ Μάρλοου

Ο βίαιος θάνατος του βλάσφημου, ομοφυλόφιλου και έκλυτου Μάρλοου ερμηνεύτηκε από κάποιους σύγχρονούς του ως «καθαρό σημάδι θείας δίκης». Οι αδιευκρίνιστες συνθήκες κάτω από τις οποίες τελείωσε η ζωή του Κρίστοφερ Μάρλοου, ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς της ελισαβετιανής εποχής, έγιναν αφορμή για πολλές ερμηνείες. Δολοφονήθηκε σε ηλικία 29 ετών, όταν ενεπλάκη σε καβγά σε ταβέρνα, από ένα αμφίβολης ποιότητας, μέλος της συντροφιάς του. Ίσως η ομοφυλοφιλία του στις πουριτανικές εποχές που έζησε ήταν η αιτία που κάποιοι υπέδειξαν ως κίνητρο την ερωτική αντιζηλία. Οι σχέσεις του με την βασίλισσα και οι φήμες που τον ήθελαν να υπηρετεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε μυστική αποστολή για το καλό της χώρας συνετέλεσαν για να θεωρηθεί από κάποιους άλλους πολιτική συνωμοσία. Το καπηλειό που συντελέστηκε το περιστατικό οδήγησε άλλους στην αστεία θεωρεία του ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό ενώ κάποιοι δεν δίστασαν να μιλήσουν για κατασκευασμένη δολοφονία με σκοπό να ζήσει απομονωμένος και εξόριστος. Αν και οι φήμες για τη δολοφονία ήταν τόσες όσες και αυτές τον συνόδεψαν εν ζωή - κατάσκοπος, καβγατζής, βλάσφημος, αιρετικός, οξύθυμος - η αλήθεια μάλλον θα μείνει καλά φυλαγμένη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Πέρσυ Σέλλεϋ 

«Πόσο θαυμάσιος είναι ο θάνατος! Ο θάνατος και ο αδερφός του ο ύπνος» ήταν μια από τις ρήσεις ενός από τους από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Ρομαντισμού, του Πέρσυ Σέλλεϋ. Στενός φίλος του Λόρδου Μπάυρον και του Κιτς, μέλος του κύκλου της Πίζας, ενός ρεύματος επιφανών Άγγλων, Ιρλανδών και Ελλήνων – μεταξύ των οποίων και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος - που έζησαν στην ομώνυμη πόλη, ο ποιητής απασχόλησε εκτός από τη ζωή του και με τον θάνατό του. Λίγο πριν τα τριακοστά του γενέθλια κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας πνίγηκε στον κόλπο Σπέτζια με το μικρό του πλοίο που ονόμαζε «Δον Ζουάν», όνομα συμβατό με την έντονη ερωτική ζωή του. Κάποιοι βέβαια, ανάμεσα τους κι ο στενός του φίλος Τρελώνη, ισχυρίστηκαν αργότερα πως θανατώθηκε από πειρατές που κατέλαβαν το πλοίο και τον πέρασαν για τον Λόρδο Μπάυρον. Στην περίπτωση του Σέλλεϋ όμως δεν ήταν ο θάνατός του που γέννησε τους μύθους όσο η καύση του σώματός του που ακολούθησε. Σύμφωνα με αυτούς το σώμα του βρέθηκε αρκετές βδομάδες αργότερα και θάφτηκε στην άμμο μέχρι να φτάσουν οι φίλοι του Μπάιρον και του Χαντ για να αποτεφρωθεί. Την ώρα όμως που το υπόλοιπο σώμα του καιγόταν, η καρδιά του έμενε ανέπαφη μέχρι που κάποιος φίλος του την άρπαξε από τις φλόγες και την έδωσε στη γυναίκα του Μαίρη Σέλλεϋ, συγγραφέα του Φρανγκεστάιν.



Βιρτζίνια Γουλφ

Άλλη μια μεγάλη λογοτεχνική προσωπικότητα που απασχόλησε με τον ιδιαίτερο θάνατό της ήταν εκείνη της Βιρτζίνια Γουλφ. Η συγγραφέας πάλευε με την κατάθλιψη σε όλη της τη ζωή. Το 1904 κάνει την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας, σε ηλικία 22 ετών, η οποία αποδεικνύεται αποτυχημένη. Στο θλιβερό σκηνικό του Β Παγκοσμίου Πολέμου, σαράντα περίπου χρόνια μετά, η απόπειρα αποβαίνει μοιραία. Με την ολοκλήρωση του τελευταίου, μεταθανάτια δημοσιευμένου, μυθιστορήματός της, η Γουλφ πέφτει για άλλη μια φορά σε βαριά κατάθλιψη. Ο πόλεμος και η καταστροφή των σπιτιών της στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια αεροπορικών επιδρομών της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας, καθώς και η ψυχρή υποδοχή της βιογραφίας της από τον πρώην φίλο της Ρότζερ Φράυ, επιδεινώνουν την κατάστασή της σε βαθμό που είναι πια ανίκανη να γράψει. Στις 28 Μαρτίου του 1941, κατά τη διάρκεια μιας ακόμα νευρικής κρίσης, φοράει το παλτό της, γεμίζει τις τσέπες του με βαριές πέτρες και πνίγεται στον ποταμό Ουζ. Το σώμα της βρίσκεται στις 18 Απριλίου και ο σύντροφος της ζωής της την θάβει κάτω από ένα δέντρο στον κήπο του σπιτιού τους. Το σημείωμα που άφησε πίσω της έγραφε:

«Αισθάνομαι σίγουρα πως τρελαίνομαι πάλι. Αισθάνομαι ότι δε μπορούμε να ξαναπεράσουμε άλλον έναν σαν εκείνους τους φοβερούς χρόνους. Και δεν θα συνέλθω τούτη τη φορά. Αρχίζω ν' ακούω φωνές και δε μπορώ να συγκεντρωθώ. Έτσι κάνω κείνο που μου φαίνεται καλύτερο για όλους μας. Μου 'χεις δώσει τη μέγιστη δυνατή ευτυχία. Ήσουν με κάθε τρόπο όλ' αυτά που κανείς δε θα μπορούσε να 'ναι. Ξέρω ότι χαλώ τη ζωή σου. Και το ξέρεις πως το ξέρω. Βλέπεις δεν μπορώ ούτε να γράψω… Θέλω να πω πως οφείλω όλη την ευτυχία της ζωής μου σε σένα. Ήσουν ολότελα υπομονετικός μαζί μου και καλός σ' απίστευτο βαθμό. Δεν σκέφτομαι ότι δυο άνθρωποι θα μπορούσαν να 'ναι ευτυχέστεροι απ' όσο ήμασταν εμείς. Β.»




Ζέλντα Φιτζέραλντ

Στην περίπτωση της Ζέλντα Φιτζέραλντ, το τέλος μιας θυελλώδους σχέσης έμελλε να γραφτεί με μελανά χρώματα. Ο γάμος με τον Σκοτ Φιτζέραλντ φαινόταν αρχικά ιδανικός. Η σαγηνευτική ακόμα και στα πιο τολμηρά της ξεσπάσματα Ζέλντα, η καλλονή του αμερικανικού Νότου, γνωρίζει το 1918 σ’ ένα χορό το νεαρό υπολοχαγό και πολλά υποσχόμενο συγγραφέα Σκοτ Φιτζέραλντ. Ερωτεύονται κεραυνοβόλα. Μετά το γάμο τους, ταξιδεύουν από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο και από κει στο Παρίσι και στη Ριβιέρα, παρασυρμένοι στη δίνη της νέας εποχής, στα όνειρα και στις αυταπάτες της δεκαετίας του 1920: ατέλειωτα ξενύχτια, εκκεντρικές διασκεδάσεις, αριστοκρατικά ξενοδοχεία, κοσμικά σαλόνια και θορυβώδη καταγώγια. Παράλληλα με τη συγγραφική επιτυχία του Φιτζέραλντ εμφανίζονται και τα πρώτα μελανά σημάδια στη σχέση του με την Ζέλντα. Το λαμπερό «ζευγάρι του ήλιου της Μεσογείου» αποξενώνεται. Εκείνος βυθίζεται στο αλκοόλ και εκείνη παθιάζεται με το χορό, αναζητώντας διέξοδο στη μοναξιά της. Οι έντονοι καβγάδες οξύνονται με την απόφαση της Ζέλντα να εκδώσει το μυθιστόρημά της «Χαρίστε μου το βαλς». Οι απόπειρες αυτοκτονίας της δίνουν τη θέση τους σε παραισθήσεις, ψυχωτικές κρίσεις και στο γολγοθά των πανάκριβων ψυχιατρικών κλινικών. Το 1948 η ψυχιατρική κλινική στην Νότια Καρολίνα που βρίσκεται, παίρνει φωτιά και η Ζέλντα είναι μια από τους ασθενείς που βρίσκονται αποτεφρωμένοι.

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Ήταν 2 Ιουλίου του 1961, στο Κίτσαμ του Αϊντάχο. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ σηκώθηκε από το κρεβάτι προσέχοντας να μην ξυπνήσει τη σύζυγό του Μαίρη και πήρε το αγαπημένο του δίκαννο. Περπάτησε μέχρι την μπροστινή είσοδο του σπιτιού του, έβαλε δύο φυσίγγια στη θαλάμη, έσκυψε, στήριξε την άκρη της κάννης στο μέτωπό του και τράβηξε τη σκανδάλη τινάζοντας τα μυαλά του στον αέρα. Η Μαίρη κάλεσε τις πρώτες βοήθειες, ένας γιατρός έφτασε 15 λεπτά μετά. Διαπίστωσε τον θάνατο του συγγραφέα από βλάβη στον εγκέφαλο που ο ίδιος προκάλεσε. Παρόλα αυτά η ανακοίνωση στους δημοσιογράφους έκανε λόγο για θάνατο από ατύχημα καθώς ο συγγραφέας καθάριζε το όπλο του. Θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι η τέταρτη σύζυγός του αμερικανού νομπελίστα, Μαίρη, να παραδεχθεί σε συνέντευξή της πως επρόκειτο για αυτοκτονία και να κάνει όλες τις φήμες που μέχρι τότε κυκλοφόρησαν να σωπάσουν…

Δάντης Αλιγκέρι

Ο ποιητής που άφησε πίσω του ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τη Θεία Κωμωδία, πεθαίνει από μαλάρια στην Ραβέννα της Ιταλίας το 1321. Το γεγονός πως η μαλάρια δεν ήταν ασυνήθιστος τρόπος θανάτου την εποχή εκείνη, αυτό που κατατάσσει τον θάνατο του Ιταλού ποιητή στη λίστα των περίεργων είναι τα γεγονότα που τον ακολούθησαν. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, εξαιτίας του μίσους που έτρεφαν οι κάτοικοι της γενέτειρας πόλης του ποιητή, από την οποία είχε εξοριστεί, η εκκλησία της Ραβέννα χτίζει το άψυχο σώμα του σε έναν τοίχο για να αποφύγει την κακοποίησή του. Η κρυψώνα ξεχνιέται μέχρι και το 1865, όταν ένας εργάτης ανακαλύπτει το πτώμα κατά τη διάρκεια ανακαίνισης της εκκλησίας. Μέχρι να ξαναθαφτεί ότι είχε απομείνει από τον Δάντη, πολλοί κλέβουν τα κόκκαλά του. Ανάμεσα σ’ αυτούς κι ένας κληρικός, που επιστρέφει το 1878 το κουτί που φυλάσσει τα κόκκαλα του νεκρού ποιητή.

Σύλβια Πλαθ

«Το να πεθαίνεις είναι μια τέχνη, όπως και καθετί άλλο. Εγώ το κάνω εξαιρετικά καλά. Έτσι όπως το κάνω είναι σαν κόλαση. Έτσι όπως το κάνω μοιάζει αληθινό. Μπορείς να πεις ότι έχω το χάρισμα» έγραφε στο ποίημα «Λαίδη Λάζαρος» η Σύλβια Πλαθ, μία από τις σημαντικότερες ποιήτριες του 20ου αιώνα. Η ψυχολογική της κατάρρευση, που καταγράφεται στο ημιαυτοβιογραφικό μυθιστόρημά της «Γυάλινος Κώδων» καθώς και οι ανεπιτυχείς προσπάθειες θεραπείας της, την ωθούν στην αυτοκτονία. Έτσι μια μέρα του αφήνει ψωμί και τις κούπες με το γάλα των παιδιών της δίπλα στις ψηλές κούνιες τους και ανοίγει το παράθυρό τους. Ύστερα, παραχώνει πετσέτες και πανιά κάτω από την πόρτα του υπνοδωματίου και της κουζίνας, και στερεώνει κολλητική ταινία στις γωνιές της πόρτας. Πάνω στην κούνια που βρισκόταν στο δωμάτιο δίπλα στην κουζίνα αφήνει ένα σημείωμα που γράφει: «Παρακαλώ, καλέστε τον δόκτορα Χόρντερ» μαζί με τον αριθμό του τηλεφώνου του. Ήξερε ότι το πρωί θα ερχόταν η νοσοκόμα. Τέλος διπλώνει ένα πανί για να ακουμπά το κεφάλι της, ανοίγει όλους τους διακόπτες του γκαζιού κι χώνει το κεφάλι της στο φούρνο. Όταν την βρήκαν νεκρή, το κεφάλι της ήταν ακόμα μέσα στο φούρνο.

Τένεσι Ουίλιαμς

Εκτός από την τραγική ζωή του, ο βραβευμένος με Πούλιτζερ συγγραφέας των επιτυχιών «Λεωφορείο ο Πόθος» και «Γυάλινος Κόσμος», Τένεσι Ουίλιαμς, έμελλε να έχει κι έναν τραγικό θάνατο. Ο Ουίλιαμς που στη δημιουργία του μετάγγισε τα πάντα από τη ζωή του, μετασχηματίζοντάς τα με τρομερή δυσκολία και εν μέσω δυνατών αμφιβολιών για την αξία του αλλά και προμηνυμάτων του φυσικού και πνευματικού του τέλους, κράτησε ως μόνη συντροφιά ως το τέλος της ζωής του τα χάπια και το αλκοόλ. Όταν τα ξεκίνησε, η σχιζοφρένεια της αδελφής του δεν είχε ακόμη διαγνωσθεί, η μητέρα του ήταν απόμακρη, ο πατέρας του μέθυσος και ο ίδιος είχε αναγκασθεί να εγκαταλείψει τα σχέδιά του για πανεπιστημιακή μόρφωση και να δουλέψει υπάλληλος στη Διεθνή Εταιρεία Υποδημάτων. Με συνοδοιπόρο τις καταχρήσεις και το γράψιμο, η ζωή γίνεται όλο και πιο δυσβάστακτη. Η ψυχανάλυση στην οποία καταφεύγει δεν δίνει τη λύση.

«Πέθανα από το ίδιο μου το χέρι ή με κατέστρεψε σιγά και σκληρά μια συνωμοτική ομάδα; Δεν καταλαβαίνω τη ζωή μου, την περασμένη και την τωρινή, ούτε καταλαβαίνω τι είναι η ζωή. Ο θάνατος μου είναι πιο κατανοητός» έγραφε τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει. Το 1983 βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Ελιζέ της Νέας Υόρκης που είχε νοικιάσει. Αιτία, ένας φελλός που καθώς τον τράβηξε με τα δόντια σφήνωσε στο λαιμό του και δεν μπόρεσε ούτε να τον καταπιεί ούτε να τον ξεκολλήσει. Η αναφορά της αστυνομίας τότε έγραφε πως ο Ουίλιαμς πέθανε από κατάχρηση βαρβιτουρικών και άλλων ναρκωτικών ουσιών μεγάλος αριθμός των οποίων βρέθηκαν στο δωμάτιό του.


Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

Ο θάνατος του πιλότου και συγγραφέας του «Μικρού Πρίγκιπα», του παραμυθιού που αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους κατατάσσεται δικαιωματικά στους περίεργους αφού είναι παρέμεινε για χρόνια ανεξερεύνητος. Ο Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ γίνεται πιλότος και μάλιστα από τους πρωτοπόρους των υπερατλαντικών πτήσεων, στα 26 του χρόνια. Παίρνει μέρος στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και αργότερα κατατάσσεται στην αμερικανική αεροπορία σαν πιλότος καταδιωκτικού. Παρά την μεγάλη του εμπειρία στους αιθέρες ο συγγραφέας εξαφανίζεται με το αεροπλάνο του ανοιχτά της Κορσικής κατά τη διάρκεια πολεμικής αποστολής εναντίων γερμανικών καταδιωκτικών. Λίγο πριν την τελευταία του αναχώρηση εμπιστεύεται τα γραπτά του στον διοικητή του. Ο κακός οιωνός της κίνησης αυτής ενισχύεται όταν ο διοικητής διαπιστώνει πως το δωμάτιο του Εξυπερύ είναι τακτοποιημένο και το κρεβάτι άθικτο, απόδειξη ότι ο συγγραφέας δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Τρεις ώρες μετά την απογείωση ο Εξυπερύ θεωρείται αγνοούμενος και ο διοικητής υποψιάζεται αυτοκτονία. Για πενήντα και πλέον χρόνια, οι έρευνες για να βρεθεί το αεροπλάνο, δεν καρποφόρησαν δημιουργώντας μεγάλο θόρυβο γύρω από την εξαφάνιση του. Εν τέλει τα συντρίμμια του αεροπλάνου εντοπίζονται το ίδιο και το μπρασελέ του, δώρο της αγαπημένης του Εξυπερύ. Παρόλα αυτά το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ…

πηγή: newsbeast.gr

Read More »

1,5 εκατομμύριο ευρώ για το πρώτο τεύχος του Superman!

Το πρώτο τεύχος της σειράς κόμικ όπου έκανε την εμφάνισή του και ένας ήρωας των παιδικών μας χρόνων, ο Σούπερμαν, βγαίνει στο σφυρί στο διαδίκτυο, και οι προσφορές ξεπέρασαν κάθε φαντασία.
Πρόκειται για γνωστή διαδικτυακή πλατφόρμα όπου πραγματοποιούνται οι πιο απίστευτες δημοπρασίες, αυτή τη φορά όμως, οι προσφορές για ένα ιδιαίτερα σπάνιο τεύχος κόμικ έχουν σπ0άσει κάθε ρεκόρ!

Ένα από τα πιο σπάνια τεύχη κόμικ, το Action Comics #1 του 1938, βγαίνει στο σφυρί, και ήδη υπάρχει μια προσφορά που αγγίζει το 1,5 εκατομμύριο ευρώ!

Εκτιμάται ότι υπάρχουν το πολύ 100 ακόμη αντίτυπα από το πρώτο τεύχος, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι κάτοχος του συγκεκριμένου συλλεκτικού κόμικ ήταν και ο γνωστός ηθοποιός του Χόλιγουντ, Νίκολας Κέιτζ, ο οποίος το... αντάλλαξε με 2 εκατομμύρια δολάρια!





πηγή: newsit.gr
Read More »

Γιατί πρέπει να διαβάζουμε βιβλία...

Λέμε συχνά ότι ένα καλό βιβλίο ανοίγει το μυαλό. Τώρα οι επιστήμονες διαπιστώνουν ότι μπορεί και να το αλλάξει. Ερευνητές του Πανεπιστημίου Εμορι ανακάλυψαν ότι η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος προκαλεί βιολογικές μεταβολές στον εγκέφαλο, οι οποίες μάλιστα παραμένουν για διάστημα μερικών ημερών. Η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι τα βιβλία που διαβάζουμε μας επηρεάζουν βαθύτερα από ό,τι ίσως νομίζαμε και ενδεχομένως ενισχύουν τις γνωσιακές μας ικανότητες. Περαιτέρω μελέτες θα δείξουν σε ποιον βαθμό συμβαίνει κάτι τέτοιο, όπως και αν τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά ανάλογα με το είδος του αναγνώσματος.



Ιστορίες που μας σημαδεύουν

«Οι ιστορίες διαμορφώνουν τη ζωή μας και σε ορισμένες περιπτώσεις καθορίζουν ένα άτομο» σημειώνει ο νευροεπιστήμονας Γκρέγκορι Μπερνς, διευθυντής του Κέντρου Νευροπολιτικής του Πανεπιστημίου Εμορι στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών και επικεφαλής της μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Brain Connectivity».«Θέλουμε να κατανοήσουμε πώς οι ιστορίες μπαίνουν στον εγκέφαλό μας και τι κάνουν σε αυτόν».


Προηγούμενες μελέτες έχουν εντοπίσει δίκτυα του εγκεφάλου τα οποία σχετίζονται με την ανάγνωση ιστοριών, οι περισσότερες όμως είχαν εστιάσει το ενδιαφέρον τους στις διεργασίες που συντελούνται τη στιγμή που διαβάζουμε μια ιστορία, και συγκεκριμένα «μικρά» διηγήματα. Οι ερευνητές του Εμορι θέλησαν να διερευνήσουν τι συμβαίνει στον εγκέφαλο μετά την ανάγνωση ενός μυθιστορήματος - κατά πόσον δηλαδή μια ιστορία που μπορεί να μας συναρπάσει αφήνει και «πραγματικά» σημάδια επηρεάζοντας μακροπρόθεσμα τα δίκτυά του.

Για να το επιτύχουν ζήτησαν από 21 φοιτητές να διαβάσουν ένα βιβλίο, το ιστορικό μυθιστόρημα «Πομπηία» του Ρόμπερτ Χάρις, το οποίο εκτυλίσσεται στην εποχή της καταστροφής της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης από την έκρηξη του Βεζούβιου. «Η ιστορία ακολουθεί έναν πρωταγωνιστή ο οποίος βρίσκεται έξω από την πόλη της Πομπηίας και παρατηρεί καπνό και παράξενη δραστηριότητα γύρω από το ηφαίστειο» εξηγεί ο δρ Μπερνς. «Προσπαθεί να φθάσει εγκαίρως στην Πομπηία για να σώσει τη γυναίκα που αγαπά. Εν τω μεταξύ το ηφαίστειο εξακολουθεί να σιγοβράζει αλλά κανείς στην πόλη δεν αναγνωρίζει τα σημάδια». Το βιβλίο «κρατάει» τον αναγνώστη και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο επελέγη από τους επιστήμονες. «Παρουσιάζει ιστορικά γεγονότα με έναν φανταστικό και δραματικό τρόπο» λέει ο δρ Μπερνς. «Ηταν σημαντικό για εμάς το βιβλίο να έχει δυνατή πλοκή».


Ανάγνωση και τομογράφος

Προτού ξεκινήσει η ανάγνωση της «Πομπηίας» οι εθελοντές εξετάστηκαν επί πέντε ημέρες με την τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI) ενώ διάβαζαν κάποιο κείμενο. Στη συνέχεια, και επί εννέα ημέρες, οι επιστήμονες τους ζήτησαν να διαβάζουν κάθε βράδυ 30 σελίδες από το μυθιστόρημα και το επόμενο πρωί τους εξέταζαν ξανά στον τομογράφο ενώ δεν διάβαζαν, αφού προηγουμένως τους είχαν κάνει ένα κουίζ προκειμένου να διαπιστώσουν αν πραγματικά είχαν διαβάσει το συγκεκριμένο απόσπασμα. Αφού ολοκληρώθηκε η ανάγνωση των εννέα αποσπασμάτων οι εθελοντές εξετάστηκαν επί πέντε ημέρες στον τομογράφο χωρίς πλέον να διαβάζουν το βιβλίο.

Οι επιστήμονες είδαν ότι η ανάγνωση του μυθιστορήματος προκάλεσε μεταβολές στη συνδεσιμότητα στον αριστερό κροταφικό φλοιό, ο οποίος σχετίζεται με τη γλώσσα, και στον κινητικό φλοιό. Οι νευρώνες του κινητικού φλοιού θεωρείται ότι βοηθούν τον εγκέφαλο να φαντάζεται ότι κάνει κάτι το οποίο στην πραγματικότητα δεν κάνει - αν π.χ. κάποιος φαντάζεται ότι σηκώνει το χέρι του ενεργοποιούνται νευρώνες στην περιοχή που σχετίζεται με την πραγματική κίνηση του χεριού.



Μπαίνοντας στο σώμα ενός άλλου

«Οι νευρωνικές μεταβολές που παρατηρήσαμε στα συστήματα που συνδέονται με την κίνηση και τις αισθήσεις υποδηλώνουν ότι το να διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα μπορεί να μας βάλει μέσα στο σώμα του πρωταγωνιστή» εξήγησε ο δρ Μπερνς. «Ξέραμε ήδη ότι οι καλές ιστορίες μπορούν να μας βάλουν στη θέση κάποιου άλλου με τη μεταφορική έννοια. Τώρα βλέπουμε ότι αυτό γίνεται και βιολογικά».

Το γεγονός ότι οι μεταβολές στον εγκέφαλο παρατηρήθηκαν και επί πέντε ημέρες μετά το τέλος της ανάγνωσης αποδεικνύει για τον νευροεπιστήμονα ότι δεν πρόκειται για μια στιγμιαία αντίδραση του εγκεφάλου αλλά για μια επίδραση με διάρκεια. Αλλοι ερευνητές ωστόσο επισημαίνουν ότι, αν και ενδιαφέροντα, τα αποτελέσματα προέρχονται από ένα μικρό δείγμα εθελοντών και θεωρούν ότι περαιτέρω μελέτες απαιτούνται για να δείξουν κατά πόσο η ανάγνωση επιφέρει πραγματικά διαρκείς αλλαγές βελτιώνοντας τις γνωσιακές επιδόσεις καθώς και αν το είδος του κάθε αναγνώσματος - αν λ.χ. δεν είναι μυθιστόρημα αλλά δοκίμιο ή ποίημα - επιδρά με διαφορετικό τρόπο.

πηγή: Το Βήμα
Read More »

Το διάβασμα βιβλίων κάνει καλό στην υγεία: Πώς επιδρά στο μυαλό και το σώμα;



Εκτός από τη βελτίωση του λεξιλογίου σας, το διάβασμα ενός βιβλίου μπορεί να τονώσει τη δημιουργικότητα σας, ενώ η ανάγνωση έχει πολλά άλλα οφέλη για το μυαλό και το σώμα. Τα οφέλη αυτά επισημαίνει η Διεθνής Εκστρατεία Ανάγνωσης σε ένα έξυπνο σχεδιάγραμμα.



Σύμφωνα με το infographic, οι άνθρωποι που διαβάζουν τείνουν να έχουν καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία, αφού η ανάγνωση φαίνεται να βοηθά στη μείωση των επιπέδων άγχους.



Συγκεκριμένα, μία απλή ανάγνωση για 6 λεπτά, μειώνει το άγχος κατά 60%, και επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθμό, χαλαρώνει την ένταση των μυών και βοηθάει στο να ηρεμεί το μυαλό.




Και αν νομίζετε ότι πηγαίνοντας μια βόλτα ή παίζοντας βιντεοπαιχνίδια θα απαλλαγείτε ευκολότερα από το στρες, το σχεδιάγραμμα φαίνεται να σας διαψεύδει, αφού τονίζει ότι η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι 300% και 600% πιο αποτελεσματική από ότι το περπάτημα ή τα βιντεοπαιχνίδια, αντίστοιχα.

πηγή: iefimerida.gr




Read More »